Sorry, weer even..

[Maryanne]

maakt het jou uit of er een grote of een kleine man ongevraagd aan je tieten zit, om maar even een voorbeeld te noemen?

[blondie]

Als je een stabiele hond hebt die niets zal doen, snap ik dat je er geen last van hebt, maar als je een grote hond hebt die absoluut niet stabiel is, is zo'n los lopend baasje erg vervelend, en vooral omdat het altijd de schuld is (in mijn ogen) van de baas met de grote hond, want die valt immers uit aan de lijn. En hun los lopende hondje, die mijn hond lastig komt vallen doet niets, en is harstikke sociaal, "wil alleen maar spelen hoor" krijg ik vaak te horen

ik begin me zo langzamerhand even erg te storen aan het woordje 'stabiel' als aan het woordje 'dominant'.

een 'stabiele' hond moet zich dus maar in alle situaties op zijn kop laten schijten (en dan niet één keer, maar misschien wel 10 keer op een dag want ja, er loopt wel vaker een keer een hond die lastig doet en een baas heeft die daar lak aan heeft).

ik vind mijn honden meer dan stabiel genoeg en toch zou ik er niet over piekeren om hen te beletten van zich af te snauwen als er een andere hond vervelend komt doen - of dat nu groot of klein is.

maken wij als mens daar dan verschil in ? maakt het jou uit of er een grote of een kleine man ongevraagd aan je tieten zit, om maar even een voorbeeld te noemen?

Nee hoor, in de situatie die Moos beschreef liet de hond toch niet op haar kop schijten. Staat nergens hoor. Zo vat jij het misschien op

Maar jijzelf ook, eerder schreef je ook zelf dat een hond die klein is wel van zich af mag snauwen als hij gedrag van een andere hond niet ok vind, maar dat als een grote hond hetzelfde reageert op gedrag van een andere al dan niet kleinere hond dat vaak opgevat wordt als aggressief
Ik denk daar hetzelfde over en maak hetzelfde mee, ik laat om deze reden mijn honden dus gewoon simpelweg niet meer kennis maken of het laten gaan als ik zo'n hond in die staat op mijn honden afkomt. Of ik lijn aan of ik roep bij me en tover de ballen uit mijn zak voor de focus op mij en het negeren van zo'n hond (in losloopsituaties)

[Ikke1980]

maakt het jou uit of er een grote of een kleine man ongevraagd aan je tieten zit, om maar even een voorbeeld te noemen?

Maakt niet uit...als ie maar kleine handen heeft...dan lijkt het tenminste nog wat!

[malinois]

Ik heb er eens een nachtje over geslapen. En toch ben ik het er niet mee eens dat het altijd aan de eigenaar ligt.

Tuurlijk moet de eigenaar ervoor zorgen het foute gedrag te voorkomen, maar soms zit het wél ingebakken in een hondje.

J.J. liet zijn gedrag vanaf dag 1 bij ons al zien, terwijl hij ons niet kende. Goed, misschien zijn wij er toen niet goed mee omgegaan. Maar feit blijft dat hij het gedrag óók laat zien bij vreemden als wij niet eens in de buurt zijn! Bij mijn (schoon)ouders bijvoorbeeld. Ok, die kent hij zul je zeggen…
Maar hij laat het ook zien bij totale vreemden die met hem wandelen (uitlaatservice, bij herplaatsgezin, bij de hondenschool) en die echt wel weten wat ze doen door jarenlange ervaring en niet met zich laten sollen.

Dit wil dus zeggen dat dit gedrag ergens aangeleerd is (waarschijnlijk bij de vorige eigenaar) en dat wij er misschien niet doorheen hebben kunnen prikken, maar dat niemand dat (zomaar) kan en dat het dus iets is wat in J.J. zit of is gaan zitten door slechte ervaringen. Consequenter kunnen wij echt niet zijn en toch speelt het probleem nog steeds (een beetje, want het is veel en veel erger geweest). En ik denk eerlijk gezegd dat CM dit ook echt niet zomaar kan doorbreken en J.J. zal uitnodigen om eens een aantal maandjes in zijn roedel mee te draaien….inderdaad om te herSOCIALISEREN.
Dus imo speelt socialisatie wel degelijk een heel grote rol. Vind het een beetje raar dat dit ineens volgens sommigen blijkbaar een achterhaald idee is of dat het teveel wordt opgehemeld. Waar baseer je dat op? Omdat je zelf geen kutkeffer hebt waarschijnlijk, want dan piep (kef) je wel anders…

Maar goed, daar ging dit hele topic niet over. Ik heb J.J. nog nooit schattig of grappig gevonden als hij kutkeft. En heb hem dan ook nog nooit zo behandeld of gesteund in zijn gedrag. Wie weet hebben de vorige eigenaars dat wel gedaan, met als gevolg dat het er ingebakken zit en niet zomaar te doorbreken valt ook al ben je nog zo consequent en calm assertive of hoe je het ook wil noemen!

Nee hoor dat heb ik altijd al gevonden, hier gaan mn honden erg weinig naar toe in vergelijking wat ik soms lees van anderen... een keer naar de markt misschien voor het vzh examen en verder niks...(op de wedstrijden en trainingen leren ze wel genoeg aan de kant) en toch altijd stabiele honden in vreemde omgevingen en situaties. Als ik soms lees wat mensen allemaal doen, dan vind ik het niet raar dat ze zich later apart gaan gedragen, die worden werkelijk van hort naar her gesleept....
En geen kutkeffer, nee die wil ik ook niet, toch heb ik de ervaring dat vooral mechelaarpups juist heel blafferig zijn als pup en jonge hond... hoe meer je daar aan gaat doen, hoe erger het wordt is mijn ervaring. Zo min mogelijk aandacht aan schenken dan zwakt het af heb ik hier ontdekt... en ik heb de schurft aan keffende honden dus helemaal als het de mijne zijn.
Xavi kan er ook wat van hoor, maar ook bij hem zwakt het inmiddels redelijk af, zoals het bij alle honden nog gedaan heeft.

En ja ik geloof wel degelijk dat een CM jouw hond daar heel snel vanaf heeft... nogmaals de hond leeft nu niet in het verleden... vreemde ogen dwingen zeker van iemand waarbij de hond het gevoel heeft daar kan ik niks bij maken.

[Hilde]

De mensen met 'hij wil alleen maar spelen hoor'-honden lopen hier altijd met labradors.

Dat zijn dus ook in verreweg de meeste gevallen zeer hond- en menssociale typetjes.

Sociaal hoeft natuurlijk niet gewenst te zijn. Die kutkeffers en kutjoekels kan ik eerlijk gezegd tien keer beter hebben dan zo'n sociale lompe hond die drie meter de lucht in springt bij iedereeen en per ontmoeting zo'n twintig keer tegen jou of je hond aandendert.

[Ikke1980]

Ik heb er eens een nachtje over geslapen. En toch ben ik het er niet mee eens dat het altijd aan de eigenaar ligt.

Tuurlijk moet de eigenaar ervoor zorgen het foute gedrag te voorkomen, maar soms zit het wél ingebakken in een hondje.

J.J. liet zijn gedrag vanaf dag 1 bij ons al zien, terwijl hij ons niet kende. Goed, misschien zijn wij er toen niet goed mee omgegaan. Maar feit blijft dat hij het gedrag óók laat zien bij vreemden als wij niet eens in de buurt zijn! Bij mijn (schoon)ouders bijvoorbeeld. Ok, die kent hij zul je zeggen…
Maar hij laat het ook zien bij totale vreemden die met hem wandelen (uitlaatservice, bij herplaatsgezin, bij de hondenschool) en die echt wel weten wat ze doen door jarenlange ervaring en niet met zich laten sollen.

Dit wil dus zeggen dat dit gedrag ergens aangeleerd is (waarschijnlijk bij de vorige eigenaar) en dat wij er misschien niet doorheen hebben kunnen prikken, maar dat niemand dat (zomaar) kan en dat het dus iets is wat in J.J. zit of is gaan zitten door slechte ervaringen. Consequenter kunnen wij echt niet zijn en toch speelt het probleem nog steeds (een beetje, want het is veel en veel erger geweest). En ik denk eerlijk gezegd dat CM dit ook echt niet zomaar kan doorbreken en J.J. zal uitnodigen om eens een aantal maandjes in zijn roedel mee te draaien….inderdaad om te herSOCIALISEREN.
Dus imo speelt socialisatie wel degelijk een heel grote rol. Vind het een beetje raar dat dit ineens volgens sommigen blijkbaar een achterhaald idee is of dat het teveel wordt opgehemeld. Waar baseer je dat op? Omdat je zelf geen kutkeffer hebt waarschijnlijk, want dan piep (kef) je wel anders…

Maar goed, daar ging dit hele topic niet over. Ik heb J.J. nog nooit schattig of grappig gevonden als hij kutkeft. En heb hem dan ook nog nooit zo behandeld of gesteund in zijn gedrag. Wie weet hebben de vorige eigenaars dat wel gedaan, met als gevolg dat het er ingebakken zit en niet zomaar te doorbreken valt ook al ben je nog zo consequent en calm assertive of hoe je het ook wil noemen!

Nee hoor dat heb ik altijd al gevonden, hier gaan mn honden erg weinig naar toe in vergelijking wat ik soms lees van anderen... een keer naar de markt misschien voor het vzh examen en verder niks...(op de wedstrijden en trainingen leren ze wel genoeg aan de kant) en toch altijd stabiele honden in vreemde omgevingen en situaties. Als ik soms lees wat mensen allemaal doen, dan vind ik het niet raar dat ze zich later apart gaan gedragen, die worden werkelijk van hort naar her gesleept....
En geen kutkeffer, nee die wil ik ook niet, toch heb ik de ervaring dat vooral mechelaarpups juist heel blafferig zijn als pup en jonge hond... hoe meer je daar aan gaat doen, hoe erger het wordt is mijn ervaring. Zo min mogelijk aandacht aan schenken dan zwakt het af heb ik hier ontdekt... en ik heb de schurft aan keffende honden dus helemaal als het de mijne zijn.
Xavi kan er ook wat van hoor, maar ook bij hem zwakt het inmiddels redelijk af, zoals het bij alle honden nog gedaan heeft.

En ja ik geloof wel degelijk dat een CM jouw hond daar heel snel vanaf heeft... nogmaals de hond leeft nu niet in het verleden... vreemde ogen dwingen zeker van iemand waarbij de hond het gevoel heeft daar kan ik niks bij maken.

Ja dat eerste ben ik wel met je eens. Socialisatie is voor mij ook niet overal maar mee naar toe slepen. Maar juist kalm en beheerst te werk gaan en geregeld (maar niet vaak) ergens mee naar toe nemen waar je de situatie min of meer kan controleren (dus niet je hondje op een speelplaats gooien bij een school die net uit is). Maar dat wil niet zeggen dat het idee van socialisatie achterhaald is alleen misschien de manier waarop dat moet gebeuren

Helaas heb ik geen rol gespeeld in de echte socialisatieperiode bij J.J., want dan was het volgende niet nodig: ik denk dat ik CM de wonderhondenfluisteraar maar eens ga bellen, want ik denk dat dat nog het enige en laatste redmiddel is

[Anne&Taar]

[
Nee hoor dat heb ik altijd al gevonden, hier gaan mn honden erg weinig naar toe in vergelijking wat ik soms lees van anderen... een keer naar de markt misschien voor het vzh examen en verder niks...(op de wedstrijden en trainingen leren ze wel genoeg aan de kant) en toch altijd stabiele honden in vreemde omgevingen en situaties. Als ik soms lees wat mensen allemaal doen, dan vind ik het niet raar dat ze zich later apart gaan gedragen, die worden werkelijk van hort naar her gesleept....
.

Je onderschat hierbij in mijn ogen echt de verschillende raskenmerken. Retrievers in zijn algemeenheid staan erom bekend hier goed tegen te kunnen, en die van mij hebben hier dus ook totaal geen probleem mee. Ik vind het juist erg belangrijk mijn honden vaak ervaringen te laten opdoen, omdat ik vind dat je door samen dagelijkse dingen mee maakt, je een betere band krijgt. Plus dat ik dit absoluut in mijn raskeuze heb laten meespelen; ik heb absoluut voor een ras gekozen welke dit in zich heeft. Mijn honden kunnen dus inderdaad rustig mee naar een restaurant en ook rustig in de winkel liggen wachten; dit vond ik belangrijk en heb hier dus op gehabitueerd. Ik vind het wel van groot belang dat je honden habitueert aan de omgeving waar ze later vaak in komen. Angst voor dierenartsen is mijn honden dus ook vol-ko-men vreemd, door, juist ja, habituatie.
Dus twee verschillende meningen, maar toch hebben beide personen prima honden in de situaties welke de baasjes van belang achten.

O ja, om nog een klein voorbeeld te noemen; ik durf te wedden dat jou honden rustig in een autokennel gaan en hier lekker een tijdje in vertoeven. Daar zijn mijn absoluut niet aan gewend; ik heb dit niet geleerd, en dus de ontspannendheid waarmee jouw honden dit ondergaan, zullen mijn honden nooit kennen.

[Ikke1980]

Ik heb er eens een nachtje over geslapen. En toch ben ik het er niet mee eens dat het altijd aan de eigenaar ligt.

Tuurlijk moet de eigenaar ervoor zorgen het foute gedrag te voorkomen, maar soms zit het wél ingebakken in een hondje.

J.J. liet zijn gedrag vanaf dag 1 bij ons al zien, terwijl hij ons niet kende. Goed, misschien zijn wij er toen niet goed mee omgegaan. Maar feit blijft dat hij het gedrag óók laat zien bij vreemden als wij niet eens in de buurt zijn! Bij mijn (schoon)ouders bijvoorbeeld. Ok, die kent hij zul je zeggen…
Maar hij laat het ook zien bij totale vreemden die met hem wandelen (uitlaatservice, bij herplaatsgezin, bij de hondenschool) en die echt wel weten wat ze doen door jarenlange ervaring en niet met zich laten sollen.

Dit wil dus zeggen dat dit gedrag ergens aangeleerd is (waarschijnlijk bij de vorige eigenaar) en dat wij er misschien niet doorheen hebben kunnen prikken, maar dat niemand dat (zomaar) kan en dat het dus iets is wat in J.J. zit of is gaan zitten door slechte ervaringen. Consequenter kunnen wij echt niet zijn en toch speelt het probleem nog steeds (een beetje, want het is veel en veel erger geweest). En ik denk eerlijk gezegd dat CM dit ook echt niet zomaar kan doorbreken en J.J. zal uitnodigen om eens een aantal maandjes in zijn roedel mee te draaien….inderdaad om te herSOCIALISEREN.
Dus imo speelt socialisatie wel degelijk een heel grote rol. Vind het een beetje raar dat dit ineens volgens sommigen blijkbaar een achterhaald idee is of dat het teveel wordt opgehemeld. Waar baseer je dat op? Omdat je zelf geen kutkeffer hebt waarschijnlijk, want dan piep (kef) je wel anders…

Maar goed, daar ging dit hele topic niet over. Ik heb J.J. nog nooit schattig of grappig gevonden als hij kutkeft. En heb hem dan ook nog nooit zo behandeld of gesteund in zijn gedrag. Wie weet hebben de vorige eigenaars dat wel gedaan, met als gevolg dat het er ingebakken zit en niet zomaar te doorbreken valt ook al ben je nog zo consequent en calm assertive of hoe je het ook wil noemen!

Nee hoor dat heb ik altijd al gevonden, hier gaan mn honden erg weinig naar toe in vergelijking wat ik soms lees van anderen... een keer naar de markt misschien voor het vzh examen en verder niks...(op de wedstrijden en trainingen leren ze wel genoeg aan de kant) en toch altijd stabiele honden in vreemde omgevingen en situaties. Als ik soms lees wat mensen allemaal doen, dan vind ik het niet raar dat ze zich later apart gaan gedragen, die worden werkelijk van hort naar her gesleept....
En geen kutkeffer, nee die wil ik ook niet, toch heb ik de ervaring dat vooral mechelaarpups juist heel blafferig zijn als pup en jonge hond... hoe meer je daar aan gaat doen, hoe erger het wordt is mijn ervaring. Zo min mogelijk aandacht aan schenken dan zwakt het af heb ik hier ontdekt... en ik heb de schurft aan keffende honden dus helemaal als het de mijne zijn.
Xavi kan er ook wat van hoor, maar ook bij hem zwakt het inmiddels redelijk af, zoals het bij alle honden nog gedaan heeft.

En ja ik geloof wel degelijk dat een CM jouw hond daar heel snel vanaf heeft... nogmaals de hond leeft nu niet in het verleden... vreemde ogen dwingen zeker van iemand waarbij de hond het gevoel heeft daar kan ik niks bij maken.

Ja dat eerste ben ik wel met je eens. Socialisatie is voor mij ook niet overal maar mee naar toe slepen. Maar juist kalm en beheerst te werk gaan en geregeld (maar niet te vaak) ergens mee naar toe nemen waar je de situatie min of meer kan controleren (dus niet je hondje op een speelplaats gooien bij een school die net uit is). Maar dat wil niet zeggen dat het idee van socialisatie achterhaald is alleen misschien de manier waarop dat moet gebeuren

Helaas heb ik geen rol gespeeld in de echte socialisatieperiode bij J.J., want dan was het volgende niet nodig: ik denk dat ik CM de wonderhondenfluisteraar maar eens ga bellen, want ik denk dat dat nog het enige en laatste redmiddel is

*edit: woordje vergeten

[blondie]

ik vind mijn honden meer dan stabiel genoeg en toch zou ik er niet over piekeren om hen te beletten van zich af te snauwen als er een andere hond vervelend komt doen - of dat nu groot of klein is.

maken wij als mens daar dan verschil in ? maakt het jou uit of er een grote of een kleine man ongevraagd aan je tieten zit, om maar even een voorbeeld te noemen?

Eerlijk gezegd, ja ik denk dat veel mensen daar verschil in zien. "Een grotere hond heeft niets van zo'n kleine snappende hond te vrezen" en heeft dat dus blijkbaar maar te pikken, ik zie vaak genoeg de houding veranderen van mijn honden en die wordt genegeerd. Op een gegeven moment kan de koek dan op zijn en als er dan ook nog eens écht in de bek gehapt wordt of in de poten gebeten dan is de corrigerende snauw geen snauw maar met name mijn reu legt zo'n hond op de rug.
En dan is het hek van de dam. Ik weet dit dus ik neem de hond voordat het zover kan komen weg uit die situatie (en zoek de plekken waar dat voor kan komen niet meer zo snel op) door aan te lijnen en stug door te lopen. Ik wat minder blij omdat ik weer voor mijn gevoel mijn hond aanlijn terwijl hij in feite niet meer doet als lekker op stap zijn met mij, anderzijds blij dat je dat gezeik over aggressief en niet normaal gedrag aan hoeft te horen. Als mensen zelf gewoon kijken naar het gedrag van hun eigen hond en misschien eens nadenken dat als de hond een slag groter had geweest met ditzelfde gedrag dan hadden ze misschien wat anders gereageert. Vaak is het gewoon zo dat veel mensen met kleineren ervanuit gaan dat de ander zijn hond wel onder controle houdt, of dat de andere hond niet reageert.

En overigens ook de reacties aangelijnt zijn verschillend, mijn reu loopt het liefst in een grote boog om zo'n hond heen (klein of groot geen verschil) die wijkt dus zelf al naar rechts als de hond links loopt. De teef kan wel getriggerd raken, soms om te zien waarom diegene zo moet blaffen naar haar, zij wil wel richting de hond lopen met de staart laag dan vaak. En gister raakte ze dus wel zelf in een hogere staat toen een hond in de lijn ging hangen en uit ging vallen, maar daar kan van herkenning sprake zijn geweest want die had los op straat ons aangevallen en mijn reu een hapje in zijn achterpoot gegeven. Toch accepteerde ik haar omhoog springen in de lijn richting die hond niet, dus AF! Focus op mij, want voor mijn gevoel als je dat door de vingers laat gaan dan is het hek van de dam. Dat een ander nu zijn honden laat blaffen en focussen etc. prima, ik wil zo niet over straat lopen. Uiteraard het reageren op mijn commando weer beloond met een balletje. Ik hoop dat die jongen ook even heeft gezien dat je met trainen en oefeningen wat kunt bereiken, want met een beauceron moet het ook niet zo heel moeilijk zijn om dingen te oefenen/trainen

[Eefje83]

Hmm hoe vaak hoor je niet van de mensen die hij consulteert dat een hond is begonnen met uitvallen omdat ze een hele nare ervaring heeft gehad, terwijl ze daarvoor gewoon goed om kon gaan met honden. Het punt is om dan daaraan wat te doen en dat hebben wij ook gedaan met positieve training. Gelukkig valt ze heel uitzonderlijk uit, maar gelukkig allang niet meer bij elke hond. Maar ja bij ons gaat het natuurlijk allang niet zo goed en snel als bij CM.

Maar een hond kan wel leiden aan trauma's, maar het is maar hoe je er daarna mee omgaat.

Honden kunnen best een nare ervaring op doen, maar hoe je daar als baas mee omgaat maakt heel veel verschil hoor.
Ik geloof ook best dat honden de eerste tijd dan wat onzeker kunnen zijn, maar als jij daar als baas goed mee om gaat hoeft het dier er echt geen trauma aan over te houden.

heb nog niet het hele topic gelezen maar ik heb dus een trauma,niet persee mijn hond.
hij is gegrepen door een hele grote hond en had daar dood door kunnen gaan(schudden en in hals gebeten) dat is gelukkig goed afgelopen maar ik heb nu knikkende knietjes bij elke andere(grote) hond die ik tegenkom.
Dit heeft zeker wel invloed op hoe mijn hond zich gedraagt maar ik zou toch niet weten hoe ik die angst zomaar weer kwijt raak en dat is denk ik ook wel van belang als je wil dat je hond zich weer wat zelfverzekerder voelt.
Maar tegelijk moet je er ook weer voor waken dat ze niet te zelfverzekerd worden omdat ze anders weer te dominant worden(gevonden)
ik denk dat het echt niet altijd zo simpel is als dat het lijkt.
Zo en nu ga ik de rest lezen want ik zal wel weer achter de feiten aan lopen.

[tekkel]

heb nog niet het hele topic gelezen maar ik heb dus een trauma,niet persee mijn hond.
(...)
Zo en nu ga ik de rest lezen want ik zal wel weer achter de feiten aan lopen.

Ik wou ook eerst even reageren op dat trauma-gedoe.
Mijn hond is zo onderhand echt ontelbare keren opgejaagd en toegehapt door herderachtigen die 'echt niets doen'. Ze is dus heel argwanend tegen honden met staande oren, je zou bijna zeggen traumatisch.

Gisterochtend zat ik op een bankje in het bos, Eeb scharrende rond, en in de verte kwamen twee gigantische langharige duitse herders aandenderen. En wat doet Eeb? Helemaal niets, blijft midden op het pad staan met d'r steertje omhoog, heel klein borsteltje, verder niets. En wat blijkt: het waren twee schatten van teefjes van anderhalf, prachtig mooi, alleen maar lief en zachtaardig. Had die Eeb dat toch meteen al in een split second in de gaten

Toen ik met de baas van die honden stond te praten liep er iemand langs met twee powderpuffs. Eentje ging geweldig tekeer tegen die herders: die keken even en dropen toen af.

Zo wil ik ook wel een herder

(en zo raak ik ook van m'n trauma's af )

[malinois]

[
Nee hoor dat heb ik altijd al gevonden, hier gaan mn honden erg weinig naar toe in vergelijking wat ik soms lees van anderen... een keer naar de markt misschien voor het vzh examen en verder niks...(op de wedstrijden en trainingen leren ze wel genoeg aan de kant) en toch altijd stabiele honden in vreemde omgevingen en situaties. Als ik soms lees wat mensen allemaal doen, dan vind ik het niet raar dat ze zich later apart gaan gedragen, die worden werkelijk van hort naar her gesleept....
.

Je onderschat hierbij in mijn ogen echt de verschillende raskenmerken. Retrievers in zijn algemeenheid staan erom bekend hier goed tegen te kunnen, en die van mij hebben hier dus ook totaal geen probleem mee. Ik vind het juist erg belangrijk mijn honden vaak ervaringen te laten opdoen, omdat ik vind dat je door samen dagelijkse dingen mee maakt, je een betere band krijgt. Plus dat ik dit absoluut in mijn raskeuze heb laten meespelen; ik heb absoluut voor een ras gekozen welke dit in zich heeft. Mijn honden kunnen dus inderdaad rustig mee naar een restaurant en ook rustig in de winkel liggen wachten; dit vond ik belangrijk en heb hier dus op gehabitueerd. Ik vind het wel van groot belang dat je honden habitueert aan de omgeving waar ze later vaak in komen. Angst voor dierenartsen is mijn honden dus ook vol-ko-men vreemd, door, juist ja, habituatie.
Dus twee verschillende meningen, maar toch hebben beide personen prima honden in de situaties welke de baasjes van belang achten.

O ja, om nog een klein voorbeeld te noemen; ik durf te wedden dat jou honden rustig in een autokennel gaan en hier lekker een tijdje in vertoeven. Daar zijn mijn absoluut niet aan gewend; ik heb dit niet geleerd, en dus de ontspannendheid waarmee jouw honden dit ondergaan, zullen mijn honden nooit kennen.

nee dat klopt, de mijne liggen er de hele vakantie in dat is dan hun tijdelijke kennel (met zeer regelmatig eruit gaan en wat doen natuurlijk) maar Xena ging ook rustig vroeger mee als we op vakantie waren naar een restaurant bijv. zonder dat ik dat ooit bij een hond gedaan heb als pup
Ik doe ze rustig ook bij iemand anders in de auto in de kennel als ik meerij bijv. en ja dat is even vreemd, maar went erg snel....

[Eefje83]

heb nog niet het hele topic gelezen maar ik heb dus een trauma,niet persee mijn hond.
(...)
Zo en nu ga ik de rest lezen want ik zal wel weer achter de feiten aan lopen.

Ik wou ook eerst even reageren op dat trauma-gedoe.
Mijn hond is zo onderhand echt ontelbare keren opgejaagd en toegehapt door herderachtigen die 'echt niets doen'. Ze is dus heel argwanend tegen honden met staande oren, je zou bijna zeggen traumatisch.

Gisterochtend zat ik op een bankje in het bos, Eeb scharrende rond, en in de verte kwamen twee gigantische langharige duitse herders aandenderen. En wat doet Eeb? Helemaal niets, blijft midden op het pad staan met d'r steertje omhoog, heel klein borsteltje, verder niets. En wat blijkt: het waren twee schatten van teefjes van anderhalf, prachtig mooi, alleen maar lief en zachtaardig. Had die Eeb dat toch meteen al in een split second in de gaten

Toen ik met de baas van die honden stond te praten liep er iemand langs met twee powderpuffs. Eentje ging geweldig tekeer tegen die herders: die keken even en dropen toen af.

Zo wil ik ook wel een herder

(en zo raak ik ook van m'n trauma's af )

mijn hond moet juist niks van herders weten.
Hij is door herders,leonberger en landseer en een weimeraner gegrepen en in mijn beleving voor niks maar goed,hij zal ongetwijfeld zelf ook iets uitgelokt hebben,het is tenslotte een terrier en ook nog volle reu die eigenlijk bang is maar dat niet wil laten blijken.
Heel tegenstrijdig en daarbij komt nu dus mijn angst en dus ga ik nu alle andere honden maar uit de weg.
Hij mag alleen nog maar kontakt met honden van eigen formaat en de rottweilers uit de wijk,die kunnen het allemaal wel goed met hem vinden,verder dus geen hond-hond kontakt meer maar dat is dus vooral omdat ik bang ben en dat uitstraal want hij is nu nog alerter en heftiger als voorheen.
Ik denk dat je een trauma in stand kunt houden door je eigen gedrag,daar ben ik het wel mee eens maar zie maar eens van je eigen angst af te komen
Harley is bijv. tegen elke weim die hij tegenkomt heel stoer bezig(van afstand) echt schelden met een hoop vertoon en dan krijgt hij van mij echt wel op zijn lazer maar toch blijft hij het doen,en op die momenten ben ik dan nog geen eens bang hoor,dan lopen ze aangelijnd en heb ik het zeg maar onder controle.
dus heel soms heb ik ook een kutkeffer(maar geen hielenbijter hoor )
Gisteren bij de da,ik stap uit de auto en hoor een grote hond blaffen en heb alweer knikkende knietjes terwijl eenmaal binnen bleek het een rottweilerdame te zijn en daar kan Harley dus over het algemeen gewoon prima mee.
En ze zaten aangelijnd dus zowieso geen probleem maar toch loop ik dan alweer te beven en ja in sommige gevallen breng ik die angst dus ook over op Harley helaas.
Het zal ook per hond per geval verschillen hoor,maar ik geloof wel dat het meestal aan de baas ligt.
En ik vind om maar helemaal on-topic te zijn,het helemaal niet leuk als honden naar andere honden uitvallen aan de lijn of los en groot of klein,ze horen het allemaal niet te doen,gewoon vrede op aarde

[lieke]

Ik kom eigenlijk nooit rothonden tegen, groot of klein. Alleen maar rot-eigenaren die de ballen verstand hebben van honden in het algemeen. En dus hun kleine keffer of hun grote lomperik op alles laten afrennen. Omdat ze vinden dat het a) spelen is of b) alleen maar schattig is.
Gelukkig zijn er niet zoveel van dit soort mensen in mijn buurt.

Even over trauma's: als ik dit hoor/lees, moet ik altijd denken aan mijn Gina en haar verleden. Toen ik haar kreeg, ging ze voor iedere man 'klaar staan' omdat haar dat nu eenmaal was geleerd. Binnen twee maanden was dit helemaal weg. Tot aan haar dood toe heeft ze dit gedrag (godzijdank!) nooit meer vertoond. Sterker nog, mannen konden gewoon achter haar staan en de hand op haar rug leggen. Dan keerde ze vriendelijk haar kop om, om een knuffel in ontvangst te nemen. Ook was ze toen ik haar kreeg doodsbang voor paraplu's. Zo bang dat ze gillend de hoek in vloog.
De eerste keer dat ik dat zag, ben ik met haar gaan zitten en de paraplu gewoon naast me op de grond. Een week lang dit herhaald. Daarna een week lang de paraplu in de kamer laten staan, een meter van haar etensbak en vervolgens de paraplu een week lang meegenomen op de wandeling. Eerst in de hand waar ik de riem niet mee vast hield en daarna in de zelfde hand als de riem. Nooit meer problemen gehad, al liepen er 100 mensen met paraplu's langs haar heen.
Het enige dat ik haar nooit heb kunnen afleren is het constante geblaf als ze buiten liep te rennen. Maar eerlijk gezegd heb ik daar nooit zo veel moeite voor gedaan. Ze had dan wel een buitengewoon irritante schelle blaf, maar ach, ze deed het alleen maar uit vrolijkheid en dat vond ik ook wel schattig.

Traumatische ervaringen hoeven dus niet altijd onacceptabel gedrag op te leveren, of als excuus te dienen. Want ik geloof niet dat mijn Gina nou zo'n ontzettend uitzonderlijke hond was (behalve voor mij dan ).

[Abby]

Je mag het ook vragen als je het niet snapte, hoor

Ik snap het prima, ik vond het alleen geen 'kleine hondjes bashen' en ik zie nergens dat iemand roept dat het zo is omdat CM zegt dat het zo is...
Ik heb ook een klein hondje (en een grote) en daarvan verwacht ik ook dat ze dr waffel houdt en niet overdreven dapper gaat lopen doen in gezelschap van anderen. Net zo goed als van de grote.

En dat CM dan zegt dat er vaak op een andere manier met schattige kleine hondjes wordt omgegaan dan met grote honden, lijkt me niet overdreven ofzo. Kijk om je heen zou ik zeggen... Vast niet allemaal, maar je hebt toch genoeg types met een keffende fifi die door t baasje ontzettend schattig of grappig wordt gevonden, maar waar andere baasjes (en honden) zich kapot aan ergeren.

[Zoek stok!]

Je hebt toch zelf een hond die uitvalt aan de riem? Of ben ik nu in de war met iemand anders?

Tegen wie heb je het? Ik heb geen honden die uitvallen aan de lijn.

TS. Ik vind het bijzonder om je te gaan opwinden over andermans honden, klein of groot, terwijl je zelf tegen nogal wat dingen aanloopt met je eigen grootjoekel.

Dat geouwehoer altijd over onopgevoede kleine hondjes. Alsof een grote hond kopen een teken is dat je honden kunt opvoeden

[Moos]

Even over trauma's: als ik dit hoor/lees, moet ik altijd denken aan mijn Gina en haar verleden. Toen ik haar kreeg, ging ze voor iedere man 'klaar staan' omdat haar dat nu eenmaal was geleerd. Binnen twee maanden was dit helemaal weg.

Ach Lieke, helemaal of topic, maar ik wordt er even naar van dit zo te lezen. Arme Gina toch

[Supernova]

heb nog niet het hele topic gelezen maar ik heb dus een trauma,niet persee mijn hond.
hij is gegrepen door een hele grote hond en had daar dood door kunnen gaan(schudden en in hals gebeten) dat is gelukkig goed afgelopen maar ik heb nu knikkende knietjes bij elke andere(grote) hond die ik tegenkom.
Dit heeft zeker wel invloed op hoe mijn hond zich gedraagt maar ik zou toch niet weten hoe ik die angst zomaar weer kwijt raak en dat is denk ik ook wel van belang als je wil dat je hond zich weer wat zelfverzekerder voelt.
Maar tegelijk moet je er ook weer voor waken dat ze niet te zelfverzekerd worden omdat ze anders weer te dominant worden(gevonden)
ik denk dat het echt niet altijd zo simpel is als dat het lijkt.
Zo en nu ga ik de rest lezen want ik zal wel weer achter de feiten aan lopen.

En dat is dus precies wat ik bedoel te zeggen, jij als baas voedt de angst van je hond.
Wat ik overigens helemaal niet raar vind hoor, wij zijn ook maar mensen en ik kan mij heel goed voorstellen dat je nu schrik hebt van grote honden. Helaas is er nergens een knopje die je om kan zetten zodat je weer overal met zelfvertrouwen tussen stapt. Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

[Zoek stok!]

Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

Ik denk dat het ook iets is in de hond. Bram is een aantal keer flink gegrepen en heeft er he-le-maal niks aan overgehouden. En dat is echt niet aan mij te danken hoor. De eerste keer heb ik er een redelijk drama van gemaakt. De ene hond kan gewoon meer hebben dan de andere. En als je als kleintje keer op keer op keer onder de voet gelopen wordt door 'ik wil alleen maar spelen' honden krijg je natuurlijk wel bepaald gedrag. Zo'n klein hondje heb ik gelukkig niet en zou ik ook niet willen om die reden.

[Moos]

Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

Ligt er ook net aan hoe vaak het gebeurt natuurlijk. Saar had na 1 keer opjagen nog geen trauma, na 20 keer of meer werd het toch wel een heel lastig puntje. Wat ik er ook weer uit heb gekregen dus, kostte een jaar ofzo, maar goed, uiteindelijk lukte dat ook wel weer.
En dan is het ook maar net hoe je hond is gaan reageren denk ik ook heel erg hoor. Saar heeft nooit gesnauwd, gesnapt of gegromd (laat staan geblaft) naar een hond die ze eng vond. Ze vluchtte, of ging heel zachtjes staan piepen. Daar kan je ook weer handiger mee trainen denk ik, dan met een hond die heeft geleerd om zijn angst te compenseren met snauwen/blaffen/bijten. Dan kan je uiteraard gaan oefenen op bij je houden, komen als je roept etc, maar oefenen om de klep dicht te houden is al beduidend lastiger zoals jij nu ook wel merkt

[Supernova]

Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

Ik denk dat het ook iets is in de hond. Bram is een aantal keer flink gegrepen en heeft er he-le-maal niks aan overgehouden. En dat is echt niet aan mij te danken hoor. De eerste keer heb ik er een redelijk drama van gemaakt. De ene hond kan gewoon meer hebben dan de andere. En als je als kleintje keer op keer op keer onder de voet gelopen wordt door 'ik wil alleen maar spelen' honden krijg je natuurlijk wel bepaald gedrag. Zo'n klein hondje heb ik gelukkig niet en zou ik ook niet willen om die reden.

De ene hond kan inderdaad meer hebben dan de ander, dat is ook zo. Kleine hondjes die schrikken als ze omver gelopen worden vind ik helemaal niet vreemd. Het ene hondje schrikt even en loopt daarna weer verder, maar ga je als baas een drama maken en je hondje is daar gevoelig voor dan heb je al snel een hondje met een trauma. En veel hondeneigenaren vinden het dan toch maar zo vreemd dat Fifi zo bang is, terwijl ze zelf ook met knikkende knietjes langs die grote hond lopen

[Eefje83]

Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

Ik denk dat het ook iets is in de hond. Bram is een aantal keer flink gegrepen en heeft er he-le-maal niks aan overgehouden. En dat is echt niet aan mij te danken hoor. De eerste keer heb ik er een redelijk drama van gemaakt. De ene hond kan gewoon meer hebben dan de andere. En als je als kleintje keer op keer op keer onder de voet gelopen wordt door 'ik wil alleen maar spelen' honden krijg je natuurlijk wel bepaald gedrag. Zo'n klein hondje heb ik gelukkig niet en zou ik ook niet willen om die reden.

nou ik ben er nu ook wel klaar mee,kleine hondjes,vanwege het verschil met grote honden maar ook vanwege de mega-karakters die erin zitten want ja ook dat heeft invloed op hoe ze zich gedragen,geloof ik zeker.
Ik heb mijn reu zien veranderen na de aanvaringen die hij had dus weet wel bijna zeker dat het daarvan komt of door mijn reaktie op de andere 'vreemde' hond maar hij had altijd wel een redelijk zelfverzekerd egootje zegmaar.
Maar omdat hij altijd vriendelijk was ging dat goed,na die aanvaringen is hij dus een uiterlijk vertoon aan het opvoeren wat voor andere honden schijnbaar soms aanleiding is om even te proeven hoe hij smaakt

Ik weet bijv.zeker dat hij met Bram in conflict zou raken omdat ze beiden een beetje hetzelfde uitstralen en dan zal het aan Bram zijn reaktie liggen of er gevochten word of niet,Harley zal uit zichzelf niet bijten maar als Bram bijv. Harley zijn houding niet pikt dan gaat het waarschijnlijk mis.En dan ligt het dus niet aan Bram maar aan Harley omdat hij ermee begon
Daarom is het voor mij zo spannend,dat hond-hond kontakt,ik weet hoe mijn hond is maar niet hoe die ander is,vandaar dus maar even geen kontakt.
En nogmaals grote bekken van kleine hondjes worden door mij gewoon niet geaccepteerd,ik straf het altijd af.
En ook van grote honden moet ik het niet,vind het uitermate storend!
Hij blaft/keft ook als er gespeeld word maar dat is anders,krijg ik hem ook niet afgeleerd,hij gaat dan helemaal los.

Overigens zeg ik nu niet dat Bram ook instabiel is,helemaal niet denk ik,maar zijn houding(uiterlijk) is net als die van Harley(bram is waarschijnlijk van binnen en buiten zo stabiel terwijl Harley dat verre van is van binnen dan in ieder geval)

[Supernova]

Het is dus ook helemaal geen verwijt maar ik ben er echt van overtuigd dat al die trauma's die honden zogenaamd hebben voor een groot gedeelte aan de baas liggen of in stand gehouden worden door de baas.

Ligt er ook net aan hoe vaak het gebeurt natuurlijk. Saar had na 1 keer opjagen nog geen trauma, na 20 keer of meer werd het toch wel een heel lastig puntje. Wat ik er ook weer uit heb gekregen dus, kostte een jaar ofzo, maar goed, uiteindelijk lukte dat ook wel weer.
En dan is het ook maar net hoe je hond is gaan reageren denk ik ook heel erg hoor. Saar heeft nooit gesnauwd, gesnapt of gegromd (laat staan geblaft) naar een hond die ze eng vond. Ze vluchtte, of ging heel zachtjes staan piepen. Daar kan je ook weer handiger mee trainen denk ik, dan met een hond die heeft geleerd om zijn angst te compenseren met snauwen/blaffen/bijten. Dan kan je uiteraard gaan oefenen op bij je houden, komen als je roept etc, maar oefenen om de klep dicht te houden is al beduidend lastiger zoals jij nu ook wel merkt

Ik denk dat ik het woordje trauma gewoon te heftig vindt voor zoiets. Saar was gewoon erg angstig (wat heel goed te begrijpen is) maar jij bent daar niet in mee gegaan. Je bent er aan gaan werken en nu gaat het weer prima. Ik heb ook nooit gezegd dat een hondje niet ergens van kan schrikken of dat ze niet bang kunnen worden, maar als je daar op een goede manier mee omgaat verminderd die angst heus wel of dooft het zelfs helemaal uit.

Ik denk dat het met Nova niet eens angst is, want zodra de grote hond voor haar neus staat vindt ze het wel best Dan blaft ze ook niet meer en vindt ze het vaak zelfs wel leuk. Waarom ze dan wel blaft/mompelt is voor mij echt een raadsel, ze bereikt er helemaal niks mee behalve dat ze juist de aandacht op zichzelf vestigt Maar ik vind het inderdaad echt niet makkelijk om te zorgen dat ze haar klep houdt maar hoop dat het me ooit wel gaat lukken.

[Moos]

En veel hondeneigenaren vinden het dan toch maar zo vreemd dat Fifi zo bang is, terwijl ze zelf ook met knikkende knietjes langs die grote hond lopen

En toch kan dat volgens mij, in ieder geval bij bepaalde honden, ook gewoon een kwestie van trainen zijn. Ik zal heel eerlijk zijn, ik loop niet ontspannen langs een vreemde Rottweiler teef bijvoorbeeld. Met Vera beduidend meer ontspannen, maar goed, ik heb altijd ook Saar bij me, en ik vind dat heel erg niet lollig om dan te moeten passeren als zo'n teef met alles hoog mijn honden op staat te wachten.
Saar echter maakt daar dus helemaal niks van Die loopt er met een boog omheen (zoals om elke willekeurige vreemde hond), alles neutraal, en het zal haar verder wel.
Nou laat ik natuurlijk verder niet merken dat ik zelf het vervelend vindt. Ik ga niet paniekerig roepen, sterker nog, ik maak dan even helemaal geen stem-contact. Maar ik voel me absoluut niet ontspannen, en toch slaat dat echt niet over op de honden. Saar heeft zelf allang weer geleerd dat niet elke vreemde grote hond eng is (ze wil gewoon geen contact omdat ze ze niet kent, maar absoluut niet omdat ze bang is), en hoe ik me dan daarbij voel beinvloedt haar verder niet.

[Moos]

Ik denk dat ik het woordje trauma gewoon te heftig vindt voor zoiets. Saar was gewoon erg angstig (wat heel goed te begrijpen is) maar jij bent daar niet in mee gegaan. Je bent er aan gaan werken en nu gaat het weer prima. Ik heb ook nooit gezegd dat een hondje niet ergens van kan schrikken of dat ze niet bang kunnen worden, maar als je daar op een goede manier mee omgaat verminderd die angst heus wel of dooft het zelfs helemaal uit.

Nou, Saar rende piepend weg voor vrijwel elke grote hond die iets te druk aan kwam zetten. Ook voor retrievers en schapendoezen om maar wat te noemen. Gewoon piepen, en gaan rennen. Ik weet niet wat jij een trauma noemt, maar heel veel erger dan dat krijg je het volgens mij nauwelijks
Edit: oh, of bedoel je dat je het woordje trauma in het algemeen te heftig vindt voor redenen waarom honden bang reageren? Dat ben ik wel een beetje met je eens

[Supernova]

En toch kan dat volgens mij, in ieder geval bij bepaalde honden, ook gewoon een kwestie van trainen zijn. Ik zal heel eerlijk zijn, ik loop niet ontspannen langs een vreemde Rottweiler teef bijvoorbeeld. Met Vera beduidend meer ontspannen, maar goed, ik heb altijd ook Saar bij me, en ik vind dat heel erg niet lollig om dan te moeten passeren als zo'n teef met alles hoog mijn honden op staat te wachten.
Saar echter maakt daar dus helemaal niks van Die loopt er met een boog omheen (zoals om elke willekeurige vreemde hond), alles neutraal, en het zal haar verder wel.
Nou laat ik natuurlijk verder niet merken dat ik zelf het vervelend vindt. Ik ga niet paniekerig roepen, sterker nog, ik maak dan even helemaal geen stem-contact. Maar ik voel me absoluut niet ontspannen, en toch slaat dat echt niet over op de honden. Saar heeft zelf allang weer geleerd dat niet elke vreemde grote hond eng is (ze wil gewoon geen contact omdat ze ze niet kent, maar absoluut niet omdat ze bang is), en hoe ik me dan daarbij voel beinvloedt haar verder niet.

Dan is Saartje daar verder niet gevoelig voor, ideaal toch juist? Denk dat dat heel erg prettig is.
Ik zelf loop ook echt niet langs een vreemde Rottweiler/stafford oid, maar omdat ik dat niet wil overbrengen draai ik om of steek ik over. Zo blijf ik ontspannen.

[blondie]

Je hebt toch zelf een hond die uitvalt aan de riem? Of ben ik nu in de war met iemand anders?

Tegen wie heb je het? Ik heb geen honden die uitvallen aan de lijn.

TS. Ik vind het bijzonder om je te gaan opwinden over andermans honden, klein of groot, terwijl je zelf tegen nogal wat dingen aanloopt met je eigen grootjoekel.

Dat geouwehoer altijd over onopgevoede kleine hondjes. Alsof een grote hond kopen een teken is dat je honden kunt opvoeden

Linda tegen wie heb je het nu eigenlijk? Solly ik zag TS over het hoofd.

[lieke]

Even over trauma's: als ik dit hoor/lees, moet ik altijd denken aan mijn Gina en haar verleden. Toen ik haar kreeg, ging ze voor iedere man 'klaar staan' omdat haar dat nu eenmaal was geleerd. Binnen twee maanden was dit helemaal weg.

Ach Lieke, helemaal of topic, maar ik wordt er even naar van dit zo te lezen. Arme Gina toch

Juist omdat ik ook in het begin 'arme Gina' dacht, ging mevrouw juist ondeugend doen . Ik moest er juist aan wennen dat voor haar het écht verleden tijd was. Gina was een hond die in het hier en nu leefde. Ze had gein voor zes bij mij en het donderde haar geen meter meer dat ze zo'n akelig leven daarvoor had. Ik heb het dus moeten afleren haar als een gehandicapte hond te beschouwen. Was ze wel, maar ZIJ zag het niet zo. Ze puurde plezier uit het moment. Ik geloof dat ik van haar de grootste levensles heb geleerd: gisteren is geweest, morgen weet je nog niet wat er komt en alles wat je hebt is het NU, dus maak er wat van.

[Eefje83]

Lieke,
zo is het natuurlijk wel
Nu moeten mensen(ik in dit geval) dat er nog even inpeperen bij zichzelf(mezelf)
En dat is denk ik precies het probleem in veel gevallen.
Mijn schoonouders blijven het ook roepen,hun flatcoated was in de puptijd gegrepen door een dh en daarna ging hij steeds uit zijn dak tegen elke herder die hij tegen kwam.
Hij werd daar niet op afgerekend maar de dh-baas kreeg dan te horen: tja hij is gegrepen door een dh en nou vind ie geen enkele dh meer aardig.
En dat resulteerde dus in 12jaar lang elke dh uit de weg gaan,nou lekker wandelen dan......of een gillende zwarte blaag aan de lijn,net als de zogenaamde kutkeffers hier genoemd.

iets wat ik dus eigenlijk wil voorkomen maar dan moet eerst die angst bij mezelf eruit denk ik,eerder kan ik niet daadkrachtig naar mijn honden overkomen.
Want ik denk dat honden ook niet in toneelspel trappen,net als kinderen dat niet doen,ze voelen echt wel dat er iets is denk ik.

[twinkeltje]

He niet alles gelezen nog maar moets even zeggen wat er op mijn tong ligt.
Ik geloof zeker wel dat honden [dieren een trauma of hoe je het noemd] kunnen hebben.
En dat is niet dat ik dat uit een boekje of van 1 of ander huppekutje heb gehoord maar dat is door evaring.
Ik heb hier voor een JR gehad die wat moeite had met de honden taal ,hij straalde iets uit van pak me en eet me op.
Hij is verschillende malen gegrepen,en ik heb echt niet oh en ah gereageerd,en ben ook geen drama queen.
Na een keer of 4 spontaan door honden gegrepen te zijn begon hij al met bibberen als hij maar een hond zag.
Als jonge hond heeft hij toch echt altijd met veel honden gespeeld.
Hij bleef maar door gaan.
Maar na die aantal keer gegrepen te zijn wilde hij alleen nog maar met de honden klieren die hij al kon.
Was hij super bang als hij een vreemde hond zag die rende.
kwamen ze zijn richting op begon hij vaak gewoon te kotsen ook
in mijn ogen is dat toch een trauma