Hoe geef jij je hond zelfvertrouwen?

[[Sandra]]

In een paar topics had ik het over zelfvertrouwen van de hond. En ik denk dat ik er best een grote rol in speel om Otto dat zelfvertrouwen te geven. Maar ik vraag me wel eens af waar dat dan in zit. Ik laat hem vaak winnen met spelletjes (trekspelletjes, balspelletjes), en ik complimenteer hem uitvoerig als hij een lastig zoekspelletje oplost. Maar ook bij contacten met andere honden, als hij met me mee loopt na een ontmoeting, complimenteer ik hem. Ik knuffel hem veel, zeg vaak tegen hem dat hij een knappe hond is, complimenteer hem als hij waaks blaft.
Wat doe jij om je hond zelfvertrouwen te geven? In de puppytijd? Bij een onzekere herplaatser? Zit het in complimentjes geven, belonen, een stevige knuffel...?

[dagmar88]

Pluisje was behoorlijk onzeker toen hij hier kwam. Niet zo gek natuurlijk, met 9 maanden is zijn wereld 100% veranderd.

Aan dingen waar hij bang voor was heb ik hem heel rustig laten wennen, en met honden die te veel voor hem zijn steeds gesteund.
En inderdaad, onderweg steeds even m'n hand op hem leggen als hij contact zoekt (tegen m'n hand of broek duwt met zijn kop), veel aaien en knuffels, zeker met wandelen, uitvoerig belonen voor alles wat hij goed doet en veel tegen hem zeggen dat hij zo braaf, knap etc. is

Hij weet dat hij steun kan zoeken en dat ik ingrijp wanneer een situatie voor hem vervelend wordt, en dat heeft hem veel meer zelfvertrouwen gegeven.
Van de week durfde hij zelfs een klierende grote reu weg te jagen

[amber81]

poeh, in eerste dacht ik: nou, gewoon! moest er toch even over na denken. Gigi had een angststoornis (niet dat die weg is, want het zal altijd een aandachtspunt blijven) en het is zo gewoon voor me om haar zelfvertrouwen een boost te moeten geven. Ja, alle 'gewone'dingen: belonen, koekies, kroelies, overal aan laten ruiken, alles laten zien en even aaien als ze niet in paniek is geraakt. Heel soms kan ze nog compleet hysterisch worden van een situatie en dan haal ik haar even uit de situatie; aanlijnen, kort en bij me en even rustig blijven zitten. Pas nog bij een strandje, er waren zoveel kinderen en honden bezig met spelen en zwemmen, dat ze niet meer begreep wat er gebeurde, wat resulteerde in gillend blaffen en rondjes springen. Ik heb haar maar aangelijnd en op een afstand laten kijken terwijl ze bij me lag. Dat werkte op den duur wel. Ik zag gewoon aan haar dat ze het doodeng vond al dat leven om zich. Toen ze het weer een beetje overzag, de kinderen konden haar weer normaal aaien en de honden konden weer snuffelen, want dat laat ik dan gewoon gebeuren, heb ik haar een dikke kroel gegeven, aan de lange lijn weer mee laten doen en later weer los. Aan haar merk ik toch dat ze zich sterk aan mij vastklampt.

Tara heeft dat minder, maar ook met haar heb ik bijna een jaar nodig gehad om alles weer prima te krijgen (soms heeft die zelfs iets teveel zelfvertrouwen) en met haar heb ik ook een eindeloos geduld gehad, veel prijzen, belonen en bij beiden als ze gecorrigeerd moesten worden, dan opnieuw de kans geven te laten zien dat ze een situatie aankunnen. En ik blijf overal bij, doe altijd mee aan alles, soms zeggen mensen daar weleens wat van (zeggen ze: vind je dat niet eng??ppffff), maar ik merk aan die twee meiden van mij dat ze zich veel beter en veiliger voelen en dat ze meer durven als ik meedoe. Haal mij weg en het gaat mis. En dan niet omdat ze agressief worden, maar de panie druipt er dan vanaf.

Maar specifiek? Het gaat allemaal zo vanzelf haha!geduld, consequentie, bescherming en loslaten (figuurlijk en letterlijk) en beloning. Afstraffen geloof ik in ieder geval niet in.

Nu we het er toch over hebben: ooit kreeg ik te horen dat je een hond niet mag troosten; maar dat zie ik dus ook anders. Er zijn situaties waarin je toch juist als baasje mag laten zien dat er niets aan de hand is? Zo was Kazan toen hij nog leefde helemaal bang van vuurwerk, luchtalarmen, etc. Hem negeren op die momenten maakte het erger. Als we hem gewoon af en toe aaiden en afleidden, koekie erin, dan trilde hij nog steeds hoor, maar was een stuk rustiger. Zolang je als baas zelf maar kalm ben, denk ik dan maar. Dan geeft het toch niet dat je hem juist lekker effe beetpakt? Dan durfde hij tenminste wel gewoon rond te lopen, ipv in een hoekje liggen janken.

maar goed, ik zit in mijn praatstoel!

[Cashel Vale]

Zorgen dat de pup veel succes ervaringen op doet. Opletten dat hij met de 'goede' honden speelt, dus daar ook veel van leert. En jij als baasje daar bent om steun tegeven wanneer het wat moeilijker wordt.

[amber81]

Pluisje was behoorlijk onzeker toen hij hier kwam. Niet zo gek natuurlijk, met 9 maanden is zijn wereld 100% veranderd.

Aan dingen waar hij bang voor was heb ik hem heel rustig laten wennen, en met honden die te veel voor hem zijn steeds gesteund.
En inderdaad, onderweg steeds even m'n hand op hem leggen als hij contact zoekt (tegen m'n hand of broek duwt met zijn kop), veel aaien en knuffels, zeker met wandelen, uitvoerig belonen voor alles wat hij goed doet en veel tegen hem zeggen dat hij zo braaf, knap etc. is

Hij weet dat hij steun kan zoeken en dat ik ingrijp wanneer een situatie voor hem vervelend wordt, en dat heeft hem veel meer zelfvertrouwen gegeven.
Van de week durfde hij zelfs een klierende grote reu weg te jagen

zo dus!

[Moos]

Ik denk voornamelijk door ze het idee te geven dat als ze het echt nodig denken te hebben ze bij mij voor steun mogen komen, en ik het dan ook oplos voor ze. Ik heb Saar op die manier toch wel behoorlijk angstvrij (van grote honden) gekregen. Er is een periode geweest dat ik alleen met een draagtas met haar losloopgebied in ging, omdat ze gewoon te snel wilde vluchten. Die tas gaat al jaren niet meer mee, en tegenwoordig loopt ze (wel altijd samen met Vera, dat scheelt ook nogal) in hele drukke losloopgebieden geheel probleemloos rond te hobbelen. Wordt een bepaalde hond haar toch te eng, dan mag ze bij mij komen, en dan til ik haar op. Dat weet ze, maar ze doet het maar heel zelden. Nou ben ik ook gekke henkie niet natuurlijk , dus ik ben het bijna altijd al voor door haar even aan te lijnen als ik een hond die een potentieel 'typje eng' is aan zie komen. Dan loopt Vera vooruit (en zo niet, dan stuur ik haar naar voren ), en dat kleine hondje aan de lijn bij een mens laten bijna alle honden dan met rust.

Vera weet ook dat als ze echt iets eng vindt (zelden tot nooit overigens) dat ze dan bij mij mag komen. Het grappige is dat Vera dat als pup meteen zelf al had bedacht. Als ze iets spannend vond kwam ze tegen mijn benen aanzitten, en dat mocht uiteraard Saar heb ik het echt aan moeten leren, die sloeg de stap "steun zoeken bij de baas" over en zette het meteen op een rennen. Misschien daarom ook dat ik pupje Vera nooit iets alleen heb laten regelen als ze tegen mijn benen aan kwam zitten. Dat steun zoeken ipv vluchten zie ik heel graag, en mocht ze dus ook altijd. Maar goed, da's ook vrij makkelijk praten met een stabiele pup als Vera natuurlijk

En ik laat ze regelmatig wel winnen met spelletjes, en Saar mag komen vragen om een aai of om een koekie, en krijgt dat dan ook altijd. Bij Vera wil ik zo ver maar niet gaan, lijkt me niet slim

[Ri@nne]

Bonnie is vrij onzeker, oppashond luke is ervan overtuigd dat de hele wereld hem opeet.
Wat ik bij alletwee doe is steun geven.
Als ze het eng vinden, kunnen ze bij mij komen, ik zorg dat er bij mij niks kan gebeuren, maar zal ze wel stimuleren om zelf te gaan kijken, al dan niet met mij.
Ik zorg dat ze altijd op mij kunnen vertrouwen!

[Luna87]

poeh, in eerste dacht ik: nou, gewoon! moest er toch even over na denken.

Haha, dat had ik ook!

Luna kwam bij ons toen ze 14 maanden was. Ontzettend lief voor mens en dier, maar nooit ergens geweest. Ontzettend onzeker en soms zelfs angstig in nieuwe situaties. Ik heb haar overal mee naar toegesleept, haar rustig kennis laten maken met alles wat ze eng vond, in haar tempo en uiteraard vol lof als ze goed reageerde. Ze had al heel snel door dat ik degene was (en ben) die haar kan helpen en steunen in lastige situaties. Ik heb nooit moeilijk gedaan, haar nooit getroost, maar ben wel een steun geweest.

Tja, hoe moet ik dit nu eens uitleggen Ik heb altijd goed naar Luna gekeken. Als ze iets eng vond, gingen we er samen op af. Wilde ze toch niet, dan ging ik even terug en probeerde het later opnieuw. Ik heb haar nooit gedwongen, maar wel aangemoedigd. Iedere stap in de richting van het enge was braaf en lief en geweldig en knap. Nadat het enge besnuffeld was liep ik weer door en was het klaar. 9 van de 10 keer was het enge daarna voor haar het normaalste van de wereld en zo niet, dan deed ik alles weer opnieuw.

Als ze het eng vinden, kunnen ze bij mij komen, ik zorg dat er bij mij niks kan gebeuren, maar zal ze wel stimuleren om zelf te gaan kijken, al dan niet met mij.
Ik zorg dat ze altijd op mij kunnen vertrouwen!

En dit dus.

[iones]

Ik praat gewoon tegen mijn honden, ik haal ze heel veel aan, knuffel ze, laat ze de dingen doen die ze graag doen. Ik denk dat ze wel zelfvertrouwen hebben. Dat is wel de indruk die ze wekken. Verder zijn ze met drieen en trekken ze zich onderling veel aan elkaar op.

[mariaa]

succes ervaringen laten opdoen

Dus opdrachten en commando's geven die een hond aankan en dan belonen.

[[Sandra]]

Wat 'grappig' om te lezen dat een paar honden in de reacties zo duidelijk steun zoeken bij de baasjes. Dat doet Otto eigenlijk helemaal niet. Soms bij een onverwacht object op een wandeling blijft hij staan en kijkt hij ernaar en dan reageer ik wel van 'wat is dat nou toch weer voor een ding, kom, gaan we kijken', maar hij zoekt dan geen contact met me. Ook niet bij confrontaties met andere honden. Wat hij wel doet, als er een takje of blaadje in zijn vacht is blijven hangen dat hem irriteert: hij ploft neer en verzet geen stap meer tot ik het heb weggehaald. Maar ook dan kijkt hij me niet aan.

[iones]

Bobbes is als de dood voor knallen. Als ze buiten is komt ze snel verhaal halen bij mij, binnen kruipt ze weg onder de keukentafel en als ze de kans krijgt, gaat ze naar boven schuilen op bed.

[blondie]

Toen Finn net herplaatst was bij me was hij best onzeker geworden door de periode van 2 maanden dat hij bij zijn eerste baas weg was elders was geplaatst, toen weer in een kennel bij weer een ander werd gezet en uiteindelijk bij mij terecht kwam. Van de zelfverzekerde hond die ik kende was niet écht veel meer over Middels veel spel en stimuleren zelf dingen te ondernemen en leuke ervaringen op te doen kreeg hij weer dat vertrouwen terug en plezier.
Maar ik kon ook op bepaalde momenten bepaald gedrag compleet negeren en bewust vragen aan iemand waar hij raar op reageerde (angstig) vragen of die persoon (in een geval eens man met een hengel en een emmer in de hand wat ineens eng was voor hem) nogmaals ons wilde passeren. Dit twee keer gedaan en toen was het gedrag over. Ik heb dus niet altijd sussend en geruststellend op bepaalde dingen gereageerd, was afhankelijk van de situatie en het gedrag van hem.