Haar poten begeven het langzaam, zowel voor als achter.
Ineens zakt ze er doorheen, gaat letterlijk op d'r bek. Je ziet een fractie van een seconde ontreddering op haar gezicht te lezen, maar ze veert direct weer op. Ze laat zich absoluut nog niet kisten.
Eerder ging ze al door d'r voorpoten, gister door haar achterkant toen ze met haar voorpoten in de achterbak van de auto stond en vanmorgen weer door haar voorpoten tijdens het uitlaten.
Het zat eraan te komen, we moeten nu echt rustiger aan met haar gaan doen.
Dat is op zich niet vreemd met een Rottweiler van 9 jaar, maar toch... een traantje moet ik wel wegpinken als ik zie hoe haar lichaam haar langzaam in de steek laat.
De Previcox wordt opgevoerd, ik vrees dat er dit keer geen afbouwen meer aan te pas zal komen.

















