Ik had natuurlijk om kunnen lopen, op weg naar een bekende en ook opdrachtgever die zijn bedrijf aan het einde van het plaatselijke hoerenstraatje heeft. Maar ach, ik heb geen last van die meiden. Ze groeten netjes en vriendelijk en komt het van een praatje dan doen we een praatje. Voor Otto was het nieuw. [Zo vaak kom ik er dus ook weer niet
]Bij elke deur die open stond, gluurde hij even naar binnen.
En hij trof het. Stuk voor stuk kwamen de dames, bij gebrek aan klandizie op deze zonovergoten dag, naar buiten om hem een knuffel te geven en Otto, mijn kleine aandachtshongerende blote-tenenfestishist, weet daar wel raad mee. Hilariteit en gilletjes alom bij de dames. Bij het laatste hoertje werd alle aandacht hem teveel. Hij plofte hijgend met zijn tong naar buiten op zijn buik op de stoeptegels.
‘Hij is moe’, lachte het hoertje.
‘Hij heeft het een beetje warm gekregen’, zei ik.
‘Oh, zal ik hem wat water geven?’ vroeg het hoertje.
Dat was goed.
Ze pakte een flesje water en goot wat in de kom van haar hand.
Gretig likte Otto haar hand.
‘Nog een beetje’, lachte het hoertje.
Aan de overkant van hoerenstraatje stonden wat mannen belangstellend te kijken.
‘Kom je mee?’ vroeg ik aan Otto.
Hij bleef liggen.
Nog één slokje water, dan.
Volgens mij zijn er maar weinig mannetjes die met toestemming van hun vrouwtje aan een hoertje mogen likken
voor Otto, die weet wat een man toekomt 
Geweldig! Die Otto boft maar! 
TARAK
wat een casanova 
