Ik kan je nog een paar van dat soort staaltjes vertellen.Liesbeth schreef: Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat je als eigenaar zelf op zoek 'moet' ! Een DA zou het beter behoren te weten dan een diereigenaar.
Jammer genoeg is dat dus niet zo en erger nog, heel veel mensen gaan er van uit dat de DA het idd beter weet. En veel DA'en weten het ook wel, maar gaan toch hun eigen oude vertrouwde weg en Joost mag weten waarom.
Ik vertrouwde vroeger ook op de DA, maar ben door schade wijzer geworden. En zo gaat dat volgens mij nog steeds, pas als er iets mis is dan ga je zoeken
.
Ons hondje dat een paar maanden geleden overleden is, had al vanaf januari vorig jaar vage symptomen, zoals veel drinken enzo.
Twee dierenartsen stellen Cushing vast. De medicijnen daarvoor zijn zeer schadelijk, vooral als je hond geen Cushing heeft.
Alleen in Nederland gebruiken ze een urinetest om Cushing vast te stellen. In het buitenland is een bloedtest de gouden standaard. Ik had zo mijn twijfels of mijn hond Cushing had. Ik aan die tweede dierenarts nog vragen of ze niet ook die bloedtest doen. Antwoord: nee. Dus ik neem mijn hond mee naar België, laat daar de bloedtest op Cushing doen, resultaat: de hond heeft GEEN Cushing. Dus wie zou er kwaad moeten zijn? IK, want de medicijnen voor Cushing maken (een gedeelte van) de bijnieren kapot. Stel je voor dat ze haar toch behandeld hadden voor Cushing?! Maar weet je wie kwaad was? De dierenarts hier in NL omdat ik die bloedtest had laten doen, en dat terwijl zij die niet deden!
Intussen driekwart jaar verder, ergens september-oktober vorig jaar, een derde dierenarts. Bijna het hele bedrag van 3500 euro dat de verzekering jaarlijks maximaal uitkeert was al op aan onderzoekjes hier en onderzoekjes daar zonder dat ze iets gevonden hebben.
Plots het hematocriet nog maar 12. Dat is dus (bijna) levensbedreigend laag voor een hond.
Volgens de specialist was toediening van rode bloedcellen het beste. En dat kon nog diezelfde dag met een spoedkoerier van de bloedbank komen. Maar de da wilde alleen maar zijn eigen hond gebruiken als donor en onze hond alleen maar volbloed toedienen.
En als we per se rode bloedcellen alleen wilden, dat kwam hun niet uit, dan moesten we nog een half weekje wachten...
Waarom wilde de da per se zijn eigen hond als donor gebruiken? Juist, dan verdiende hij eraan en niet de bloedbank.
Maar toen onze hond vlak voor het weekend een laag hematocriet had en ik bang was dat het mis zou gaan, gaf de da niet thuis. Als er in het weekend iets zou misgaan, moesten we ons tot de dierenarts van dienst wenden.
Ik vroeg dus of die bloed op voorraad heeft, want het blijkt dat in onze omgeving de meeste dierenartsen dat niet hebben; krijg ik als antwoord dat ze dat niet wisten. Vraag ik vervolgens of ze dat even willen vragen, is het antwoord: nou nee, normaal hebben we geen contact met andere dierenartsen en ik ga nu niet graag bellen...
Ons hondje had een hemangiosarcoma (kanker van de bloedvaten) en uiteindelijk hebben we een beroep moeten doen op dierenartsen/specialisten in Hasselt en Luik voor bloedtransfusies, diagnose en behandeling.
