Een heel leven voor niets deel 2

[Kelev de oude]

De verhouding met de buurman raakte door deze ontwikkelingen een beetje onderkoeld. Tot mijn leedwezen moet ik zeggen, want ondanks zijn moeilijke aard, mocht ik hem wel.
Dank zij Kelev zou de dooi echter weer spoedig intreden...
Een paar maanden gingen voorbij, maar de buurman wilde maar niet ontdooien.
Als het echt niet anders kon, groette hij nog slechts met een stijf afgemeten hoofdknikje, maar eerder gaf hij er de voorkeur aan schielijk te verdwijnen, zodra hij een glimp van mij opving.
Intussen had ik in stilte even een babbeltje gemaakt met het jonge spul uit de buurt, en hen gewezen op de vervelende situatie die hun gedrag kon oproepen.
Ik ken die kinderen vanaf de dag dat ze nog snotpup waren, en het goede contact dat wij hadden, maakte dat er naar mij geluisterd werd.
Het was afgelopen met de plagerijen. Het mannetje kon echter niet weten dat ik hierachter zat, maar het moet hem wel verbaasd hebben denk ik. Of misschien dacht hij wel dat zijn dreigementen hen hadden afgeschrikt, dat zou ook nog kunnen...

Op een avond ging ik, veel later dan gewoonlijk, mijn laatste wandeling maken. Het was volle maan, en zo'n heldere nacht dat ik besloot met Kelev naar de hei te lopen.
Ik werd betoverd door de schoonheid en de stilte van de nacht. Alles was overgoten met een helder geel licht, en het was alsof je de dingen nog beter kon onderscheiden dan op klaarlichte dag. Plotseling zag ik een paar meter voor mij uit Kelev ineens verstrakken, en hij bleef als bevroren een paar seconden staan. Met gespitste oren stond hij doodstil...als een standbeeld.
Dan draaide hij zich resoluut om, en liep hard naar mij toe. Hij drukte zich tegen mijn been, en stootte een laag vervaarlijk gegrom uit...
Al zijn haar stond overeind. Zijn grommen klonk niet luid, maar heel onheilspellend...
Doch hoe ik mij ook inspande, ik zag niets bijzonders, en hoorde ook geen ongewone geluiden. Door de hevige reactie van Kelev wist ik intuïtief dat er iets dreigde. Had ik maar zulke scherpe zintuigen als die hond, dacht ik, terwijl ik mijn hartslag voelde versnellen. Een signaal dat er voldoende adrenaline in het bloed word aangemaakt om te vluchten of je te weer te stellen...

Uit voorzorg besloot ik Kelev aan te lijnen, en wilde net zijn halsband omdoen, toen hij met een paar wilde sprongen wegdook, een greppel in, die evenwijdig aan het zandpad liep. Deze greppel was dicht begroeid met brem, en braamstruiken, en ik hoorde aan het geraas dat hij daar dwars doorheen stormde.
Toen brak een hels kabaal los!! Boven een woedend geblaf van mijn hond, hoorde ik een zware mannenstem verschrikt vloeken.
Godverjuu!! Ik Schrik me de pleuris!!!
Even verderop hoor ik nog meer stemmen roepen:"Hé, Wat is daar??!!"
Ik zie een zonderlinge gedaante uit de greppel springen en even later Kelev die woedend voor hem staat te blaffen, Vanaf de andere kant van het pad komen ook vreemde gestalten tevoorschijn.
Een waar pandemonium breekt los. Ik fluit snoeihard Kelev terug. Braaf als hij is komt hij lijnrecht naar mij toe hollen.
Er roepen nu meerdere luide mannenstemmen, en plotseling klinkt er een luide knal, gevolgd door een fluitend gesis...
Een vuurbal stijgt recht omhoog, en verspreidt een paar seconden later een zo helder lichtschijnsel dat het pijn doet aan mijn ogen. Maar nu kan ik die vreemde silhouetten heel gedetailleerd onderscheiden... Het zijn soldaten in camouflage uitrusting!!
De helmen vol takken en met zwart geschminkte gezichten staan zij daar nu een beetje verwonderd te kijken.
Een van hen komt op mij toelopen. Goedenavond, zeg ik...Het klinkt een beetje raar, na al die commotie...De man groet beleefd terug. Wat doet u hier zo laat, vraagt hij? Ik laat mijn hond uit, zeg ik.
Weet u dat u daarmee in overtreding bent? vroeg hij?
Ja verdorie dat is waar ook. Maar daar heb ik nooit bij nagedacht. Er staan bordjes bij de ingang waarop staat: "Vrije toegang op wegen en paden, van zonsopgang tot zonsondergang"...
Ik liet mijn hond 's avonds zo vaak uit in dat gebied, dat ik mij helemaal niet meer realiseerde dat het formeel gesproken eigenlijk niet mag.
Ik ben zelfs meer dan eens gecontroleerd door patrouillerende politie, die in de auto je even vluchtig
met de schijnwerper beschenen, en soms vroegen wat je daar deed. Maar meestal zagen zij mijn hond ook, en dan vroegen ze niets. Zij maakte zich niet druk over een duidelijk vredelievende wandelaar die even zijn hond uitliet.

U hebt volkomen gelijk luitenant zij ik. (Hij was sergeant, maar ik promoveerde hem maar even) Ik heb daar niet bij nagedacht. Anders had ik in ieder geval de hond aan de lijn gehouden. Maar ja, jullie zijn ook zo verrekte onzichtbaar...
Dat is de bedoeling ook meneer, zei hij een beetje trots.
Hij salueerde en wenste mij een prettige wandeling verder.
Hij vermoedde niet dat deze avond een dramatische wending zou nemen, en ik al evenmin...
In alle verwarring die was ontstaan, en om zo snel mogelijk weg te komen van deze militaire oefening, liep ik natuurlijk compleet de verkeerde kant uit. Ik raakte de weg kwijt, en ploegde een tijdje door het mulle zand van een ruiterpad. Plotseling doemde er voor mijn ogen een tank op.
Wat nu weer dacht ik? Maar toen schoot het mij te binnen dat er ergens halverwege Laren en Bussum, en oude Sherman tank uit de tweede wereldoorlog midden in de hei stond.
(Als twaalfjarig jongetje gingen wij met een hele ploeg vriendjes daar soldaatje spelen.
Welk kind had bij dit spel nu de beschikking over een echte tank? Wij wel, en ik kan u zeggen dat wij met die tank heel wat landen veroverd hebben. Met enkel de onderwerping van Rusland waren wij niet tevreden, Ook in Amerika en Engeland hebben wij gezegevierd.
Wat jammer alleen dat wij er niet echt in dat voertuig konden komen. Wij hebben van alles geprobeerd, maar hij was heel solide dichtgelast.)
Het kwam er evenwel op neer dat Kelev en ik precies de verkeerde richting waren ingeslagen, en dat het nog een stevige wandeling zou worden, want ik moest exact in de tegenovergestelde richting lopen om weer thuis te komen. Er kwam vrij plotseling een dichte bewolking opzetten, waarachter de maan volledig schuilging. Ik liep van de ene minuut op de andere plotseling in diepe duisternis...

Bijna werd ik getroffen door een acute hartstilstand toen ik plotsklaps vlak boven mijn hoofd een luguber klinkende stem hoorde schreeuwen...OEHOEHOE! OEHOEHOE!!
Christenenziele....stomme rot-uil, moet dat perse vlak boven mijn kop? Je hoort die vogels met hun geruisloze vleugelslag niet aan komen, en als ze dan een schreeuw geven, is het net alsof je een stem uit de hemel hoort.
Ik besloot nu maar om een beetje evenwijdig aan de provinciale weg te gaan lopen, want ik had geen zin om het spoor nogmaals bijster te raken. In de verte zag ik wat van de straatverlichting door de bomen schemeren, en ik dacht daar maar recht op toe te gaan lopen, toen ik onverwacht de grond onder mijn voeten voelde wegzakken...
Een vlijmende pijn schoot door mijn rug, en snakkend naar adem bleef ik even liggen op de bodem van een behoorlijk diepe kuil.
Toen ik overeind probeerde te krabbelen, bemerkte ik al kermend dat ik finaal door mijn rug geschoten was. Ook dat nog...Het is nog ruim een uur te gaan en mijn rechterbeen was krachteloos en voelde verlamd.
Kelev stond aan de rand van de kuil zachtjes te piepen, want hij maakte zich ongerust.
"Stil maar jong...het komt allemaal goed, als ik eerst maar die verdomde kuil uit kan komen". Hinkend en zowat jankend van pijn klauterde ik tegen de steile rand omhoog, en zakte een paar maal weer net zo hard naar beneden. Aan de andere kant van de kuil rees de wand niet zo loodrecht omhoog, en daar lukte het mij met veel moeite, uit mijn benarde positie te komen...
Ik ging behoorlijk vermoeid even op de rand van de kuil zitten, en liet mij benen naar beneden bungelen, dat verlichtte de pijn wel enigszins, maar op die manier kwam ik geen stap dichter bij mijn bed.
Kelev kwam dichtbij mij zitten keek mij een beetje meewarig aan, en gaf mij plotseling een lebber dwars op de platte bek.
Nou ja, fris is anders, maar toch doet het goed op zo'n moment. Ik had het geruststellende gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Maar lopen ging echt nog even niet.
Gelukkig, dacht ik, was ik in het bezit van een behoorlijk krachtige pijnstiller, en ik besloot er maar meteen een paar tegelijk van in te nemen. Daarna was het gewoon een kwestie van een half uurtje wachten, tot de werkzame stof in het bloed zou zijn opgenomen, en de pijn zou verminderen.
Na een poosje merkte ik aan de aangename tinteling van mijn handen, dat de pillen deden wat zij behoorden te doen, en nog wel wat moeizaam krabbelde ik overeind, en zei:"Kom Kelevhond, we gaan maar eens naar huis".
Wat er daarna gebeurd is weet ik niet meer...(Vrijwel zeker door een te hoge dosis van die overheerlijke pijnstiller)
Alleen dat ik de voordeur opende, en in de gang het bewustzijn verloor. Mijn kleren waren aan flarden, en ik had overal diepe verwondingen, alsof ik dwars door een aantal rollen prikkeldraad was gelopen.
Ik werd wakker omdat de huisarts aan mij stond te schudden,
Toen ik de wereld weer wat minder wazig begon te zien, merkte ik dat ik in de huiskamer op de bank lag, met een ongeruste Kelev aan het voeteneinde. Ik vroeg wat er gebeurd was, en of de dokter soms een kop koffie wilde...
Later vertelde mijn vrouw dat ik nog veel meer wartaal had uitgeslagen. De dokter had mij een injectie gegeven, waarna ik in een diepe slaap was gevallen.
De volgende dag probeerde ik moeizaam te reconstrueren wat er die nacht was voorgevallen, maar ik kwam niet verder dan de episode bij de kuil...En daarna??...Alsof iemand het licht had uitgedaan! Niets weet ik ervan.
Op de een of andere raadselachtige manier heeft Kelev mij naar huis gebracht, en wie weet waarvoor hij mij onderweg allemaal heeft behoed.
En weer besefte ik heel duidelijk dat deze onafscheidelijke vriend een heel bijzondere hond moest zijn.
Vanaf die nacht, dat ik was overgeleverd aan het verstand en het beoordelingsvermogen van Kelev, is de verstandhouding die wij hadden, veel inniger geworden dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

En nu ik deze woorden neerschrijf, wordt mijn hart zwaar... Ik besef ten volle de gebrekkigheid van de taal, in vergelijking tot de rijkdom van het gevoel.
Ik ben bang dat ik nooit in staat zal zijn dat gevoel om te zetten in woorden. Taal is een zwart wit film, maar gevoel kent vele kleuren...
Van die enorme black-out heb ik verder weinig hinder ondervonden. Ik heb er slechts een paar oppervlakkige littekens aan overgehouden. Van de dokter moest ik het een paar dagen heel kalm aan doen want hij dacht dat ik ook "overwerkt" kon zijn
Dat was wel niet zo, (ik had helemaal geen werk)maar om er van af te zijn speelde ik braaf Ja, ja, en ging ik door waar ik gebleven was.
En vlak voor het slapen gaan, als alles rustig was en stil, ging ik altijd nog even naar buiten, deed de garage op slot, en liep nog even langs "hotel de zenuwen".
Dat was de naam van het reusachtig konijnenhok met vele verdiepingen dat ik had getimmerd van oude kratten.
Kelev vergezelde mij altijd op deze late inspectie, want dan mocht hij altijd even een konijntje wassen. Hij was evenals ik, gek op die beestjes, en zat altijd al lang vol ongeduld te wachten voor het hok, voordat ik daar eindelijk eens arriveerde.
Volgens hem waren konijnen altijd smerig, want zodra ik er een voor zijn neus hield kreeg dat beestje een wasbeurt vanonder tot boven. Na afloop was het diertje dan ook niet meer herkenbaar als konijn, maar leek het nog het meest op een rat met krulspelden.
Die avond reageerde kelev echter anders dan ik gewend was. Hij bleef midden in de tuin staan, en keek heel ingespannen naar de tuin van de buurman
Ik probeerde te ontdekken wat zijn aandacht trok, maar het was nogal donker. Blijkbaar was iedereen al aan het slapen, want ik zag in die hele rij flats maar een paar spaarzame lampjes branden.
Plotseling hoorden wij iets vallen. Het geluid van een metalen voorwerp dat op een betonvloer klettert.
Kelev gaf een nijdige grom, sprong met een sierlijke boog over het muurtje en belandde in de tuin van de buurman. En daar maakte hij mij toch een spektakel!!!
Hij was normaal wel waaks, maar overdreef het nooit. Als er iets ongewoons was blafte hij wel eens kort, maar
daar hield hij het in de regel bij. Doch deze keer stortte hij zich er echt helemaal in, en was niet tot bedaren te brengen. Hier en daar gingen lichten aan, en verschenen er hoofden voor ramen.
Plotseling zag ik een donkere gedaante zich losmaken van de duistere achtergrond op het balkon van de buurman. Met een forse zwaai sprong hij over de balustrade en viel naar beneden.
Eenmaal op de begane grond, begon die kerel te lopen alsof de duivel hem op de hielen zat. Ik brulde HALT! STAAN BLIJVEN! POLITIE!!
Maar dat had alleen maar tot gevolg dat er nu nog meer lichten aangingen, en het aantal hoofden voor ramen verdubbelde zich.
Die man was echter verdwenen. Ik floot Kelev en samen renden wij door de brandgang, maar er was geen spoor van de duistere vreemdeling te bekennen.
Kelev die het allemaal wel opwindend vond, had er geen flauw benul van dat ik het wel aardig gevonden zou hebben als hij deze geheimzinnige figuur eens aan zijn broek was gaan hangen. Maar ja, dat had ik hem nooit geleerd.
Dus weer geen foto van ons samen op de voorpagina!

Wel werd er de volgende morgen aangebeld, en tot mijn verbazing stond het buurmannetje voor mijn neus. Hij overhandigde mij een overdreven grote doos met spullen die hij zojuist bij de dierenwinkel had aangeschaft
Allerhande lekkernijen genoeg om een flinke koppel Duitse doggen een maand lang op gewicht te houden.
Dat was, zo zei hij, voor de held van de straat, en hij klopte Kelev zowaar een paar keer vriendelijk in zijn hals.
Van de omwonenden had hij vernomen, dat de inbreker door Kelev (met gevaar voor eigen leven, zei hij) op de vlucht was gejaagd, en wie weet wat voor onheil daarmee was afgewend.
Ik probeerde dat "gevaar voor eigen leven" nog wat af te zwakken
maar daar wilde hij niets van weten. Hij prees mijn hond regelrecht de hemel in.
Hij voegde er nog aan toe dat er wat moeilijkheden tussen ons geweest waren, maar daar wilde hij best zand over doen.
Vanaf die dag tot aan zijn dood is hij ons weer op zijn ouderwetse wijze gaan groeten, en hij heeft nooit meer een zure opmerking gemaakt over één van mijn huisdieren.
Een paar maanden later begon hij te sukkelen, werd plotseling blind, en overleed kort daarna.
Zijn vrouw die 10 jaar ouder was dan hij, verhuisde kort daarop naar een bejaardenwoning, en na een poosje bleek zijn flat plotseling bewoond door nieuwe mensen. Een jong gezin met kinderen en een paar honden
De tegels in de tuin verdwenen tezamen met de lachwekkende boompjes. Daarvoor in de plaats
kwamen planten en heesters van allerlei soort, en die mochten groeien waar en hoe zij maar wilde. De randjes van het gras werden niet langer met een nagelschaartje op maat gehouden, en tussen de tegels van de brandgang schoten de wilgenroosjes en de koekoeksbloemen omhoog. Op zondag hing er geen
zwart pak meer buiten...
En alles wat herinnerde aan "Piet de poetser" was binnen een paar maanden volledig uitgewist, als had hij daar nooit gewoond
Een heel leven voor niets...
Een zin die spontaan in mij naar boven kwam toen ik overdacht hoe het leven van dat mannetje zich had voltrokken. Een zin waaraan ik dit verhaal heb opgehangen, omdat ik met hem te doen had.
Want iemand die zijn halve leven wegsmijt aan het verrichten van dwangmatige handelingen, en zich de resterende tijd loopt te verbijten van ergernis, over het gedrag van mens en dier in zijn onmiddellijke omgeving, kan geen gelukkig mens zijn
Hem ontbreekt de tijd. Tijd die je tekort komt als je onbekommerd wilt genieten van je omgeving, met alles wat zich daarin aan leven voordoet. Als je het weinige talent dat je bezit weet uit te buiten en te ontplooien. Als je onafhankelijk wenst te blijven nadenken, en je niet laat beпnvloedden door de dwang van benepen fatsoensrakkerij.
Dan houdt een mens nog maar weinig tijd over om te "poetsen"... En al helemaal geen tijd om zich te ergeren.
Ik vergelijk het altijd een beetje met het opvallende verschil tussen Zwitsers en Belgen.
In Zwitserland voel ik mij niet thuis, want daar zijn zelfs de bergen aangeharkt. Alles zit daar zo keurig in de verf, en iedereen is de hele dag druk. Het is een land van tobberige poetsers, en de bewoners hebben geen tijd voor een praatje, want zij moeten nog iets schilderen.
In België voel ik mij meer op mijn gemak. Iedereen maakt er z'n eigen rommeltje. Van een eenvormige bouwstijl is geen sprake
en de gemiddelde Belg heeft helemaal geen tijd om iets te schilderen, want hij moet nog met iemand praten...
Dus voor te bezorgde poetsers onder u...Ga nou eens even lekker zitten, en laat je hond wat kliederen in een modderplas.
Kijk er goed na, en geniet.
En voor hen die dat elke dag al doen...Wanneer ruim je die kolerezooi eens op?!

[Ink]

@Kelev

Ik heb tot nu toe bijna al uw verhalen gelezen en nog nooit gereageerd, maar nu doe ik het toch. Wat heeft u een enorm prachtige, zeer prettig leesbare schrijfstijl zeg! Echt geweldig!

In dit verhaal heb ik veel herkend. Ik heb zelf ook zo'n dwangmatige overbuurman, alleen noemen wij hem geen 'poetser' maar 'het vegertje'. Hij veegt iedere dag, naar mijn idee redelijk dwangmatig want er ligt nooit iets, het paadje tussen onze huizen. We hadden hem al meerdere malen een kop koffie aangeboden tijdens het vegen, maar hij wilde er nooit van weten, want wij waren maar 'die jongeren met die drukke hond' waar hij niks mee te maken wilde hebben. Tot een tijdje geleden, en hij ineens een praatje kwam maken, en de week daarna eindelijk de beloofde koffie accepteerde. Het bleek dat hij vroeger ook een hond gehad had, dat Loekie hem erg aan zijn eigen hond deed denken, en dat hij nu ineens toch wel de behoefte had om daar over te praten.
Nu komt hij regelmatig even over het hekje heen hangen voor een praatje en gaat het heel wat anders tussen ons. Ik hoop dan ook dat het met hem anders gaat aflopen dan met 'de poetser' uit het verhaal.

Dit echter terzijde; ik heb genoten van uw verhaal. Dat er nog maar vele mogen volgen!

[mariabel]

oh geweldig.. en ik ben gisteren begonnen met de klerezooi eens beginnen op te ruimen..

[Liesbeth]

Ook deze twee delen weer in één adem uitgelezen.
Ik kan me vaag ook nog iets herinneren over een een ontmoeting met F. Visser en zijn hond. Heb je dat verhaal ook nog ergens op de plank liggen? Het was (volgens mijn herinnering) ook iets uit een reeks mijmeringen.

[rose]

Wat een mooi verhaal weer, heb beide delen in een keer uitgelezen.
En ik laat de "klerezooi" nog even liggen, heb veel leukere dingen te doen

[gonnie]

Alweer een prachtig verhaal, wilde eigenlijk naar bed gaan maar heb het toch maar niet gedaan was veel te benieuwd naar deel 2.

En ik laat altijd de boel de boel, verfoei mezelf weleens en zou weleens een netjes opgeruimd huis willen hebben. Maar er zitten te weinig dagen in een week, en ik werk geeneens, wat moeten mensen een tijd te kort hebben die ook nog eens werken.

Ben af en toe stiekum weleens op mensen die altijd een netjes opgeruimd huis hebben.
Rommel van dieren en kinderen maakt me niks uit, maar mijn man bewaart alles graag en dan word op den duur je huis een beetje te klein.

Zo en nu ga ik naar bed. Welterusten allemaal. En voor morgen, sta gezond weer op.

[Hayley84]

Mooi verhaal

[Kelev de oude]

Gonnie schreef

Rommel van dieren en kinderen maakt me niks uit, maar mijn man bewaart alles graag en dan word op den duur je huis een beetje te klein.

Kijk, mij val iets op. Zo te zien heb je een paar honderd honden...
Naar je kindertal kan ik slechts gissen, maar ik gok op meer dan acht...
En dan uitgerekend klagen over de voetbalplaatjes verzameling van die ene man?

Je struikelt bij jouw over de botten en de ballen. Half afgekloven boterhammen en meegesleepte stokken.
Je kinderen doen de was nooit in het mandje, maar laten het vallen waar ze toevallig staan. Overal liggen stepjes en fietsen, en onlangs kletterde je nog bijna van de trap omdat iemand zijn skatebord daar had geparkeerd.
En dan klagen over dat ene dubbele voetbalplaatje, dat ergens is blijven liggen? Hij wilde dat ruilen met de buurman!

[gonnie]

Gonnie schreef

Rommel van dieren en kinderen maakt me niks uit, maar mijn man bewaart alles graag en dan word op den duur je huis een beetje te klein.

Kijk, mij val iets op. Zo te zien heb je een paar honderd honden...
Naar je kindertal kan ik slechts gissen, maar ik gok op meer dan acht...
En dan uitgerekend klagen over de voetbalplaatjes verzameling van die ene man?

Je struikelt bij jouw over de botten en de ballen. Half afgekloven boterhammen en meegesleepte stokken.
Je kinderen doen de was nooit in het mandje, maar laten het vallen waar ze toevallig staan. Overal liggen stepjes en fietsen, en onlangs kletterde je nog bijna van de trap omdat iemand zijn skatebord daar had geparkeerd.
En dan klagen over dat ene dubbele voetbalplaatje, dat ergens is blijven liggen? Hij wilde dat ruilen met de buurman!

Nee, hoor ik heb maar vier honden (de meeste rommel van de honden is zand en heel veel van die korte haartjes die overal in gaan zitten) en ik heb maar twee kinderen en die zijn de deur al uit. En botten e.d. heb ik niet over de vloer liggen er liggen hooguit een paar flosstouwtjes en een bijtring, maar mijn honden zijn niet zo van het spelen met botjes en flosstouwen, dus die liggen ergens onder tafel. En de gewone rommel van mijn man, zoals tijdschriften die op tafel blijven liggen interesseren me niet. Maar wel die verzamelwoede van rotzooi die hij (toen hij nog werkte) in de containers vond op zijn werk, zoals printplaten e.d. En oude bankstellen, want misschien kan je het hout nog wel gebruiken, wat natuurlijk nooit gebruikt word, waren het maar voetbalplaatjes of postzegels die nemen niet zoveel plaats in. Gewoon rommel wat je krijgt als je gewoon leeft in je huis vind ik helemaal niet erg, maar wel al die oude troep bewaren waardoor je op stelten het berghok in moet. Het is niet dat ik er wakker van lig, maar af en toe droom ik weleens over een lekker opgeruimd huis.
Maar dan moet ik alles weg gaan gooien wat hij het huis in haalt en dat vind ik dan weer vervelend want hij kan zelf wel beslissen wat hij in huis haalt en weer weg gooit.

En van de trap afvallen gaat ook niet woon gelijkvloers. Ben wel een jaar geleden over de stofzuiger gevallen omdat ik zijn schoenen in de gang wilde gaan zetten en toen over de stofzuiger viel, heb toen mijn schouder gebroken, ben blond he, loop met de gladheid met vier honden aan de lijn en ga niet onderuit, kom thuis val over de stofzuiger en breek mijn schouder. Moet ik maar beter uitkijken.

[Hailfall]

Weer een mooi verhaal

[thom]

Man, wat kun jij boeiend en beeldend schrijven..

De oude tank op de Bussumse hei, ken ik, voor mij was het een favoriete speelplaats..

[Roompie]

Een geweldig verhaal!
Ook ik vind het zeer sneu voor 'Piet de poetser'. Dat je als mens zo opgevoed bent dat er geen vrolijkheid en kleur meer in je leven is.
En Kelev (de hond).. ik kan daar de passende woorden niet voor vinden

[S@ndr@]

ik moet alle keren weer met een glimlach je verhalen lezen, mijn dank daarvoor.
je relativerings-vermogen is buitengewoon, ik hou ervan.
blijf schrijven
dan blijf ik lezen

[Kelev de oude]

@Gonnie
Ik was zelf zo'n figuur als jouw man. Ik sleepte alles mee, want ik timmerde veel zelf en repareerde van alles.
Maar het wordt vanzelf teveel he? en dan verliest een mens het overzicht.
Van alles dacht ik dat het nog wel eens te pas zou komen, zelfs toen ik al lang niet meer kon werken vanwege zware pijn in de rug.
Een paar jaar geleden heb ik radicaal alles weggegooid. Maar ik had daar echt moeite mee. Het was een erkenning dat ik niet zoveel meer kon. Dat wist inmiddels iedereen wel, alleen ikzelf wilde dat niet waar hebben
Behalve mijn computerspullen die heb ik bewaard. Want kapotte computers repareren kan ik nog wel. En dat geeft ook niet zoveel rotzooi als oude bouwmaterialen.

[caira]

En ook van deel 2 heb ik genoten, mijn dank daarvoor!

[Miranda]

En voor hen die dat elke dag al doen...Wanneer ruim je die kolerezooi eens op?!

Ik heb d'r nu een werkster voor, Kelev. Komt goed, echt waar

[ranetje]

Als ik de klerezooi zie liggen neem ik de honden en ga op pad.
Dan zie je die zooi ook niet

[gonnie]

Als ik de klerezooi zie liggen neem ik de honden en ga op pad.
Dan zie je die zooi ook niet

[Minhie]

wauw.. genoten! Wat een hond die Kelev.

[thom]

Kelev, woon of woonde je als kind in Bussum..?
Ik woonde op 1 van de gaardes naast de hei, en de hei was onze achtertuin..

[Marina]

Weer een prachtig verhaal.

en Kelev de hond, heeft mijn hart gestolen.

[gonnie]

nou, wat een prachthond. Wij hadden vroeger thuis ook een Duitse Herder en dat was ook al zo`n lieverd.

[Kelev de oude]

Kelev, woon of woonde je als kind in Bussum..?
Ik woonde op 1 van de gaardes naast de hei, en de hei was onze achtertuin..

Nee, ik woonde in Laren, maar ik zwierf als kind al door het hele Gooi. Toen waren al die verschrikkelijke snelwegen er nog niet, en ging je te voet door natuurgebieden van de ene gemeente naar de andere, zonder dat je daar erg in had.

Laatst hoorde ik iemand zeggen; "Natuurlijk zijn al die snelwegen nodig, om de natuurgebieden te kunnen bereiken".

[thom]

Kelev, woon of woonde je als kind in Bussum..?
Ik woonde op 1 van de gaardes naast de hei, en de hei was onze achtertuin..

Nee, ik woonde in Laren, maar ik zwierf als kind al door het hele Gooi. Toen waren al die verschrikkelijke snelwegen er nog niet, en ging je te voet door natuurgebieden van de ene gemeente naar de andere, zonder dat je daar erg in had.

Laatst hoorde ik iemand zeggen; "Natuurlijk zijn al die snelwegen nodig, om de natuurgebieden te kunnen bereiken".

Dat hoorde ik ook..

[Marion.]

En voor hen die dat elke dag al doen...Wanneer ruim je die kolerezooi eens op?!

Dat laat ik aan mijn kinderen over. Voor als ik dood ben
(en ik ben 42 en heb geen kinderen)

Bedankt weer

[thom]

En voor hen die dat elke dag al doen...Wanneer ruim je die kolerezooi eens op?!

Dat laat ik aan mijn kinderen over. Voor als ik dood ben
(en ik ben 42 en heb geen kinderen)

Bedankt weer

Gek wijf...

[gillianne]

ik heb gisteren en vandaag al je verhalen gelezen. wat is dit genieten. alle emoties komen op mn pad tijdens t lezen.
hoop nog heel veel van je te mogen lezen. wat een talent heb je ervoor.

[Riemsesy]

iemand die schrijft zodat je het als een film aan je voorbij ziet gaan, die schrijft goed.

dank

[fenneke]

prachtig weer

[Shooting Star]

Echt een geweldig geschreven verhaal weer. Volgens mij zou iedere uitgever dit graag in boekvorm willen uitbrengen.