nando de waanzinnige deel 2

[Kelev de oude]

Er lag een schaduw over onze verhouding. Ik wist dat het heel onverstandig zou zijn deze hond te vertrouwen. Aan de andere kant is het heel moeilijk voor mij een hond met wantrouwen tegemoet te treden. De grote vreugde van het omgaan met honden is nu juist gebaseerd op dat vertrouwen. De dagelijkse omgang met alles wat zich aan levende have om je heen bevindt, van baby tot konijn, en waar een hond omheen dartelt, die niet eens weet wat bijten is, vormt toch eigenlijk de basis van een perfecte relatie.
En nu moest ik overal op letten en de maffe Belg met achterdocht en argwaan gadeslaan...

Op zekere dag kreeg ik een sterk staaltje te zien van de hardheid van Nando. Ik doel hiermee op zijn schijnbaar totale ongevoeligheid voor pijn. Het was mij al opgevallen dat, toen ik hem tot de orde moest roepen in verband met een poes die hij te lijf wilde, ik bepaald onzacht op zijn achtervoet kon staan, zonder dat hij daar iets van merkte. Maar dat was nog niets. Ik zag hem ook al eens met volle vaart tegen een boom kletteren, en toch gewoon doorlopen.
Het ongeluk dat hem nu trof was nog een graadje ernstiger.

Op de terugweg, vlak voordat wij de hei verlieten, rende Nando nog even snel de bosjes in, vermoedelijk achter een konijn aan. Korte tijd later komt hij daar weer uit tevoorschijn, want hij had er een hekel aan ons lang uit het oog te verliezen. Ik lijn hem aan, en vrolijk huppelend vertrekken wij richting voederbak.
Plotseling gaat hij liggen, en begint hevig aan zijn achtervoet te likken. Ik laat hem even begaan, want het gebeurt wel meer dat een hond ineens last heeft van een beestje of een steentje of stukje hout onder zijn voet. En even later lopen wij met z'n allen op de straat, terug naar huis, en (heel belangrijk) naar de koffie.
Toen Nando iets voor mij uit liep, zag ik bij iedere stap die hij deed een flinke bloedvlek achterblijven. En achter mij kon ik een heel spoor zien. "Halt Nando, zit". Ik tilde zijn achtervoet omhoog en schrok. "Jakkes man hoe kom je daaraan"?? Een voetkussen leek finaal doorgesneden, en het bloed stroomde alsof er een kraan openstond. Ik moest zien dat ik zo snel mogelijk thuiskwam, anders zou hij straks een transfusie nodig hebben. Dus in looppas gingen wij, zeg maar gerust in gestrekte draf. Nando gaf geen krimp. Hij hinkte niet eens, en piepte ook niet.
Hij liep alsof hem niets mankeerde. En bij het oversteken van de verkeersweg deed hij er als vanouds nog een schepje bovenop. Deze keer maakte ik daar geen bezwaar tegen, want hoe eerder ik thuis was hoe beter.
Tegen de gewoonte gingen wij achterom, een zeker alarmsignaal voor Mimi die al buiten stond toen ik de tuinpoort sloot.
"Mimi! Haal een bak warm water, Dettol, doeken, en zwachtels!" Zonder vragen verdween zij schielijk naar binnen, terwijl ik Nando op zijn zijkant legde. Deze handeling was zo in strijd met zijn angstige inborst, dat het de lezer wel vreemd moet voorkomen.
Maar vreemd of niet, op dit moment vertrouwde Nando mij wel, en ik hem ook. Uitvoerig bekeek ik de wond, en dankte de hemel voor zoveel bloed.
Die constante stroom had ervoor gezorgd dat er geen vuiligheid naar binnen kwam. En de snee, was ook heel mooi gaaf, als langs een liniaal getrokken, met mooie gladde randen. Een chirurg zou er jaloers op kunnen zijn.
Eerst dompelde ik de voet onder in de bak met het antiseptische middel, en hield hem daar een tijdje onder, terwijl ik de hond geruststellend bleef toespreken. Daarna kwam het zwachtelen, en uiteindelijk drukte ik de wondranden stevig op elkaar met tape.
Daarover ging een sok, en Nando kon weer lopen. Hij hield nu voor het eerst zijn poot opgetrokken.
Tot mijn grote voldoening likte hij alleen maar af en toe een beetje werktuigelijk aan het verband, maar hij rukte het er niet af. Precies een dag heeft hij zijn voet ontzien, de dag daarop zette hij af en toe weer een stapje met vier poten, en de volgende dag liep hij weer te draven alsof er niets aan de hand geweest was. Ik moest er alleen wel op letten dat ik iedere dag het verband en de tape vernieuwde om broeien te voorkomen
Maar ook dat stond hij heel gewillig toe. ik kreeg wel eens de indruk dat hij al die extra aandacht wel plezierig vond

Ik ben wel gaan kijken in die bosjes of ik de oorzaak van de verwonding kon achterhalen, en het duurde niet lang of ik had hem gevonden. Een kapotgeslagen drankfles was daar ingegraven. Een grote bebloede driehoekige scherf, stak als een mes omhoog.
Ik twijfelde er niet aan of hier was boosaardige opzet in het spel. De fles was met opzet ruim tevoren stukgeslagen, want er lagen geen scherven omheen. Hij was expres zo geplaatst dat de schade maximaal kon zijn, want onder de fles was een baksteen neergelegd. Je moet wel verschrikkelijk ziek zijn wil je zoiets bedenken...

Omdat Nando op de hei gewoon bleef spelen met de vriendjes die hij dagelijks tegenkwam. leek hij op het eerste gezicht een vriendelijke hond, die bij tijd en wijle wel eens wat lomp en ruw te werk ging. Maar hij zocht eigenlijk nooit conflicten op, en er waren best wel eens momenten waarop hij door een andere reu werd uitgedaagd. En de maanden regen onverstoorbaar verder aan hun snoer van jaren, en voor je het weet is er een half jaar voorbij zonder noemenswaardige incidenten. De lichting nieuwe puppen zijn alweer lummels, en enkele ouwetjes zie je plotseling nooit meer... De onvermoeibare molen van de tijd maalt genadeloos door.

Nu speelde Nando bijna iedere dag met het hondje van Vrouw Noeki. Noeki was een watervlugge kruising terriër. En slank... Je kon haar moeiteloos door een lampenglas trekken, zo slank . Zij was niet mooi maar had iets onweerstaanbaar grappigs, en zoals zo vaak leek zij sterk op haar bazin. Vrouw Noeki is iemand die werkelijk door het lot geslagen is, maar ook zij heeft iets van zo'n tuimelaar clowntje. Die zijn bedoeld om op te meppen, maar zij kunnen niet echt omvallen. Na iedere klap veren zij weer terug, en lachen dan nog steeds. Zij is ook iemand met een ongelofelijk grote mond, en een brutaliteit waarvan je in het begin een beetje schrikt, totdat je tot de ontdekking komt dat dit slechts een pose is. Een manier om je staande te kunnen houden in een wereld die alles in het werk lijkt te stellen om je te vermorzelen. Haar hondje was eveneens heel brutaal, en deinsde er niet voor terug om mijn twee behoorlijk uit de kluiten gewassen honden stevig de waarheid te zeggen als dit zo uitkwam. Om twee tellen later vrolijk met z'n allen rondjes te gaan rennen om een grote dennenboom. Mijn twee jongens hadden groot respect voor deze pittige dame, en als zij door haar werden afgesnauwd, keken zij ook altijd als twee schooljongetjes die betrapt waren met hun vingers in de suikerpot. Op een dag had vrouw Noeki zich het lot aangetrokken van een zes weken oude pup van onduidelijke herkomst. Het hondje was bij een stel junky's weggehaald, omdat zij dat beestje de hele dag aan zijn lot overlieten. En na een paar weken kregen wij "Saartje" voor het eerst te zien
Een heel grappige pup die wel wat overeenkomsten vertoonde met een Border collie.

Kelev viel haast op zijn knieën in aanbidding voor zoiets schattigs, terwijl Nando dacht dat het een voetbal was. Hij walste er lomp over heen, totdat de pup begon te protesteren tegen deze veel te ruwe behandeling. Bij de eerste piep stoof Kelev op Nando af, en gaf hem een snauw, terwijl hij de pup doeltreffend afschermde. Dat viel niet in goede aarde, en een gefrustreerde Nando vloog Kelev aan
Deze keer had ik geleerd van mijn fout, en bleef ik op een afstand de ontwikkelingen volgen.
En Kelev deed het goed! Hij ving de aanval behendig op, en greep het oor van de boosdoener stevig vast. Hij deed verder niet veel, hij hield alleen dat oor maar vast, terwijl hij een sonoor laag gegrom uitstootte. Het duurde even voor het tot Nando doordrong dat het gevecht al was afgelopen nog voordat het begonnen was. Want na ongeveer een halve minuut, zag ik hem piepend door zijn poten zakken.
Hij kon ook moeilijk iets anders doen, want zodra hij zijn kop bewoog, zag ik dat Kelev zijn greep verstevigde.
Ik haalde opgelucht adem, want het zag er best grimmig uit, en ik was een ogenblik bang dat Kelev zou gaan "schudden" en daar leken mij die dunne flappers van Nando toch niet tegen bestand.
Vanaf die dag mocht die maffe Belg niet meer in de buurt van puppy's komen. Wanneer wij een pup tegenkwamen, stormde Kelev er als eerste op af, om het beestje af te schermen. Kwam Nando te dichtbij, dan werd hij bedreigd, en gelukkig had hij veel respect voor "der Alte".
Zou het kunnen zijn dat Kelev al veel eerder heeft geweten dat er een schroef los zat bij Nando? Achteraf heeft die vraag mij dikwijls bezig gehouden. Met zekerheid valt zoiets niet te zeggen. Voor hetzelfde geld kan men ook beweren dat Kelev die pups gewoon voor zichzelf wilde hebben en niet duldde dat Nando er mee speelde, uit een soort van jaloezie. Maar waarom, zo vraag ik mij wel eens af, kiezen wij, wanneer het gaat om verklaring van diergedrag, toch altijd de meest simpele oplossing?

Zodra er een veronderstelling wordt gedaan, dat een dier eigenschappen heeft en gedragingen vertoont, die vergelijkbaar zijn met de onze, roepen wij in koor: "Je mag een dier niet vermenselijken", en; " je moet hem als dier bezien en behandelen".
Zelf zie ik dat wat anders.
Want wat is de betekenis van die ongelukkige formulering? Dat hij een speciale behandeling moet ondergaan? Dat hij apart gezet moet worden? "Je moet een hond niet in je bed laten slapen, want je slaapt zelf ook niet in een hondenmand", las ik ergens...
Maar als ik wel in een hondenmand slaap, wordt ik dan hond? En als ik beweer dat een hond kan nadenken, misleiden, voorvoelen...wordt hij dan mens? De scheiding die de "wetenschap" aanbrengt tussen mens en dier, is een kunstmatige, en lijkt er op gericht de mens niet als een gewoon zoogdier te beschouwen, maar als een soort superprimaat. En de eigenschappen van een superprimaat "zeggen wij" zijn uniek, en komen nergens anders voor... Zelf ben ik zo eigenwijs om daar voortdurend vraagtekens bij te zetten.
Vandaar dat ik geneigd ben te denken, dat Kelev veel eerder dan ik, wist dat er met Nando iets niet in orde was. O, ja natuurlijk, hij had er geen naam voor, maar wil dat zeggen dat hij het niet aanvoelde?
Klaarblijkelijk was ik degene die het niet aanvoelde, omdat ik, ondanks de signalen die ik kreeg, bleef zoeken naar verklaringen en naar oorzaken, in plaats van goed op Kelev te letten en zijn houding over te nemen. Want wat heeft men aan een uitleg en een achtergrond, als het probleem niet oplosbaar is?

Het gebeurde steeds vaker dat Nando met een hond een leuk spel begon, en tijdens het spelen zijn hoofd scheen kwijt te raken.
Hij werd steeds ruwer en ik moest regelmatig ingrijpen, omdat de andere hond begon te piepen, en Nando daar geen acht op sloeg.
Of liever gezegd, juist wel, want het scheen hem alleen maar op te winden, en hij ging almaar feller tekeer.
Er was ook een vast patroon te zien. Het begon, zoals alle honden spelletjes beginnen. Heel onschuldig, met voorpoten op de grond slaan, en tegen elkaar opspringen om daarna rondjes te rennen, maar het eindigde er steeds vaker mee dat de speelkameraad tegen de grond werd gewerkt, waarna Nando hem in de onderbuik begon te bijten.
Dat is een ongebruikelijke plaats, en bovendien een taboe-zone. Een normale hond zal zoiets misschien een keer per ongeluk doen, meegesleept in het vuur van zijn spel, maar bij Nando werd het een vast patroon.
Het kwam zover, dat hij niet eens meer de schijn wekte dat hij wilde spelen, maar direct naar de onderbuik van een hond dook en zijn bijten werd ook feller. Kelev scheen zich daarmee niet te willen bemoeien. Volwassen honden hoefde hij kennelijk niet te beschermen, maar ik moest dat natuurlijk wel.
En het kon helaas niet anders, Nando mocht niet meer los. Het spel was voor hem definitief voorbij. Hij moest voortaan aan de lange lijn uitgelaten worden. Tot nu toe was er aan andere honden geen echte schade toegebracht, maar ik ging niet afwachten tot dat wel gebeuren zou.

De waakzaamheid waarmee ik door het leven ging, werd een beetje mijn tweede natuur. Want behalve voor katten, moest ik ook uitkijken dat de hond Joeshka niet plotseling ergens opdook, en de omgeving afspieden op loslopende puppy's. Je leert op die manier ook heel scherp op gedrag te letten, en dat heeft eveneens zijn voordelen. Juist door het krankjoreme gedrag van Nando, leer je te anticiperen, en je kunt na verloop van tijd aan hele kleine dingen zien, dat er iets mis dreigt te gaan.
En toch, ondanks alle oplettendheid, ondanks de voorzorgsmaatregelen die je hebt genomen, kan het toch nog misgaan.
Heel erg mis...

Omdat Nando, gezien zijn ontembare energie, nu beweging tekort dreigde te komen, moest ik hem wel extra aan de fiets uitlaten. Want de dagelijkse wandeling van een paar uur aan de lijn, was lang niet genoeg.

Nou zei ik tegen mijn vrouw, dat wordt nog lachen, want hij denkt nog steeds dat hij een straalmotor is. En inderdaad, zodra hij de fiets maar zag, sloeg zijn opwinding over in totale hysterie. De eerste dag ben ik dan ook niet verder gekomen dan de straat waar ik woon.
Dat beest gunde mij nauwelijks de kans fatsoenlijk op te stappen. Gelukkig was de fiets van Mimi een dames-model, (dat stapt wat makkelijker op) en uitgerust met een degelijke terugtrap rem. Maar hoe ik ook plotseling afremde en hem terugtrok, het hielp allemaal niets. Zodra ik mijn voeten van de straat had, schoot hij als een kanonskogel vooruit, en deed hij een hernieuwde poging vermeld te worden in de rubriek "fietssleuren" van het Guinnes Book of Records.
Gadsamme Nando, je kan toch ook aan de voet volgen malloot? Waarom dan niet aan de fiets?
Ik bedacht dat ik nog het beste kon gaan oefenen in de brandgang achter ons huis. Dat gangetje is krap één meter breed, dus daar kon hij geen kant uit. En hij was heel makkelijk klem te zetten. Ik liet hem naast de fiets zitten, en stapte op. WOESSJJJ...daar ging hij weer..RANG!! Daar zat zijn kop klem tussen het voorwiel en de schutting. Nee! Nando, Volg! Ik hoefde alleen maar snel naar rechts te sturen, en hij kreeg een tik met het voorwiel, en zat bovendien meteen knijp.
Zo ging het een aantal malen achtereen...WOESJJ... RANG! WOESJJ... RANG! En zowaar, het hielp. Er begon iets te dagen, en aan het eind van de middag was ik zover dat hij gewoon naast de fiets bleef, en reageerde op het commando. Ja zijn kop zal wel beurs geweest zijn na al die tikken van dat voorwiel, steeds op dezelfde plek, maar in de wetenschap dat zoiets maar één keer goed hoeft te regelen, vond ik dit krasse staaltje mishandeling toch te rechtvaardigen.
En het plezier dat daarna volgde deed die onaangename methode snel vergeten. Jongens wat had die hond een schik in dat lopen.
Ik merkte al heel snel, dat hij niet van de fiets weg wilde, wanneer die eenmaal in beweging was. Zijn omgeving zag hij niet, en naar andere honden keek hij niet. Zelfs katten leek hij niet op te merken. Dus hij mocht na een paar dagen weer los!!! JAAAHH! NANDO!! vooruit HOPPA...LOPEN KEREL!! Zo sjeesden wij de hei over. In gestrekte draf, afgewisseld met een felle sprint waarbij ik moest proberen hem in te halen. (Wat mij bijna nooit lukte.)
Alleen...Ik hield dat niet vol. Kromgetrokken en hinkend van de pijn in mijn rug, moest ik tot de ontdekking komen dat fietsen niet meer ging. Maar gelukkig is daar dan de Spartamet! Die kan je overigens ook "zonder" gebruiken, maar daar krijg je dan weer pijn in je rug van. Met behulp van deze, als fiets vermomde invalidenkar konden wij de hele wereld aan. Ook al stond er aan het begin van het pad een bordje: "Fietspad dus niet brommen" zo zonder bril las ik altijd "Brompad dus niet fietsen"
JAAAHH NANDOO!! HOPPAAAH!! BROEMM BROEMM...HAHA!
Het is niet te beschrijven hoe opgelucht ik mij voelde dat ik Nando toch een plezier kon doen, zonder voortdurend op te hoeven letten wat hij nu weer voor malle fratsen zou uithalen. Het enige dat hij graag wilde, was mij vóór blijven, en dat werd hem van harte gegund.
Het was alleen een beetje sneu voor Kelev. Hij kon geen deel hebben aan deze vrolijke ren-partijen
Met zijn slechte achterhand kon ik hem dit niet aandoen. Behalve zijn heupen, die niet best waren, maar waar hij nog geen last van had, ontdekte ik dat hij een zwelling had aan het kniegewricht van zijn achterpoot. Een foto wees uit dat het artritis was, en daar was weinig tegen te doen. Hij kon zich best goed bewegen, en zijn spieren waren goed ontwikkeld, maar forceren was er dus niet bij. "Dan konden wij het nog heel wat jaren redden" zei de arts.
En dan op een doodgewone weekse dag, die veel weg heeft van de dag daarvoor, loop je weer in gedachten verzonken gewoon je plicht te doen...Alles doet het nog, de zon...de vogels, het klokje van het conferentieoord, de wind die de blaadjes laat ritselen... Zachtjes zing ik een eindeloos treurige melodie. De sterfscène uit de opera Boris Goedoenov. Gek...de details van zo'n ordinaire dag staan met een extra fijn pennetje in je geheugen gegrift. Terwijl je het zo graag zou willen vergeten.
Kelev rommelt een eindje achter mij wat in de struiken, en ik sta net op het punt om Nando eens aan te halen, maar hij springt onverwacht vooruit, en is meteen op topsnelheid. Ik zet mij schrap en wacht op de schok als de lange lijn aan z'n einde raakt. Ik voel de klap...Maar de lijn valt slap neer...De karabijnhaak is gebroken! Er klinkt afschuwelijk gegil en ik sprint er op af. Nando ligt op de grond verwoed in iets te bijten, maar ik kan niet zien wat het is. Want hij ligt er bovenop
Alleen dat gegil... dat hoor ik nog steeds. Een niet te verdragen gejammer van een jong hondje in doodsnood. Ik duik bovenop Nando en geef hem een enorme vuistslag recht tussen zijn ogen. Voor het eerst zie ik dat het hem pijn doet, en hij laat los.
Ach mensen, dit is zwaar hoor... Het schrijven hapert plotseling een beetje
In het gras ligt een puppy van acht weken op zijn rug. Zijn babybuik vertoond een diepe gapende scheur-wond. Het gegil houd op, en ik zie hem langzaam wegglijden in een shock. Nando staat verwilderd te kijken, en wil nogmaals dichterbij komen...woest haal ik naar hem uit! Godverdomme vuile moordenaar! Sodemieter op rotschoft!! Gestoorde gek!
Voorzichtig pak ik het beestje uit het gras, en het begint gelukkig weer te schreeuwen. Behulpzame mensen bieden een lift aan en rijden linea recta naar de dierenarts. Ik blijf achter met in mijn hand een riem. Aan het eind daarvan, een gebroken haak.
Het is niet het enige dat gebroken is...

Wat er precies daarna die dag gebeurt is, laat zich niet meer oproepen. Het is verdampt in een mist van verdoving en verwarring. Wel herinner ik mij het telefoontje. De pup zou het halen, en er niets aan overhouden. Knappe dokter. Niets aan overhouden...
Misschien. Wie weet? Zo'n beestje leeft toch verder nietwaar? Slaapt hij goed? Of is er nu ergens een eigenaar met een hondje die plotseling ergens van schrikt, terwijl er niets te zien valt? Die niet goed langs sommige struiken durft te lopen, en er dan maar blind vandoor gaat? Of zonder aanleiding woedend uitvalt naar gladharige honden, en niet meer tot bedaren is te brengen?

Ik bekijk de gebroken karabijnhaak. Je kunt er een olifant aan vastmaken, zo stevig en solide ziet hij er uit. Metaalmoeheid..Krak...
Soms tuimelt er daardoor wel eens een vliegtuig naar beneden. Metaalmoeheid... sorry... Je denkt er nooit aan he? Ja, nu wel, nu koop ik ieder jaar een nieuwe, al zien ze er nog zo stevig uit, ik vertrouw die dingen niet langer dan een jaar.
Waarom werd ik zo kwaad op een gestoorde hond, die het ook niet kan helpen? Omdat hij het weerloze te pakken nam? Dat gebeurt toch dagelijks in het wild? Waren het mijn eigen oerdriften die mij parten speelden. Een genetisch voorgeprogrammeerd mechanisme dat gericht is op de bescherming van mijn jongen? Omdat ik daar als mens zuinig op moet zijn, want je krijgt er maar een paar in je leven. Ik fantaseer even dat ik in die situatie een pistool bij mij had gedragen. Zou ik op mijn hond geschoten hebben? Ik was er waarachtig kwaad genoeg voor. Gelukkig zal ik dat nooit zeker weten, sommige dingen kunnen beter verborgen blijven...

Zo met een dagelijks strak programma van uitlaten aan de lange lijn, en ´s middags een forse draverij aan de fiets, merk ik dat er iets meer rust komt in Nando. Dat voortdurend in beweging willen zijn neemt langzaam wat af. Hij slaapt wat langer, en zijn slaap is ook wat dieper. Een half jaar geleden sliep hij: "wakend". Er was altijd een licht trillen van de oogleden waarneembaar, en bij het minste ongewone geluidje Kon hij ineens opspringen en gespannen "klaar wakker" staan wachten. Het was alsof hij zich voortdurend door iets bedreigd voelde. En nu is een groot deel van die onrust afgevlakt. Hij staat niet meer op als een springveer, maar neemt soms rustig de tijd om eens even te gapen, en zich uit te rekken. Kleine lichtpuntjes waar je op zit te wachten. Momentjes van hoop; Het gaat toch lukken...
O ja, hij kan nog steeds exploderen zoals die middag toen de hond Joeshka vlak langs onze deur rende, terwijl ik uitgerekend op dat moment met hem naar buiten stapte. De riem zat gelukkig stevig met de lus om mijn pols, maar Nando stond tien meter bij mij vandaan als een bezetene aan zijn lijn te trekken. Ik kreeg hem niet onder controle, en ik hoorde zijn ademhaling steeds benauwder door zijn keel gieren. Plotseling viel hij op zijn zij, en bleef voor dood liggen.
Ik knielde naast hem neer, en zag zijn flanken zwoegend op en neer gaan. Met zijn bek half open, en de tong ver naar buiten lag hij te happen naar een beetje adem. Hondje, jonkie...niet doodgaan hoor je. Jezus, hoe doe je mond op mond beademing met zo'n spitse snoet? Na een halve minuut kwam hij weer bij. Een beetje versuft stond hij nog wat onzeker op zijn benen, en wankelde als een dronkenman vooruit. Aan het eind van de straat was hij weer de oude. Zuurstofgebrek had zijn zenuwstelsel tijdelijk uitgeschakeld, maar hij was weer razendsnel hersteld.
Dit alles lijkt nu een hele lange litanie van moeilijkheden. Maar Nando had ook zijn "Andere zijde". Zijn innemende kanten waren veel talrijker dan zijn negatieve trekjes. Daar was in de eerste plaats zijn steeds groter wordende aanhankelijkheid. Als hij maar in mijn buurt kon zijn was hij diep tevreden. Niets was heerlijker dan tijdens het spelen de baas te vlug af te zijn. Uitdagend door zijn poten zakkend, schoot hij snel achter de tafel als ik hem wilde "pakken". En daarna moest ik rondjes rennen, en mij dan snel omdraaien en hem tegemoet komen. Dan sprong hij lenig als een kat in volle vaart opzij en zat ik er toch nog naast.
De pientere blik waarmee hij zeer ingewikkelde zinnen ontleedde. en daar de boodschappen uit kon halen, die hij dan o zo trots kon uitvoeren:

"Nando, als jij nu eerst eens even mijn laarzen ging halen en daarna je riem, dan kan je misschien mee uit"?

Dat was zo ons glans-nummer, en leverde hem applaus op van familie en vrienden. De kop scheef, ving hij de sleutelwoorden: Laarzen , Riem, en Uit, op. Hij rende vliegensvlug naar de plaatsen waar hij die dag de laarzen had neergegooid, en smeet die voor mijn voeten. Rukte daarna de riem van de kapstok en bleef dan afwachtend met die riem in zijn bek in de geopende kamerdeur staan. Grijnzend van oor tot oor. Goed zo man. je moet maar bij het circus...
En ach ja...die momenten van rust als hij samen met Kelev kont aan kont lag te doezelen op de divan. Het zijn de beelden die je ook vasthoud, want ondanks al zijn gekte was hij toch de meeste tijd een gewone lieve huishond.
Qua intelligentie was hij hoogbegaafd, bijna geniaal. Vergeleken met Nando was mijn goede Kelev een dommerik, kan je nagaan...
En ik heb wel eens gedacht. Goh, er zijn in onze geschiedenis zoveel geniale mensen geweest. Beethoven, Nietzsche, Kafka, van Gogh en vele vele anderen. Als je dan hun levensverhaal leest kom je vaak tot de onthutsende ontdekking dat veel van die grote mensen voortdurend balanceerden op de grens van de waanzin. Dat zij sociaal gezien vaak volstrekt mislukt waren, en soms aan het eind, verpauperd de dood vonden, zelfmoord pleegden, of in een inrichting wegkwijnden. Alsof heel hun denken slechts gericht was op één enkel onderwerp, en er voor hen daarnaast niets bestond. In dat licht gezien kan genialiteit een heel vervelende afwijking zijn.
Zou Nando soms....ach onzin.
Met het zoeken naar oorzaken en verklaringen zou ik trouwens ook niet veel verder komen. Ik moest het voornamelijk hebben van improvisatie en onorthodoxe methoden, die de problemen zouden oplossen. De verklaring was van later zorg.
Toch heeft hij juist door zijn onbevreesde gedrag en felheid mij ook eens het leven gered. Dat was midden op het zebrapad van de beruchte dagelijkse verkeersweg, waar hij het normaal toch al op zijn heupen had. Ik hield hem daar noodgedwongen altijd zeer kort en naast mijn been. Je kijkt dan met een geoefend oog naar de stroom auto's, in de hoop een onderbreking te vinden die groot genoeg is om over te steken. Veel automobilisten zijn zo beleefd om even vaart te minderen of met een lichtsignaal te kennen te geven dat ze je hebben gezien.
Een klein percentage echter, rijdt jou en jouw honden liever dood, dan dat ze even hun lompe hoeven van dat gaspedaal afhalen. En dan kan ik toch zo driftig worden he?
Zo stond er die dag naast mij een auto te wachten, tot hij die weg op kon draaien. Met een wel heel ongeduldig ronkende motor was de bestuurder voortdurend met dat gaspedaal aan het spelen, terwijl ik duidelijk zichtbaar vijf meter voor hem, sta te kijken of ik over kan.Iemand seint met zijn koplampen van:"Gaat u maar", en verdomd ik had er op gerekend. Ik wist het gewoon zeker!Die misgeboorte in zijn drol op wielen wil met gierende banden voor mij langs scheuren. Dan wordt ik toch KKWWAADD!! Daar is Nando niets bij, een watje, een Jan Doedel.
Ik haal uit, en trap een flinke deuk in het portier. De man remt abrupt vlak voor mij, en in een flits zag ik dat hij een aardig meisje naast zich had. Dus weet ik heel zeker dat hij uit gaat stappen om zijn aanvallige schone eens te laten zien hoe een echte VENT dit soort zaakjes even regelt. En inderdaad, er stapt een bonk spieren en pezen uit, die gesierd is met veel tatoo's. Type: "We ramme eerst en dan vragen wij wat er is". Laag voorhoofd, open hemd, overvloedig borsthaar, foute armband...U ziet hem staan?
Ik bid zachtjes: "Ok Nando...don't let me down boy....
Spierbal is niet onder de indruk van mijn twee herders, een loopt dreigend op mij toe. Ik geef Nando plotseling twee meter lengte, en hij stort zich schuimbekkend naar voren, brullend van woede, en klapperend met zijn gebit. De Hulk springt terug en verdwijnt in zijn lawaaibak, met een snelheid die ik niet verwachtte van zo'n dikke kerel. Lachend roep ik pesterig: " Hèè, dikke pad, Kom maar hoor...
Ja , ja, ik weet het. Ik had wijzer moeten wezen... inderdaad, wat u zegt...ja..Heel kinderachtig allemaal...MAAR LEUK!!
Nadat die heibel met Spierbal achter de rug was, verwonderde het mij eigenlijk niet meer dat al die zogenaamde voetbalsupporters veel harder kunnen lopen dan hun idolen in het stadion. In het journaal zie je daar wel eens beelden van. Zo'n gepantserde ME-er, daar zijn zij niet zo bang voor, maar die Mechelse herders die zij met zich meevoeren...Als je dat beeld nu eens voor ogen haalt, dan weet je hoe het er ongeveer heeft uitgezien daar op dat zebrapad.

En plotseling was daar Nicky.
Van tijd tot tijd wordt de dagelijkse wandeling opgefleurd door een onverwachte nieuwkomer. En zo zie ik in het ochtendzonnetje een prachtig wit hondje op het pad lopen. Kelev gaat als vanouds naar voren om even te kijken of alles okay is, en aan het wuiven van twee staarten zie ik dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Nando vind het ook wel een leuk beestje, en daarna is het mijn beurt om kennis te maken. Ik ga maar weer even door de oude krakende knieën, en steek een hand naar hem uit.
Hij komt vrolijk naar mij toe trippelen, en laat zich gezellig aaien. Och wat is het een mooi hondje. Zijn beharing is vrij lang en zijdezacht en hij heeft een echt lief snoetje. Hij vindt mijn aandacht kennelijk heel leuk want hij drukt zich al kwispelend dicht tegen mijn been. Even later komt zijn bazin op een holletje aandraven, terwijl zij roept: "Doen ze hem niks"? daarbij doelend op mijn grote jongens die braaf en welwillend staan te kijken. Uit de reactie van de mevrouw maak ik op dat dit waarschijnlijk haar eerste hondje is, want iemand met wat ervaring zou zo'n vraag niet meer stellen.
Nee hoor mevrouw, maakt u zich geen zorgen, alles is in orde hier. Zij kijkt een beetje verbaasd naar haar hond, die nog steeds naast mij staat te kwispelen, en duidelijk wil dat ik doorga met aaien. "Nou, zegt zij, dit is nu voor het eerst dat ik hem naar een vreemde man zie toegaan. Hij is als de dood voor mannen. Zij vertelt verder dat zij het hondje heeft meegenomen uit het asiel in Amsterdam. Ik kon mij dat wel voorstellen, want hij zag er prachtig uit. Zijn grootste sieraad was een schitterende pluimstaart. In een vrolijke krul gedragen, en als een bos paradijsvogel-veren afhangend naar de grond. Ritmeesters in de ruiterij van Napoleon droegen iets dergelijks op hun kolbak, maar bij Nicky stond het beter...Kortom echt zo'n beest waarvan bijna iedereen op het eerste gezicht zou zeggen; "Die moet ik hebben". Zij was dan ook duidelijk heel erg met hem ingenomen. Hij was nu net een week bij haar in huis, maar ze zou hem voor geen goud meer willen missen. Alleen vond zij het jammer dat hij zo bang was voor haar man. ja zelfs voor haar zoon. Ach dat zou allemaal wel in orde komen, opperde ik; Als het hondje eenmaal ingeburgerd was, en haar huisgenoten als ongevaarlijk leerde kennen, dan zou die angst wel wegslijten. Dat het toch anders zou lopen, daar hadden wij beiden nog geen idee van, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Met Nando ging het weer een hele tijd goed. Hij kreeg dan ook de kans niet meer om onverwachte toeren uit te halen. en gedroeg zich zoals de meeste honden, zij het dat hij nog immer veel actiever was dan de doorsnee viervoeter. En naarmate de tijd verstreek, ga je natuurlijk ook rekening houden met zijn eigenaardigheden, en zo voorkom je vaak veel problemen.
Elke dag liepen wij tegen vieren even ons rondje langs de school, om het contact met kinderen te onderhouden. Hoewel mijn eigen kinderen al uitgevlogen waren, en druk in de weer hun eigen roedel samen te stellen, blijf ik het dagelijkse praatje met het jongvolk toch van groot belang vinden. Voor de honden hoefde dat eigenlijk niet zo, maar ik vind het zelf zo leuk.
Kelev hield duidelijk van kinderen, en met een aantal van hen ontwikkelde hij ook een band. Hij genoot van de aandacht die zij hem gaven, en de jongelui die hem een paar maal die aandacht gegeven hadden, pikte hij er feilloos tussenuit, om ze te begroeten. Wat al die kinderen heel wijs vonden was de speurzin van Kelev. En zo gebeurde het, dat hij regelmatig op het schoolplein demonstraties van zijn kunnen gaf. Het was vaak dringen daar na schooltijd. "Mag ik nou iets verstoppen? Nee Ik was aan de beurt!! Mag ik hem even vasthouden? Je ziet toch dat ik nu met hem loop!? Het vergde wel eens heel wat geduld en tact om dat alles in goede banen te leiden, maar het was de moeite waard.
Het had op sommige kinderen, die aanvankelijk doodsbang voor honden waren, ook een heilzame uitwerking. Zij zagen hun leeftijdsgenootjes onbevangen omgaan met een, gemeten naar hun afmetingen, wel zéér grote hond, en na een paar weken kwamen de zij vaak ook eens wat behoedzaam dichterbij, en probeerden eens een aai. Soms wat angstig gadegeslagen door hun moeders, die vaak zelf erg bang voor honden waren. En ik voel nog steeds een stille triomf wanneer ik zo'n kleine naar zijn moeder zie rennen terwijl hij uitroept:"Aai hem maar mam...hij doet je niks, echt niet! Mam keek intussen wel uit, ze stak nog liever naalden in haar ogen, maar daar was niets meer aan te doen. Bij volwassenen zit de angst vaak zo diep. Kinderen zijn gelukkig wat soepeler.
Dat er in die tijd een serie op de televisie werd vertoond waarin een Duitse herder de hoofdrol speelde, droeg ook wel bij aan de populariteit die Kelev onder de kinderen genoot. Menig kleintje was er van overtuigd dat hij Commisaris Rex was. Soms liet ik ze in die waan. Waarom zou ik ze hun kleine kinder-droompjes ontnemen? Het grootste plezier dat ik ze kon doen was, dat zij zelf Kelev opdrachten mochten geven. Hierbij had ik echt gemak van de handgebaren waarmee ik hem had grootgebracht. Als hij dan zo op het schoolplein rondliep kon een kind hem een commando geven: Kelev, ga af. Achter hun rug maakte ik dan het "ga af" gebaar, en het werd prompt opgevolgd. Dat werd dan natuurlijk uitgebreid met de commando's "kom hier" en "terug plaats"
“Hij doet 't, Hij doet 't! Ja, maar naar mij luistert hij beter! Niks van waar, naar mij....”
Helaas...de school werd afgebroken. Er staat nu een nieuwe, met een hoog ongastvrij traliehek rondom het plein, en bordjes verboden voor honden. Een tragische vergissing. Kinderen die nu bang zijn, zullen dat wel blijven. Denken pedagogen wel eens na?

Nando stond onverschillig tegenover kinderen. Het kon hem hoegenaamd niets schelen. Zo mochten hem aaien of ze konden het laten, het maakte hem allemaal niets uit. Hij gaf ook nooit een blijk van herkenning. Ach men kan niet alles hebben, en ik was al lang blij dat hij nooit vreemd deed tegen dat jonge grut.
Hoewel...
Een zomer gaat ongemerkt over in de herfst. En langzaam raakt alles in verval. In het bos huilt de wind door de takken, maar hier ben je tenminste enigszins beschut tegen de kille regenvlagen die over de open vlakte striemen. Veel mensen die je dagelijks ontmoette, blijven weg. Het zijn de seizoen-liefhebbers, de "mooi weer" wandelaars. Ik vraag mij af, hoe lang hun hondje binnen zit op een dag, en ik denk er het mijne van.
Vrouw Nicky blijkt uit het goede hout gesneden, want weer of geen weer, zij blijft hardnekkig door de klamme bagger ploeteren. Op een dag komt zij mij doelbewust tegemoet en zegt: "De problemen met Nicky kan ik niet langer meer aan". Ik ben verbaasd, want als je hem ziet lopen, zou je niet zeggen dat dit beestje, met zijn innemend uiterlijk, voor moeilijkheden kan zorgen. Wij wandelen samen verder, en zij somt een waslijst met klachten op. Dat hij nergens naar luistert is de minste klacht, daar zou zij nog mee kunnen leven. Maar zij kan geen visite meer ontvangen omdat het hondje zo agressief is.
Inderdaad luistert Nicky slecht naar haar, zeg maar gerust helemaal niet. Maar die agressie, daar zie ik niets van. Nu zegt dat natuurlijk niet veel, want hij zal zich thuis heus wel anders gedragen.
Tot mijn stomme verbazing vertelt zij mij, dat zij overweegt om Nicky maar in te laten slapen. Iemand die met een dergelijke mededeling komt moet wel ten einde raad zijn, denk ik. Na enig doorvragen komt het hoge woord er uit. Haar man heeft gedreigd haar te verlaten als de hond niet de deur uit gaat. Aiai, dat is kwalijker.
Zij bleek Nicky uit het asiel te hebben gehaald zonder eerst met haar man te overleggen. Als je een goed recept voor huwelijksproblemen wilt hebben, dan zou ik zoiets doen ja. Ze wist zelfs van te voren niet of haar man wel gesteld was op honden. In ieder geval is hij dat nu helemaal niet meer dacht ik. Uit de toon en de teneur van haar verhaal voelde ik dat haar besluit vaststond, en dat, wat ik ook aan welgemeende adviezen zou geven, het geen enkel verschil zou maken. De hond moest weg. Maar daarom hoeft hij toch niet dood? vroeg ik. Jawel want dat was haar aangeraden door een ervaren honden liefhebster, die bij haar in de buurt woonde. Zij had gezegd dat zo'n asiel heel erg was voor een hond, en dat hij beter dood kon zijn dan wegkwijnen in een hokje.
De zolen sprongen spontaan van mijn schoenen. Wie beweert er nu zoiets en hoe komt men toch op dergelijke zotte ideeën?? Wel het bleek dat ik die mevrouw ook kende, zij het oppervlakkig. Maar wat kon ik doen? Ik wist wel dat het met dat inslapen allemaal zo'n vaart niet zou lopen. Er is geen dierenarts zomaar bereid een jonge gezonde hond af te maken omdat hij probleemgedrag vertoond. Tenzij de hond aantoonbaar gevaarlijk is.
Maar Nicky was nou niet echt wat je noemt een geweldenaar. Zelfs als hij echt kwaadaardig zou uitvallen, dan nog zou ik geen moment bang voor hem zijn. Maar het alternatief, een herplaatsing al dan niet via het asiel, was ook niet aanlokkelijk. Nicky was een lastige klant, zoveel had ik inmiddels wel van hem gezien. En mensen die hem wat minder goed kende zouden makkelijk in de verleiding kunnen komen om hem mee naar huis te nemen, want in het asiel zou hij wel tot één van de topstukken behoren. De kans op een nieuwe teleurstelling was zeker niet denkbeeldig. En wat dan? Weer een nieuwe baas? En daarna nog een?
Met de woorden dat ik serieus over een oplossing zou nadenken namen wij afscheid. Onderweg was ik even eerlijk. Ik hoefde helemaal niet zo diep na te denken. Nicky zou bij ons komen wonen punt. En dat overleg met je huwelijkspartner dan? Haha...U kent Mimi?
Ik); "Miemsje, luister eens even. Er is een mevrouw met een mooi wit hondje van een jaar of twee. Dat beestje komt uit het asiel, en is eigenlijk een beetje zielig. En nu willen die mensen hem dood laten maken...en eh...
Zij); "Wat Zeg je?? Dood laten maken?? Kan jij hem niet erbij nemen dan?
Ik); Nou ja Miems, da's nou ook weer zo wat...we hebben er al twee enneh...uh...
Zij): Dan kunnen er toch ook wel drie?
Ik); Och echt ruimtegebrek hebben we niet, maarreh...
Zij); Wat nou Maar??
Ik); Nou ja, hij is misschien een heel klein ietsie pietsie moeilijk...
Zij); Dat zien we dan wel weer. Het is toch te gek dat een hondje dood moet omdat hij misschien wel een ietsie pietsie moeilijk is?
Ziet u wel? dat noemen wij overleg.

De volgende dag maakte ik een afspraak dat ik bij Nicky thuis zou komen kijken, om te zien of hij werkelijk zo moeilijk was. Vrouw Nicky durfde eigenlijk de deur niet goed open te doen. "Wacht maar een ogenblik dan sluit ik hem even op" zei ze door het raam. Niet nodig hoor zei ik, ik heb liever dat ik hem zelf kan zien. Dan weet ik tenminste hoe hij reageert. Zij durfde het niet aan....Gooi anders de sleutel maar even door het raam, dan kom ik zelf wel binnen, en gaat u in de kamer zitten. zei ik. Na veel waarschuwingen dat zij niet voor de gevolgen instond kreeg ik haar zover. In het huis hoorde ik Nicky vreselijk tekeer gaan. Toen ik de deur opende vloog die kleine witte haarbal, wild blaffend op mij af. Ik liet mij op mijn hurken zakken en zei: "Hai, witje, dag manneke" Zijn blaffen maakte plaats voor hoge piepende jank geluidjes van herkenning, en heftig kwispelend zette hij zijn pootjes op mijn schouders, en duwde zijn kop tegen mij aan. Zijn bazin stond aan het eind van de gang te kijken, en zij vergat wel een halve minuut haar mond dicht te doen.

Vrouw Nicky was werkelijk met stomheid geslagen toen zij zag wat er zich in haar vestibule afspeelde. Dit heb ik nog nooit gezien zei ze. Hoe kan dat nou toch? Hij bijt echt iedereen die hier maar binnenkomt. Ik geloofde haar onmiddellijk, en zei dat het wel zou komen omdat Nicky mij herkend had. Dit was slechts gedeeltelijk waar. Ik was ervan overtuigd dat het voornamelijk kwam omdat ik niet bang voor hem was. Ik kon mij heel best voorstellen dat anderen dat wel waren, want Nicky kon, en kan nog steeds, een hele valse kop trekken.
Tijdens een kopje koffie kon ik op mijn gemak die witte pluizenbol eens bekijken. Hij kwam mij uitdagen voor een spelletje, en deed dat nogal onbeholpen. Niet zo recht door zee zoals de meeste honden, maar een beetje zijdelings, alsof hij dacht dat het eigenlijk niet mocht. Toen ik hem speels in zijn flank kneep, beet hij even speels, maar o zo voorzichtig terug. Zijn bazin zat het allemaal met stijgende verbazing gade te slaan. "Zo speelt hij niet eens met ons" zei ze. Ik vroeg maar eens op de man af of zij misschien bang voor hem waren, en zij gaf toe dat vooral haar man de schrik voor hem had. Zij had twee dochters één van 14 en één van 16 jaar oud, en daar kon Nicky het heel goed mee vinden. Maar zijzelf vertrouwde hem ook niet. Ik kreeg zo'n flauw vermoeden dat de omgeving waarin Nicky leefde verre van stabiel was, en hij zich eigenlijk niet op zijn gemak voelde. In een dergelijke voor de hond als onveilig aangevoelde situatie, hoeft er dan ook maar iets te gebeuren, (de bel gaat plotseling) of de hond slaat groot alarm, en in zijn angst kan hij makkelijk gaan dreigen en zelfs bijten. Daarom was ik niet zo verbaasd dat hij op mij zo rustig reageerde. Ik was immers niet bang voor hem?
Wij spraken af dat ik diezelfde week nog langs zou komen om de overdracht te regelen, en ik vroeg of alle gezinsleden daarbij aanwezig konden zijn. Per slot van rekening betekende het voor haar kinderen een afscheid van hun vriendje, en het leek mij dat zij er recht op hadden te zien waar, en bij wie, Nicky terecht zou komen.
Die avond verliep moeizaam. De meiskes hadden vanzelfsprekend groot verdriet. En ook de "Hondenkenner" die er op had aangedrongen Nicky maar om zeep te brengen was aanwezig. Een mevrouw die zo vreselijk haar best deed de "deskundige" uit te hangen, dat ik het er na enige tijd benauwd van kreeg. Zij raakte niet uitgesproken over de prijzen die ze met haar honden in de wacht had gesleept, en was daar zo van vervuld, dat het niet tot haar scheen door te dringen, dat wij daar bijeen gekomen waren om een zeer verdrietige zaak te regelen. Ik besloot die tante verder te negeren, want ik was bang dat ik met haar snel mijn geduld zou verliezen, toen zij voorstelde Nicky eerst een weekend bij mij te laten logeren. "Om hem te laten wennen", zij ze. De week daarop zou hij wat langer kunnen blijven. en zo zou de overgang heel geleidelijk en soepel verlopen, en Nicky zou op deze manier haast ongemerkt in andere handen kunnen overgaan.
Ik had er eensklaps schoon genoeg van, en vergat even dat ik mij als gast toch een beetje beleefd diende te gedragen. Bot zei ik dat het de domste raad was die ik iemand in jaren had horen geven. Een hondje dat geen al te stabiele indruk maakte, een week of twee drie, van hot naar her slingeren, en zo het kleine beetje loyaliteit-drang dat hem nog restte, in snel tempo voorgoed te laten verliezen. Ik maakte duidelijk dat ik voor een dergelijke regeling niets voelde, en daar mijn medewerking niet aan zou verlenen.
Het zou een snelle schone breuk moeten worden, of anders zou ik mij terugtrekken.
De heer des huizes rook gevaar, en zei snel dat hij het daar volledig mee eens was. Logisch natuurlijk want hij wilde van hem af. De "deskundologe" zweeg gepikeerd. Klaarblijkelijk was zij niet aan tegenspraak gewend. Haar invloed in dat gezin moet wel erg groot geweest zijn, anders had Vrouw Nicky haar absurde advies de hond maar te laten doden, waarschijnlijk nooit overgenomen. Maar ik kreeg jeukbulten van dat mens, en wilde zo snel mogelijk naar huis. Wij kwamen overeen dat Nicky de volgende morgen bij ons gebracht zou worden, en ik maakte aanstalten om op te staan. Bij deze abrupte beweging zag ik even dat Nicky in de zenuwen dook, en zwijgend zijn lip naar mij optrok. Ik hurkte snel neer en legde mijn hand tegen zijn hals. "Dag Nicky, alles is goed jong...." Zijn snoetje ontspande zich direct, en hij kwispelde weer. Maar ik had nu wel de angst en onzekerheid gezien die in hem woedde.
De volgende morgen namen wij een brandschone Nicky in ontvangst. Hij was gewassen en geföhnd, en rook sterk naar Chanel nr.5 Nando en Kelev begroetten hem heel vriendelijk, en waren zo beleefd hem niet te laten merken dat zij hem wel verschrikkelijk vonden stinken. Maar het mooist van alles...Mimi had nu plotseling toch "haar" hondje. En zij viel voor hem met een klap die nu, (10 jaar later) nog na dreunt. Liefde op het eerste gezicht dat was het. En die witte slijmjurk voelde onmiddelijk aan waar zijn belangen het best behartigt zouden worden. Hij kroop tegen haar aan en gaf likjes en neusjes, het hield niet op. Als die ontmoeting op film zou zijn vastgelegd, dan zou bij vertoning, de suiker van het doek afdruipen.
En als ik wel eens een verschil van mening met mijn gade heb, ja ja, dat komt wel eens voor... En ik kan het niet winnen, wat heel gebruikelijk is... Dan heb ik altijd nog de mogelijkheid om haar humeur te bederven. Ik hoef dan slechts op haar hondje te wijzen, en tegen hem te zeggen dat hij een wanstaltig dikke verwende witte big is....
Nou goed, dan slaap ik maar op de bank...mij een biet.

De komst van "het witte gevaar" had een heel gunstige uitwerking op Nando. Vreemd genoeg probeerde hij niet de baas over hem te spelen, maar zocht zijn vriendschap. En ook Kelev, die graag iets "regelt" en er op staat dat men beleefd tegen hem is, kon prima met hem overweg. Er waren geen schermutselingen, en ook een rangorde hoefde niet vastgesteld te worden. Tijdens het voeren wachtte iedereen tot hij de bak voor zijn neus gezet kreeg, en niemand deed een poging om van een ander iets te jatten.
Heel merkwaardig vond ik dat, omdat van deze drie honden er eigenlijk twee niet "normaal" waren.
De vriendschapsbetuigingen van Nando vielen op rotsige bodem. Nicky legde geen enkele voorkeur aan de dag, en ging gewoon zijn eigen gang. Al heel snel was ik zelf ingespeeld op het mennen van drie honden, en het enige probleem dat restte, was nog steeds die verdomde snelweg, waar Nando zich in de zenuwen bleef storten. Al met al was het best te doen. In het begin maakte ik mij nog een beetje zorgen dat Nicky op een onbewaakt moment naar zijn oude huis terug zou lopen. Want zijn vorige bazin woonde vlak aan de rand van de hei, en ik kwam er iedere dag langs.Maar dat heeft hij nooit gedaan.
En zonder het te merken, had ik Nando nu al weer een jaar of drie bij mij, was Nicky aan een tweede leven begonnen, en bij Kelev begon de snoet een eerbiedwaardig grijze kleur te vertonen. Maar die oude Nestor, hield dat jongere spul nog steeds goed in het gareel, zijn oog was nog scherp en zijn kracht had hem nog niet verlaten. Hoe kon ik vermoeden dat weldra de dag zou aanbreken dat die kracht mij zou behoeden voor het noodlot?
=========================================
Aan het eind van een schitterende zondagmorgen wandeling stapten wij monter in de richting van de grote weg. Nando wilde er weer eens de sokken in zetten, en ik haalde hem terug, liet hem zitten, en startte opnieuw.
Ik merkte dat ik de honden gedachteloos de verkeerde halsband had omgedaan. Voor Nando gebruikte ik een slipketting met zeer grove schakels, zodat als hij trok, hij in ieder geval niet half gewurgd kon worden. Maar ik had hem per ongeluk het kettinkje omgedaan waar Nicky mee gekomen was. Een normale, veel gebruikte slipketting met een kleine schakel. Ik vind dat eigenlijk ondingen, en had mij al tijden geleden voorgenomen daar toch eens een andere voor te kopen, maar ach u weet hoe dat gaat. Je denkt er bijna nooit aan. Ik had er met Nicky ook geen probleem mee, want hij trok toch haast nooit, behalve als hij onderweg aangelijnd een vreemde hond ontmoette. Dan viel hij vaak heel woedend uit. Maar nu Nando dat dunne rot kettinkje om zijn nek had, en bij de snelweg wel weer zou gaan sleuren, dacht ik die halsbanden even om te ruilen. Ik wilde het kettinkje over zijn kop uitdoen, maar merkte dat het niet ging. Ik kreeg hem met geen mogelijkheid over zijn oren heen. Toen ik keek hoe dat nou zo ineens kwam, zag ik dat er een knoop in de ketting was gekomen, die verhinderde dat de ring verder los kon schuiven. Ik morrelde er iets aan, maar het zat te strak om zo maar even los te halen.
Ondertussen gierden de zenuwen al weer door Nando's keel, want hij moest en zou zo snel mogelijk naar de overkant. Nou ja, dan maar even zo, dacht ik. Thuis zou ik op mijn gemak dat knoopje er wel even uit prutsen. Snel vlogen wij de weg over, richting koffie. Ik verheugde mij al op het ontbijt. Met dit prachtig stralende zomer weer ken ik geen groter genoegen dan in de stilte buiten te ontbijten. Onder de natuurlijke beschutting van de wijnrank die met zij dichte bladerdak het balkon aan het oog onttrekt, en drie honden die liggen doezelen in de schaduw van onze enorme lijsterbes, gezeten tegenover de allermooiste vrouw ter wereld, voel ik mij dan gewoon volstromen met geluk. Dit is het. Dit is leven. Er hoeft niets meer bij...
Nadat alle routine klusjes geklaard waren, schoot het mij plotseling te binnen dat Nando nog steeds met dat kettinkje om zijn hals liep. Gewoontegetrouw hadden de honden hun favoriete plekjes opgezocht voor hun slaapje. Nicky op zijn balkon, en Kelev in onze slaapkamer, want hij had besloten dat ons zachte matras zo goed was voor zijn oude botten. En Nando sliep in de huiskamer, want als er iets was, zou hij het 't als eerste weten.
"Nando, kom. Even zitten man". Ik knielde voor hem neer en zocht de knoop in de ketting. Een nauwelijks hoorbaar brommen deed mij even opkijken naar de hond, en ik zag de kleur van zijn ogen veranderden. Heel gespannen staarde hij mij aan, en in een flits dacht ik: "Niet mijn gezicht"!...
Daarna was er alleen nog pijn....

Bliksemsnel viel Nando aan. Om mijn gezicht te beschermen bracht ik mijn arm omhoog. Ik voelde een scherpe stekende pijn in mijn onderarm, alsof er iemand met een botte schaar in mijn vlees aan het knippen was. Houd die arm stil! Het is geen gedachte die je krijgt, geen ingeving. Het is instinct. Houd hem doodstil, hoeveel pijn er ook mag komen beweeg hem niet. Zodra je beweegt verlies je die arm!
O God, dit red ik niet alleen...Laat er iemand komen. Ik hoorde een knappend geluid dat ik goed kende. Als een hond op een mergpijp knaagt, en hij probeert hem met zijn knipkiezen te kraken, hoor je een soortgelijk geluid. Eindelijk kon ik schreeuwen. Een ongearticuleerde brul welde op uit mijn toegeknepen keel. Nando liet niet los, en begon te scheuren. Hij schudde woedend zijn kop heen een weer, zoals ik hem had zien doen toen hij de haltie vernietigde. En nog steeds was ik niet in staat een beweging te maken. Zolang hij mijn arm niet losliet, en mij een kleine pauze gunde durfde ik geen beweging te maken uit angst dat daarmee de schade nog veel groter zou worden.
Boven mijn hoofd hoorde ik een doffe plof. Kelev sprong op de vloer, en denderde de trap af. Voor mijn gevoel en eeuwigheid later, maar in werkelijkheid in een fractie van een seconde, stormde hij de kamer binnen, en bedacht zich geen moment. Hij greep Nando aan de zijkant van zijn keel, en beet diep door. Eindelijk was ik vrij. Snel rolde ik mij buiten het bereik van de vechtende honden, en zag een doodsbange vrouw in de deuropening staan. Langzaam gleed Mimi naar de vloer, en viel flauw.
Kelev had de hond tegen de vloer gewerkt, en hield hem nog steeds dreigen grommend vast. Ik zag nu dat Nando geen weerstand meer bood, en riep "Kelev Los!" Hij liet los, en er viel een heel vreemde stilte. Misschien heeft het maar heel kort geduurd. Een kamer vol lawaai, woest gegrom en geschreeuw, en dan ineens is het over.
Mimi kwam weer bij, en wilde meteen een dokter bellen. Wacht maar even Mimi. ik moet eerst zien of het erg is, en ik haastte mij naar de keuken. Mijn arm bloedde hevig, en ik was niet goed in staat de schade op te nemen. Met mijn arm onder de stromende kraan, hoorde ik Mimi maar zeggen dat zij een dokter wilde bellen. Maar het was zondag, er dan is er alleen maar een weekend arts. Ik moet eerst zien of een dokter echt nodig is! Scheur liever even een oud laken aan repen! Want ik had intussen wel gezien dat ik met een verbandje en een stukje hansaplast niet ver zou komen.
Intussen werkte mijn brein op volle toeren. Die arm was goed aan flarden, en ik zou straks echt weg moeten voor behandeling, hoewel ik daar geen zin in had. Mimi dreigde een beetje door te draaien, hoe kreeg ik die weer kalm? Als ik straks weg moest, durfde ik haar alleen te laten met Nando? Hoe kwam ik zo snel bij een EHBO post? en waar was die? In het ziekenhuis dacht ik, maar dat is aan de andere kant van Hilversum. God wat word ik misselijk. Waarom viel die hond mij ineens en zonder te waarschuwen aan? Waar was hij bang voor geweest? Pijn had ik hem niet gedaan...Tumor misschien? Ik moet de dierenarts bellen. Ik moet het weten. Nou die arm wordt ook steeds dikker. Een auto...ik moet iemand hebben met een auto. Ik krijg vandaag natuurlijk nooit mijn eigen dierenarts te pakken. Waarom draait de keuken zo rond? Zo tuimelden mijn gedachten door en over elkaar heen, terwijl ik mij nu toch werkelijk heel slap voelde worden.
Ik gooide de buitendeur open en stapte de tuin in. Even wat zuurstof jongens, of ik knal net als Mimi tegen de vlakte.
De pijn sloeg nu in misselijk makende golven over mij heen. Dat hoort erbij dacht ik. Op het moment zelf maakt het bloed een op morfine lijkende stof aan, die ervoor zorgt dat je de pijn niet in volle hevigheid voelt. Maar na een poosje is dat uitgewerkt, en dan begint het "grote piepen" Maar erg veel tijd om uitgebreid te gaan piepen had ik nu ook weer niet, want de arm bleef maar zwellen, en was intussen zo dik geworden, dat mijn `goede` linkerarm er als een vreemd vreemd mager stokje bij afstak. Met mijn tanden rukte ik de dop van een fles Dettol open en doordrenkte daarmee een flinke reep laken. Mimi kon mij niet helpen, want als zij dit bloedbad te aanschouwen kreeg, zou ze onmiddellijk weer flauw vallen. Snel draaide ik de doordrenkte lap rond mijn arm en wederom met hulp van mijn tanden knoopte ik het stevig vast. Ik stapte de kamer binnen, en Mimi vroeg een beetje bibberig of het heel erg was. Och sprak ik luchtig, 't valt wel mee hoor, een paar flinke schrammen, maar ik moet er even naar laten kijken in verband met infectie gevaar.
Dat is toch een rare eigenschap waar ik mee behept ben hoor (maar wel handig) Ik heb wel eens het idee dat als mijn kop ernaast zou liggen ik er nog heel luchtig over zou doen. Het is dan net of ik het niet ben, maar iemand anders, en ik zou dan zeggen: kom, kom, een mens gaat zo gauw niet dood hoor.
Door het raam zag ik nu de overbuurvrouw in haar tuin aan het werk. Ik besloot te vragen of zij mij naar het ziekenhuis wilde brengen.Ze keek mij aan en zei: "Jasses man wat zie jij groen" Kort vertelde ik van het ongeluk en zij snelde naar binnen om de autosleutels te pakken. In het ziekenhuis was de aanpak snel en efficiënt. Een vriendelijke kordate zuster keek even vluchtig naar de kwetsuren die ik had opgelopen, en liet een aantal bakken met ontsmettingsmiddel aanrukken. Daar moest ik met mijn arm een flinke tijd in gaan hangen. Daarna werden er snel wat foto's genomen, en toen ik daarvan terug kwam lag de anti tetanus injectie al op mij te wachten.
Dat ik behandeld werd als een spoedgeval, kwam mij heel goed uit, want ik vond het, ondanks de snelheid waarmee men te werk ging, allemaal nog veel te lang duren. Ik maakte mij zorgen over Nando die nu met Mimi alleen in huis was. Wat, als hij weer zo'n gekke aanval kreeg?? Goed, Kelev was er ook nog, maar een mens weet nooit... Nadat mijn arm op professionele wijze verbonden was, en ik een tas met medicijnen en verbandmiddelen in ontvangst had mogen nemen, mocht ik dan eindelijk weer naar huis?Wat zou ik aantreffen?
Thuis gekomen trof ik Nando als eerste in de tuin . Hij keek mij aan met een vreemde vreemde blik in zijn ogen, en hield daarbij zijn kop laag, maar niet onderdanig. Eerder op alles voorbereid. Mijn god, wat dacht die hond? Dat ik wraak zou nemen? Nando, ga maar af jonkie... Gespannen lag hij daar in het gras. Hij bleef iedere beweging van mij loerend volgen, en vertrouwde mij niet.
Ik kon wel janken van ellende. Daar lag een hond met wie ik jaren was opgetrokken. Nooit had hij angst voor mij getoond, en als ik even weggeweest was begroette hij mij altijd heel opgetogen. En nu? Nu vertrouwde hij mij niet meer?
Deze niet te verdragen aanblik vond ik veel erger dan die aanval. Waar had ik op gehoopt? Dat het een vergissing was. Mogelijk was hij ergens van geschrokken en had in een reflex toegeslagen. Ik had gehoopt dat hij mij weer als vanouds kwispelend was komen begroeten, en het hele voorval vergeten zou zijn. Maar dat was niet zo!! Deze hond verwachtte dat ik hem kwaad zou doen, en was daarop voorbereid. Hij zou zich verdedigen met alle felheid die hij kon opbrengen. Het was te zien aan de spanning waarmee hij daar in het gras lag, aan het vreemde glanzen van zijn ogen, en de argwaan waarmee hij iedere beweging die ik maakte volgde.
Als in een visioen, zag ik het lijden dat hij in het verleden had doorgemaakt. De puzzle stukjes viel op hun plaats. Het was mij nu duidelijk.

Vuile rotschoften! Wat hebben jullie dit dier aangedaan?? Waarom hebben jullie deze prachtige hond proberen te breken? Het is jullie niet gelukt he? Hij werd geen slaaf! Niet hij, niet mijn Nando! Konden jullie het soms niet hebben dat hij een trotse hond bleef? Was dat misschien jullie eer te na? Jullie zouden hem wel eens even laten zien wie hier de baas was nietwaar? Met hoeveel waren jullie? Twee man? Vier?? Hij bezorgde jullie geen bekertjes en lintjes genoeg nietwaar? Stelletje achterlijke hufters!
Want een hond wordt uit zichzelf niet zo. Hij wordt alleen maar zo, na niet aflatende hitspartijen, en na wrede behandeling als hij weer eens niet goed gepresteerd heeft op het trainingsveld. Als de baas wraak neemt omdat zijn eigen miezerige ego is gekwetst, en hij afging in de ogen van zijn Macho collega's... Waarom is hij zo bang als er iets over zijn hoofd wordt gedaan he? Waarom grijpt hij onverbiddelijk toe wanneer er geprutst word aan zijn hals denk je? Ach ja, het was maar een klein schokje nietwaar? te vergelijken met schrikdraad...en in handen van een deskundige...alleen als allerlaatste redmiddel... Of heb je soms liever dat hij wordt afgemaakt?? Nee! Ik heb liever dat jullie met je stomme gedoe van een hond afblijven! Een afstandsbediening is iets om een televisie mee te besturen, niet een levend wezen, met een ziel, met gevoelens van trots en waardigheid.
Ach Nando...Arme Nando...
Eindelijk, eindelijk breekt de emotie door. Met het geraas van een stuwdam die bezwijkt onder de te hoge druk, sta ik te grienen als een kind. Ik voel het als een schande wanneer een hond bang voor mij is, en mij niet vertrouwd, zoals ik blind op hem vertrouw.
Ik wil je niet missen hond! Wij waren vrienden hoor je? Wij waren toch??....waren...waren!... Drie jaren van samenleven, drie lange, korte, jaren van lief en leed, proberen, falen en opnieuw proberen....
En langzaam scheur ik de bladzijden uit dat boek, en geef ze prijs aan de wind die ze verspreidt in vergetelheid. Vergetelheid, ach nee. Vergeten kan men zoiets niet. De herinnering staat daarvoor te zichtbaar in mijn arm gekerfd. Maar dat is al lang genezen. De wond in mijn hersens...die geneest niet meer. Als je hond na lange jaren van vriendschap uiteindelijk overlijdt, dan hoort dat bij het leven, en na de eerste hevige smart wordt de herinnering mild en soms een tikje weemoedig...Zo gaat dat. Hoe anders is het na deze tragische mislukking. De gedachte daaraan blijft wrang en bitter, en wil niet wijken.
Nooit meer....

einde

kelev

[mariabel]

oh wat vreselijk dit verhaal... maar elke keer die onvoorwaardelijke liefde en respect voor de hond.. ongelooflijk.. wat een groot hart.. inmens grote liefde..
kippenvel bij dit verhaal...het verdriet.. de onmacht.. en uiteindelijk het begrijpen en de liefde...

[Roompie]

Ooh man..
Ik ben zeer onder de indruk van dit verhaal over Nando

[HaddockandFriends]

Pfoe pfoe Heftig hoor.
Maar wat is er gebeurt met Nando na dit incident?

edit: Laat maar zie het naschrift al!

[Hailfall]

wat een verhaal zeg en het einde.. zo triest.

[xAmberx]

Ik moet even een traantje wegpinken, arme Nando..

[Minhie]

Pff ook ik moet een traan wegpinken.. Arme Nando.. wat een liefde en trouw..

[gonnie]

Een traantje wegpinken? Een hele stortvloed hier. Heb ik lang niet meer gedaan gehuild om een verhaal.

[joyce83]

pfff wat kun jij ontzettend goed schrijven. Met een brok in mijn keel en verbijstering wat die arme Nando mee heeft moeten maken voor hij bij jullie kwam. Wat een ontzettend sterk karakter, net zoals dat van zijn echte baas (nou ja vriend).

[xAmberx]

Een traantje wegpinken? Een hele stortvloed hier. Heb ik lang niet meer gedaan gehuild om een verhaal.

Bij mij waren het er stiekem ook wel wat meer tegen het einde
Het is ook zo ontroerend geschreven, die liefde en emotie..

[gonnie]

Een traantje wegpinken? Een hele stortvloed hier. Heb ik lang niet meer gedaan, gehuild om een verhaal.

Bij mij waren het er stiekem ook wel wat meer tegen het einde
Het is ook zo ontroerend geschreven, die liefde en emotie..

Het is zeker ontroerend en er spreekt uit zijn verhalen echt heel veel liefde voor zijn honden en ook voor andermans honden.

[Minhie]

Een traantje wegpinken? Een hele stortvloed hier. Heb ik lang niet meer gedaan gehuild om een verhaal.

Jo ik hou me sterk tegenover het forum Stiekem ook flinke regenbui hier

[gonnie]

Het is ook wel een heel aangrijpend verhaal.

[WolfPack]

Heb je alsnog geprobeerd om het dossier in te zien om te kijken wat er allemaal uitgespookt is in zijn verleden?
Of heb ik daar overeen gelezen..

[caira]

De tranen stromen over mijn wangen, arm ding.

[Kelev de oude]

Heb je alsnog geprobeerd om het dossier in te zien om te kijken wat er allemaal uitgespookt is in zijn verleden?
Of heb ik daar overeen gelezen..

Het dossier was heel summier. Nando had een opleiding gehad als verdedigingshond. Halverwege werd hij afgekeurd omdat hij niet wilde "lossen".
De opleiding is toen afgebroken. Om welke school het ging was niet bekend, of men wilde het niet weten.
De hond is in vrij korte tijd ondergebracht op 9 verschillende adressen, en uiteindelijk in het asiel beland.

Uit de robotachtige manier waarop Nando reageerde op commando's kon ik opmaken dat discipline op de eerste plaats kwam. Van enig plezier of levensvreugde was geen sprake. Alles in zijn gedrag wees in de richting van
een snoeiharde "hondenschool", en daarvan heb ik in mijn leven genoeg staaltjes gezien om mij een voorstelling te kunnen maken van wat er in dat hondenleven mis is gegaan.

[brandon]

hier liepen de tranen ook o vreselijk

[Brindlecardi]

Je schrijft prachtig.
Is Nando ingeslapen uiteindelijk? Je einde is zo open voor mijn gevoel.
Het was een prachtige hond overigens, die slimheid, straalt gewoon ook van hem af.

[Kelev de oude]

Je schrijft prachtig.
Is Nando ingeslapen uiteindelijk? Je einde is zo open voor mijn gevoel.
Het was een prachtige hond overigens, die slimheid, straalt gewoon ook van hem af.

Nee, gelukkig konden wij hem herplaatsen
De afloop staat in het naschrift

http://www.hondenforum.nl/plaza/algemee ... 10176.html" onclick="window.open(this.href);return false;

[Marina]

wat een aangrijpend verhaal.

[EschaenStefanie]

och arme arme Nando... Ik houd het niet meer droog hier wat verschrikkelijk

[Canecorsosultan]

Diep respect voor jou als baas en voor Nando... Wat een verhaal over liefde tussen "baas" en hond. Ik ben er stil van... Intussen lopen tranen over mijn wangen. Nando is (was?) een tophond, door omstandigheden gevormd tot wie hij zich voordeed te zijn... Nando kon niet anders en had zich geen betere mens kunnen wensen als jij.

[ingrid2112]

wat een heavy verhaal , maar zo mooi beschreven...
Ik ga de andere verhalen ook meteen lezen.

[Cato]

Wat een verschrikkelijk verhaal, ga gauw het vervolge lezen.

[corason del perro]

wat een aangrijpend verhaal dat van Nando!