Ik liep laatst met Robin in het park, toen er een vrouw aan kwam lopen met ook een kleine kruising. Robin was enthousiast over het hondje dus rende er vrolijk op af om mee te spelen. Altijd leuk, 2 spelende hondjes, dus ik haal adem om een praatje te maken met de bazin. Maar voordat ik iets kan zeggen, begint de mevrouw te praten, met een overdreven hoge stem. "Ja, ga 'ns kijken bij kintie, Bobbie, ga eens kijken, dat is een lief kintie, ga kintie kusje geven, zeg maar dag kintie ik ben Bobbie, gaat kintie pele met Bobbie, vindt kintie Bobbie lief? Ga lekker rennen met lieve kintie, is goed voor je, gaat ie lekker rennen, doet ie het dan, doet ie het dan? Oeh, wat kan kintie hard rennen he Bobbie zeg maar ik vind pele fijn met jou tegen kintie..."
OMG. Daar sta ik dan, met mijn poging mijn kleine k*thondje nog enigszins hondwaardig op te voeden en te behandelen, mijn illusie dat Robin heus wel stoer is

verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik kijk om me heen of niemand me ziet, of althans, haar hoort. Mijn hart begint sneller te kloppen als er een man met een herder aan komt lopen. Laat haar stoppen! Laat me verdwijnen! Gelukkig blijkt de herder mijn redding. Terwijl Robin enthousiast op de herder afhobbelt om te zien of die misschien mee had willen doen, zegt de mevrouw: "Oeh, Bobbie, die is een beetje groot, he, kom, geef lief kintie een kusje, gaan we kijken of pappie al thuis is. Zeg maar da da kintie tot de volgende keer!"
Bobbie wordt aangelijnd en ik draai me om naar de man met de herder die inmiddels dichterbij is. Terwijl de vrouw wegloopt, al mompelend over kinties en pele, kijkt de man naar Robin die onderdanig afwacht of de herder zin had om te spelen en zegt spanningdoorbrekend: "Wat een koddige tekening heeft-ie!" Ik glimlach verlegen en haal diep adem. "Ja, dankje, ze is leuk he? Is dat een rasherder?"