We hebben zo'n 15 jaar een oppas dwergpoedeltje gehad, een zwarte. Een heel pittig,
heel wijs diertje. Tot op hoge leeftijd zeer speels en actief, tot het in het laatste jaar
echt bergaf ging en zij uiteindelijk ingeslapen moest worden.
Voordelen (van dat specifieke hondje in het bijzonder): luisterde zeer goed, begreep
dingen zeer snel, was af en toe net een mens in haar reacties (als je zat te geinen met
haar ofzo), was zelfs gevoelig voor complimentjes (!) en natuurlijk het niet verharen.
Nadelen: snel blaffen, bijvoorbeeld zodra er iemand in de buurt van de deur was al blaffen,
laat staan als de bel ging. Ook constant hysterisch blaffen tijdens het spelen, zoals
apporteren: blaffen om je de bal te laten gooien, blaffen tijdens het rennen naar de bal,
eindelijk still als ze de apport terugbracht en meteen na het afgeven van het apportje
weer hysterisch blaffen om de volgende worp.
Dat hondje had altijd gewoon een leuke puppylook, qua model. Maar 1 x was ze op de
een of andere manier verkeerd getrimd en was het echt zo'n nuffig showhondje en het
leek ook echt net of dat hondje zichzelf ook zeer ongemakkelijk voelde met die gekke
coupe.
Het verschil met de kruising poedel, zoals de Goldendoodle die Bailey is, is zeer duidelijk
in het blaffen; Bailey's blafjes zijn op de vingers van 1 hand te tellen. Alleen als ze met
sommige honden speelt doet ze me aan dat oppashondje denken omdat ze bij zo'n
enkele hond tijdens het spel ook veel blaft. Maar tijdens het spel met de meeste honden
is ze stil op het hijgen na en tijdens het apporteren ook. Als de bel gaat blaft ze soms
1 enkele keer en als ze alleen thuis is, piept ze misschien 5 minuten maar is dan ook stil
Dat is dus het grootste verschil met de raszuivere poedel in onze ervaring.