We waren s avonds even naar Wijk aan Zee, de twee neven van mijn vriend waren daar aan het vissen en wij gingen heen om ff te kijken. Natuurlijk was Semmy mee, dan kon hij ff lekker over het strand rennen. In Wijk aan Zee heb je een hele lange pier, aan het begin van de pier heb je aan beide kanten een muurtje (niet erg hoog). Rechts een muurtje waarna je meteen op het strand (zand) komt en links een muurtje waar je direct de zee ziet. Semmy was los en sprong over het muurtje heen het zand in, hij was lekker aan het rennen en ineens springt hij het muurtje weer over en rent naar de andere kant van de pier. Daar sprong hij links over het muurtje. Mijn vriend en ik dachten dat het afliep met stenen o.i.d. maar er riep meteen een jongen die stond te vissen; 'Dat loopt af hoor!' We zijn natuurlijk direct naar het muurtje toegerend. Toen we er overheen keken zagen we dat het helemaal geen afdaling was, er was direct de zee. Semmy was ruim 6 meter naar beneden gevallen de zee in, we keken in het water en zagen alleen de kringen waar hij in het water gevallen was
. Ik schreeuwde meteen tegen mijn vriend dat we erachter aan moesten. Mijn vriend raakte ook even in paniek want Semmy was nog niet boven water gekomen. We hadden het geluk dat Sem op een plek gesprongen was waar platteau was (nergens anders is dit zo!) en waar mijn vriend (met aanwijzingen van 2 heel aardige jongens) naar beneden kon klimmen en daar op kon staan. Semmy was toen mijn vriend naar beneden klom boven gekomen. Hij was zelf naar het platteau gezwommen maar kon er niet op komen, uit paniek zwom hij verder en krabbelde tegen de pier op. Mijn vriend heeft hem toen geroepen, het duurde even maar Sem zwom naar hem toe, hij heeft hem toen uit het water getrokken en is een stukje omhoog geklommen, een andere jongen heeft hem toen het laatste stukje aan zijn halsbandje omhoog getrokken. Ik heb hem meteen in het vest van mijn vriend gewikkeld en ben ik tijden niet zo gelukkig geweest als op dat moment
Mijn vriend moest natuurlijk nog omhoog en heeft eerst een stukje geklommen, toen hebben de twee behulpzame jongens hem verder omhoog getrokken. We zijn ze nog steeds erg dankbaar!
Ik ben nog nooit zo geschrokken, ik dacht echt dat hij zou verdrinken en ik hem kwijt was. Pas toen we in de auto naar huis zaten heb ik gehuild, de spanning kwam er uit. Wat een afschuwelijke ervaring. Ik voelde me ook erg schuldig dat ik hem daar los had gelaten, ik had het moeten voorzien dacht ik aldoor maar.....Volgens de neef van mijn vriend is dit vaker gebeurd en zijn er honden die hele stukken moeten zwemmen (terwijl het baasje 6 meter hoog met hem meeloopt) om aan de kant gehezen te kunnen worden. Wij gaan in ieder geval niet meer wandelen in Wijk aan zee.......
