Mij helemaal lam geschrokken...

[amber81]

Eergisteravond kwam er bezoek met een pupje...mijn meiden helemaal losgeslagen en dol op pupje en hebben een uur gek gedaan! Bezoek ging weg en vijf minuten later gaat Gigi over haar nek; gal met hier en daar een spikkeltje rood. Goed, daar schrik ik dus van... Man erbij, DA gebeld, ik moest me niet te druk maken, het kwam wel goed. 's Avonds wilde mevrouw dus ook niet eten, geen stukje worst, helemaal niets! Daarna nog uit geweest, de nacht niets aan de hand geweest, volgende dag wel wat rustig, maar geen enge dingen. Alleen dat eten wilde nog niet en echt, als je Gigi een bak grind geeft, ruikt ze niet eens en vreet dat gewoon op!

Er was niet echt iets aan de hand, maar ik maakte me gewoon zorgen. Maar; poepie, piesie normaal, alert, DA gebeld en daarna zijn we even de deur uitgeweest. Kwamen we na een paar uur terug, rende ze de tuin in, spuit me daar een lading diarree uit: rood. Gaat over haar nek: gal met nog meer spikkels. Ik werd effe helemaal hysterisch! Ik kreeg echt scenario's door van gif, enge puppyvirussen, scherpe dingen in ingewanden en zag Gigi dus die avond al voor dood in het crematorium hup, naar de spoeddienst, helemaal van de leg en toen....vertelde de DA dat er een soort hondenvirus rondhangt, er waren meer honden met deze klachten dit afgelopen weekend binnengekomen en als het goed is, is het binnen 24 uur weg. Geen zorgen. Zolang er geen plassen bloed lagen, het niet constant gebeurde en ze 's avonds maar ging eten. En wellicht had ze iets verkeerds gegeten? Het kon ook wel kloppen, Tara was vrijdag ook al niet lekker en de volgende dag weer oké.

Eenmaal thuis en weer rustig, ik in een hysterische jankbui, getroost door man en kind, zie ik hem liggen, vanuit mijn ooghoek: een boterham aardbeienjam (dochterlief dacht dat ze dat wel mochten hebben)!
Kan Gigi dus niet tegen, aardbeienjam, gooit ze er altijd uit. En als je dan ook niet lekker ben...En toen knapte ze zienderogen op, ging weer debiel doen en 's avonds was ze weer helemaal het wijffie! Ik voelde me aardig stom om mijn hysterie, maar wil mijn meisjes gewoon niet kwijt

Hier ook weleens iemand die helemaal hysterisch raakt als er eigenlijk weinig nog aan de hand is? Of eigenlijk; voor hetzelfde geld was er wel iets verschrikkelijks...ben ik weer blij dat ik snel handelde....

[Lisette1985]

Ik kan me je hysterie goed voorstellen hoor!
Ik jank al als er een scheet dwars zit bij de hond, wat dieren betreft als ze iets mankeren kan ik overal wel om janken
Maar gelukkig is het met je hond weer goed gekomen en heb je je voor niets zo druk gemaakt.
Als ik twijfel bel ik ook altijd de DA ookal is het maar voor telefonisch advies.

[amber81]

Ik kan me je hysterie goed voorstellen hoor!
Ik jank al als er een scheet dwars zit bij de hond, wat dieren betreft als ze iets mankeren kan ik overal wel om janken
Maar gelukkig is het met je hond weer goed gekomen en heb je je voor niets zo druk gemaakt.
Als ik twijfel bel ik ook altijd de DA ookal is het maar voor telefonisch advies.

Ow ja, ik ook hoor! Echt te erg soms, alleen al door al dat gebel kennen de DA's me hier goed :lol:

[Marie-Josée]

Eigenlijk achteraf best grappig
Nee ik herken het niet, bezorgd ben ik wel, hysterisch nooit.
Zelfs niet toen ik met een dizzy en uit zijn neus bloedende heidewachtel van 25 kg in mijn armen een half uur moest lopen voor ik terug bij de auto was.
Ik word dan altijd heel nuchter....

[ellen en de birmanen]

komt mij ook niet bekend voor. als ik voor iedere kotsbui naar de dierenarts moet rennen ben ik helemaal blut. ik kijk dat altijd zo`n 2 dagen aan of het dier moet echt hoge koorts hebben dan bel ik wel.
ellen

[chrico]

Ben 1 keer in paniek geraakt en dat gebeurd zelden. Wij waren met een groepje op pad en zaten te beppen toen mijn hond moest kotsen. Ik zeg nog, hij doet altijd raar als hij moet kotsen, dan komt het hem uit zijn tenen en hou hem in de gaten. Omdat hij lang bleef doorgaan stond ik bij hem en ineens gaat hij onderuit. Snel als ik was, zijn pols voelen en ik voel hem zo wegglijden. Mijn god, geen reactie meer te krijgen bij de hond en toen ik dacht het gaat niet raakte ik in paniek en riep help, een DA en weet ik het wat. Gevoelsmatig duurde het zo lang voor hij weer bijkwam en als ik slim was geweest dan had ik zijn pols nogmaals gevoeld want dan had ik door gehad dat hij er nog was maar de paniek sloeg toe.
Man oh man, hij is door de medische molen gegaan bleek hij door de inspanning en plotselinge ontlading (even makkelijk uitgelegd) een flauwte te krijgen. Daarna heeft hij het nog een paar keer gehad tot wij doorkregen hoe wij de inspanning kunnen afbreken. Gek beest, mij een beetje een hartverzakking bezorgen

[amber81]

Eigenlijk achteraf best grappig
Nee ik herken het niet, bezorgd ben ik wel, hysterisch nooit.
Zelfs niet toen ik met een dizzy en uit zijn neus bloedende heidewachtel van 25 kg in mijn armen een half uur moest lopen voor ik terug bij de auto was.
Ik word dan altijd heel nuchter....

Nouja, ik ben normaal eigenlijk ook niet zo gauw in paniek, maar het idee dat er bloed uit beide kanten kwam....yuk! Ik had het even niet meer!

komt mij ook niet bekend voor. als ik voor iedere kotsbui naar de dierenarts moet rennen ben ik helemaal blut. ik kijk dat altijd zo`n 2 dagen aan of het dier moet echt hoge koorts hebben dan bel ik wel.
ellen

nouja, wat ik zeg, ik ben ook niet zo gauw onder de indruk, het was gewoon die rode bende waar ik van schrok...wat betreft overgeven dan he? of diarree...of nmisschien ook wel hoor. Ik ben wel een beller echt, vraag voor de zekerheid veel na! Moet zeggen dat het eigenlijk pas zo erg is sinds onze reu er niet meer is, met hem maakte ik me eigenlijk nooit zo'n zorgen. Waarom dan nu wel, eigenlijk?

Ben 1 keer in paniek geraakt en dat gebeurd zelden. Wij waren met een groepje op pad en zaten te beppen toen mijn hond moest kotsen. Ik zeg nog, hij doet altijd raar als hij moet kotsen, dan komt het hem uit zijn tenen en hou hem in de gaten. Omdat hij lang bleef doorgaan stond ik bij hem en ineens gaat hij onderuit. Snel als ik was, zijn pols voelen en ik voel hem zo wegglijden. Mijn god, geen reactie meer te krijgen bij de hond en toen ik dacht het gaat niet raakte ik in paniek en riep help, een DA en weet ik het wat. Gevoelsmatig duurde het zo lang voor hij weer bijkwam en als ik slim was geweest dan had ik zijn pols nogmaals gevoeld want dan had ik door gehad dat hij er nog was maar de paniek sloeg toe.
Man oh man, hij is door de medische molen gegaan bleek hij door de inspanning en plotselinge ontlading (even makkelijk uitgelegd) een flauwte te krijgen. Daarna heeft hij het nog een paar keer gehad tot wij doorkregen hoe wij de inspanning kunnen afbreken. Gek beest, mij een beetje een hartverzakking bezorgen

daar zou ik ook flink van in paniek raken hoor!

[MirandaH]

Hoe graag ik ook denk dat ik behoorlijk koelbloedig ben, ik raak van 1 ding toch wel in paniek. Tessa is een paar keer bijna gestikt in haar eten, daarom ben ik van de BARF afgestapt en blijven we zolang zij leeft 100% KVV geven. Zelfs al een keer met een slappe hond met uitpuilende ogen en blauwe tong naar de DA gereden, springt ze daar zelf uit de auto, en kwispelend loopt ze naar binnen Mijn man blijft gelukkig rustig en kon haar dan helpen door over haar keel te wrijven, maar ik trek het niet meer, ben zo bang dat ze dan stikt!

Gelukkig kan ik in andere noodsituaties tot nog toe wel kalm en assertief blijven. Toen Romy toen ze jong was onverwacht onderuit ging, ik zag haar ogen wegdraaien en ze werd helemaal slap en viel neer . Gelukkig herkende ik meteen dat het oververhitting was, dus heb haar direct van de grond opgeveegd, volgens mij lag ze nog niet eens helemaal, ben naar binnen gerend en onder de koude kraan gezet met theedoeken etc en toen de DA gebeld. Dan kan ik heel goed reageren gelukkig, maar als Tessa stikt, nee dat trek ik niet.

En over de situatie bij TS: bloed zou mij ook flink alarmeren hoor, vooral in combinatie met het afwijkende gedrag!

[Dalisa]

ik ben ook snel hysterisch hoor! Yenna heeft gelukkig nog niets gehad, maar wel een keer met mijn ratje Sammy. Als we chinees eten krijgen ze altijd een bordje mihoen en een bordje rijst... gaat altijd goed. Tot op een keer Deantje [mijn andere rat, Sammy haar zusje] Sammy opzij duwde om bij de mihoen te komen, en Sammy schrok maar had eten in haar mond. Zag ik dus zo mijn rat stikken. Ze kuchte, kokhalsde en viel toen om... ik dacht dat ik gek werd. Het eerste wat me te binnen schoot was mijn pink in haar keel stoppen. Na de tweede keer kwam er een klein beetje mihoen uit haar keeltje en was ze opeens weer helemaal goed! ze at zelfs nog de uitgespuugde mihoen weer op.
Ik huilen, mijn moeder bellen [waarom weet ik niet] ik dacht echt dat mijn ratje dood zou gaan...
dus ik herken het helemaal!

oh trouwens ze hebben nooit meer mihoen gehad haha

[SannePP]

Ik kan me ook vreselijke zorgen om mijn honden maken. Als ze ook maar 1 keer kotsen verlies ik ze niet meer uit het oog en als het allemaal te lang aanhoudt naar mijn zin, dan zit ik bij de DA. Toen Cena nog pup was, hebben we heel wat keren bij de DA gezeten voor haar gekotst en gediareer, en tig keer een blaasontsteking met bloed en alles! Het stomme was dat het ook altijd danig serieus was/leek, dat de DA het elke keer nodig vond wel iets voor te schrijven. We zijn nooit huiswaards gestuurd met de boodschap "kijk het nog maar even aan".

Toen Henk er bij kwam was het hier weer wekelijks kotsen en schijten. Inmiddels ben ik wel iets minder paniekerig geworden en keek ik het steeds een paar dagen aan.

Bij Cena bleek het trouwens uiteindelijk een puppyvirus te zijn dat normaal bij pups in de darmen zit en na 1 keer diareeen er uit is. Maar Cena is het nooit kwijt geraakt.

[Caro.]

Ik kan me je schrik goed voorstellen, gelukkig is ze weer opgeknapt

Ik raak meestal achteraf over m'n toeren. Op het moment zelf kan ik - tot nu toe - goed reageren en handelen, maar daarna ben ik een totaal wrak of op het moment dat de zorg uit je handen wordt genomen en ik het zelf niet meer hoef te doen

[sbientje]

ik maak mij ook wel zorgen als er iets is met mijn hond, maar het ligt er wel aan wat er aan de hand is. De laatste tijd zie ik in alles het eind naderen.. en ik ben vooral heel bezorgd dat ik mijn hond onnodig laat lijden..

[flamme]

Ik reageer tegenwoordig paniekerig als er een steekbeest (bij, wesp ed) bij Flamme vliegt nadat ze vorig jaar daardoor de 1e deur naast de hemelpoort heeft gehad. Ik weet dat ik niet zo hysterisch moet doen, maar da's wel moeilijk.

[amber81]

Hoe graag ik ook denk dat ik behoorlijk koelbloedig ben, ik raak van 1 ding toch wel in paniek. Tessa is een paar keer bijna gestikt in haar eten, daarom ben ik van de BARF afgestapt en blijven we zolang zij leeft 100% KVV geven. Zelfs al een keer met een slappe hond met uitpuilende ogen en blauwe tong naar de DA gereden, springt ze daar zelf uit de auto, en kwispelend loopt ze naar binnen Mijn man blijft gelukkig rustig en kon haar dan helpen door over haar keel te wrijven, maar ik trek het niet meer, ben zo bang dat ze dan stikt!

Gelukkig kan ik in andere noodsituaties tot nog toe wel kalm en assertief blijven. Toen Romy toen ze jong was onverwacht onderuit ging, ik zag haar ogen wegdraaien en ze werd helemaal slap en viel neer . Gelukkig herkende ik meteen dat het oververhitting was, dus heb haar direct van de grond opgeveegd, volgens mij lag ze nog niet eens helemaal, ben naar binnen gerend en onder de koude kraan gezet met theedoeken etc en toen de DA gebeld. Dan kan ik heel goed reageren gelukkig, maar als Tessa stikt, nee dat trek ik niet.

En over de situatie bij TS: bloed zou mij ook flink alarmeren hoor, vooral in combinatie met het afwijkende gedrag!

Nou, stikgedrag kan ik ook slecht handelen hoor! Of als ze ergens in blijven en slap raken en niet reageren! Ik doe wel wat ik moet doen, maar incluis tranen en hysterie ben idd wel altijd blij als manlief er dan ook bij is, die blijft toch rustiger en doet dan altijd dingen die ik dan weer niet kalm kan doen. Ik had trwns met een pup uit het nest toen ook dit, met vers erin stikken en ik had het echt heel fijn en klein gemaakt. Na een aantal keren had ik het niet meer en zijn een aantal verder afgespeend met weke puppybrok en een aantal gewoon met vlees. Ik werd daar ook helemaal naar van!

ik ben ook snel hysterisch hoor! Yenna heeft gelukkig nog niets gehad, maar wel een keer met mijn ratje Sammy. Als we chinees eten krijgen ze altijd een bordje mihoen en een bordje rijst... gaat altijd goed. Tot op een keer Deantje [mijn andere rat, Sammy haar zusje] Sammy opzij duwde om bij de mihoen te komen, en Sammy schrok maar had eten in haar mond. Zag ik dus zo mijn rat stikken. Ze kuchte, kokhalsde en viel toen om... ik dacht dat ik gek werd. Het eerste wat me te binnen schoot was mijn pink in haar keel stoppen. Na de tweede keer kwam er een klein beetje mihoen uit haar keeltje en was ze opeens weer helemaal goed! ze at zelfs nog de uitgespuugde mihoen weer op.
Ik huilen, mijn moeder bellen [waarom weet ik niet] ik dacht echt dat mijn ratje dood zou gaan...
dus ik herken het helemaal!

oh trouwens ze hebben nooit meer mihoen gehad haha

:lol:
Ik had ook eens een ratje die ook van alles kreeg aan eten, maar nooit gestikt...dus je kan daar gewoon je vinger in doen?!Pink dan?ik zou zo bang zijn dat ik iets onherstelbaar beschadig...we hebben weleens met de cavia's gehad dat ze ergens in stikten en dan doet mijn partner ook altijd van alles en dan doen ze het daarna weer met die kleine beessies durf ik dat echt totaal niet, als ik alleen thuis ben, sjees ik meteen naar de buren die het wel durven of DA
Enne...ik bel ook altijd tussendoor mijn moeder hoor

Ik kan me ook vreselijke zorgen om mijn honden maken. Als ze ook maar 1 keer kotsen verlies ik ze niet meer uit het oog en als het allemaal te lang aanhoudt naar mijn zin, dan zit ik bij de DA. Toen Cena nog pup was, hebben we heel wat keren bij de DA gezeten voor haar gekotst en gediareer, en tig keer een blaasontsteking met bloed en alles! Het stomme was dat het ook altijd danig serieus was/leek, dat de DA het elke keer nodig vond wel iets voor te schrijven. We zijn nooit huiswaards gestuurd met de boodschap "kijk het nog maar even aan".

Toen Henk er bij kwam was het hier weer wekelijks kotsen en schijten. Inmiddels ben ik wel iets minder paniekerig geworden en keek ik het steeds een paar dagen aan.

Bij Cena bleek het trouwens uiteindelijk een puppyvirus te zijn dat normaal bij pups in de darmen zit en na 1 keer diareeen er uit is. Maar Cena is het nooit kwijt geraakt.

Misschien is dat het ook wel waarom ik tegenwoordig zo vreselijk in paniek kan raken. (trwns, inmiddels weet ik dat al dat rode bij Gigi de aardbeienjam dus idd was )
Maar idd sinds Kazan, ja, hij was oud, dat weet ik, van alles kreeg en we op van alles moesten blijven letten, ben ik gewoon bang iets over het hoofd te zien en ik de meiden of een van de meiden kwijt raak. Misschien stom, maar beter een keer teveel bellen of langsgaan dan te weinig...
En hoe gaat het dan nu met Cena?

[amber81]

Ik kan me je schrik goed voorstellen, gelukkig is ze weer opgeknapt

Ik raak meestal achteraf over m'n toeren. Op het moment zelf kan ik - tot nu toe - goed reageren en handelen, maar daarna ben ik een totaal wrak of op het moment dat de zorg uit je handen wordt genomen en ik het zelf niet meer hoef te doen

Nou ze is zeker weer helemaal zichzelf, kan ik me daarna zo maf voelen omdat ik zo over me toeren was!
Daarom, ik zei eerder, voorheen had ik daar allemaal niet zo moeite mee emt de honden of katten, ben ook nooit te laat met iets geweest, maar de laatste maanden, toen we ook nog eens ontdekten dat hij een aangeboren hartspierziekte had, wat we nooit hebben geweten....ppffff maarja. Ik ben wel weer extra blij dat Gigi dan weer rondspringt als een idioot, zoals gewoonlijk

ik maak mij ook wel zorgen als er iets is met mijn hond, maar het ligt er wel aan wat er aan de hand is. De laatste tijd zie ik in alles het eind naderen.. en ik ben vooral heel bezorgd dat ik mijn hond onnodig laat lijden..

Dat dus...had ik met Kazan dus ook. Die laatste paar maanden. Misschien ben ik er een beetje in blijven hangen....ben iig blij dat er uiteindelijk niets bijzonders was met Gigi...voor hetzelfde geld....brr moet er toch niet aan denken!

Ik reageer tegenwoordig paniekerig als er een steekbeest (bij, wesp ed) bij Flamme vliegt nadat ze vorig jaar daardoor de 1e deur naast de hemelpoort heeft gehad. Ik weet dat ik niet zo hysterisch moet doen, maar da's wel moeilijk.

vreselijk he? Dat doen die van mij dus ook hele dagen, ernaar happen!

[teckeltoos]

Onze vorige teckel had net een prikje gehad. Wij komen thuis en dan even een kopje koffie maken. Hoor ik plotseling een teckelgil En Man Peter brult heee Noortje !!!!!!met enige paniek in zijn stem. Daar lag Noortje helemaal van de wereld
Affijn DA bellen...ondertussen stond madam weer op en dreutelde alweer door de kamer.
Wat bleek.....teckelpupje had zich hoogstwaarschijnlijk gestoten op de plek van het prikje en dat deed zooooooo'n pijn.....

[amber81]

Onze vorige teckel had net een prikje gehad. Wij komen thuis en dan even een kopje koffie maken. Hoor ik plotseling een teckelgil En Man Peter brult heee Noortje !!!!!!met enige paniek in zijn stem. Daar lag Noortje helemaal van de wereld
Affijn DA bellen...ondertussen stond madam weer op en dreutelde alweer door de kamer.
Wat bleek.....teckelpupje had zich hoogstwaarschijnlijk gestoten op de plek van het prikje en dat deed zooooooo'n pijn.....

ook dat kan jah!