Een heel leven voor niets deel 1

[Kelev de oude]

Een heel leven voor niets

geschreven door Kelev

Een tiental jaren geleden woonde er naast ons een klein mannetje.
Dit mannetje was alles dat ik niet was.
Hij was uiterst rechts, tamelijk welgesteld,
en boven alles heel precies. En hij bemoeide zich letterlijk overal mee!
Des Zondags ging hij getrouw ter kerke, en naar verluid zong hij daar niet onverdienstelijk de tenorpartij in het koor.
Zodra de dienst ten einde was hing hij zijn Zondagse pak buiten op het balkon te ... Wat...Ja, dat vroeg ik mij na een aantal maanden af,.. te Luchten??? Om de wierook walm te verdrijven?

Ik ben nooit achter de diepere betekenis daarvan gekomen, maar hoe het ook zij, hij ging altijd onberispelijk gekleed. Mooie maatpakken in stemmig grijs, bijpassende kleur sokken, en stropdas. Om door een ringetje te halen.
"Daar kan je als vrouw mee voor de dag komen", zei mijn wederhelft wel eens, als zij zin had om mij de ziekte in het lijf te jagen. Nu had zij daarin geen ongelijk, want als er iets is wat je met mij beter niet kunt doen, dan is het wel je ergens in het openbaar met mij vertonen.
Het kan mij niet schelen of mijn haar goed zit, ik denk van wel maar ga dat bijna nooit controleren. Ook komt het wel voor dat ik twee verschillend gekleurde sokken draag, waarvan er minstens één binnenstebuiten zit.
Een trui trek ik heel vaak achterstevoren aan, maar ik denk wel vaak:"he, wat zit dat ding toch ongemakkelijk"
Schoenen is een hoofdstuk apart. Poetsen? Ok, tanden ja, maar Schoenen?
U begrijpt, grotere tegenpolen kwam je bij ons in de buurt nauwelijks tegen, en toch voelde ik een zekere aantrekkingskracht. Een onweerstaanbare behoefte met hem in contact te komen, en een gesprek aan te gaan.
Hoe vreemd het ook mag klinken, dat gevoel was wederzijds.
Want hoewel ik zo'n beetje alles verafschuwde waar hij pal voor stond, hij was en bleef een aardige man.
Er bestonden volgens hem maar twee kleuren. Zwart en wit. Compromis was een woord dat hij niet kende, en ook niet wenste te kennen. Iets was waar of onwaar, maar kon nooit een béétje waar zijn.
Hij was bezeten van de gedachten dat de communisten het op Nederland, en meer in het bijzonder op Hem
hadden voorzien, en alle krantenberichten die hij las duidden volgens hem op één grote rode conspiratie.
Deze complot-gedachte was een obsessie voor hem en hij verzuchtte menigmaal dat als hij nu maar wat jonger was, hij dat rode tuig wel allemaal over de kling zou jagen.
Hoe hij dergelijke gedachten in overeenstemming bracht met zijn levensovertuiging, die toch voornamelijk en met enige nadruk spreekt over naastenliefde, heb ik nooit kunnen achterhalen, maar het moet een heel ingewikkelde redenering geweest zijn.
En u zult moeite hebben mij te geloven, maar hij had een hekel aan dieren. Dieren kon hij uitsluitend zien in gebakken of gebraden vorm, en voor zover zij dat nog niet waren, vormden zij voor hem slechts een bron van ergernis en overlast.
Katten die zijn tuin aandeden, werden met luid gesis verjaagd, en houtduiven moesten het ook niet in hun hoofd halen op zijn balkon plaats te nemen. De deuren vlogen dan open, en met een heftig KKSSJJJTT!!! KKSSJJJTT!!! werd hen te verstaan gegeven dat zij naar elders moesten gaan.
Ik dacht aanvankelijk dat dit was om zijn Zondagse pak te beschermen, maar al snel viel het mij op dat hij dit gedrag ook vertoonde als zijn pak er niet hing.
Als er even niets te verjagen viel, poetste hij zijn auto. Dit voertuig had hij innig lief, en dat kon je ook zien aan de bijna tedere gebaren waarmee hij een smetteloze lap over zijn overigens brandschone wagen haalde.

Een mooie zilverkleurige luxe auto was het, waar echter in het geheel niet mee gereden werd.
Behalve van en naar de kerk, kwam de auto alleen uit de garage om gepoetst te worden.
En dat was zo in het oog lopend vaak, dat hij in de buurt niet bekend stond onder zijn eigen naam, maar algemeen werd aangeduid als;
"Piet de Poetser".

Het manneke was behalve erg proper, en ijverig, ook bezeten van een territorium-dwang. Dat ging heel ver, zo ver zelfs, dat hij de brandgang die grensde aan zijn achtertuin, ook als zijn gebied beschouwde.
Dat was wel handig, want hij nam het onderhoud ook daar volledig voor zijn rekening. Als ik achterom wilde met mijn fiets, en Piet was bezig, dan hoefde ik alleen maar even te bellen, en stapte hij beleefd met zijn hark opzij. Hij zag er fanatiek op toe dat er in die brandgang niets groeide.
Ieder sprietje dat de brutaliteit had de kop op te steken, werd met wortel en tak uitgeroeid.
Het pad werd daarna zo zorgvuldig aangeharkt, dat ik soms de aanvechting kreeg, mijn fiets maar op te tillen om niet van die lelijke bandensporen achter te laten, maar ja, waar laat je dan je voetstappen nietwaar?
Ook in zijn achtertuin, was hij altijd erg druk in de weer, hoewel daar in mijn ogen volstrekt niets te doen viel. Het grootste deel was betegeld, met om de 63,5 cm, een uitsparing van één tegel, waarin hij boomkarikaturen had gepoot. Dat zijn bomen die je in de natuur nooit zult aantreffen.
Zij leken wel op de tekentafel ontworpen door een designer die in zijn jeugdjaren emotioneel ernstig was verwaarloosd.
Zij hadden een lange dunne, maar kaarsrechte stam, bekroont door een bolletje loof, in de vorm van een flinke voetbal. Aanvankelijk wilde ik niet eens geloven dat dit bomen, en dus levende wezens waren.
Ze wekten de indruk alsof zij bij de Blokker of Ikea waren aangeschaft.
Tot op de dag dat ik Piet ze water zag geven, meende ik dat deze lachwekkende obstakels uit kunststof waren vervaardigd.
Piet koesterde deze vreemde creaturen als waren het zijn kinderen, terwijl hij fel actie voerde tegen een rij statige populieren in de tuin van zijn buren. Deze bomen waren hem een doorn in het oog.
Zij namen "zijn" zonlicht weg, en in de herfst verloren zij blad. En wie moest dat allemaal opvegen?
Geen moeite was hem dan ook teveel om die gehate vervuilers weg te krijgen. Hij haalde handtekeningen op, en spande procedures aan, teneinde die prachtige reuzenbomen te laten kappen...En hij won!!??!!
Wat er daarna gebeurde was het resultaat van het meest belachelijke compromis dat ooit tot stand is gekomen. De bomen werden niet gekapt, maar afgezaagd tot een hoogte waarop zij geen schaduw meer wierpen op zijn balkonnetje. Dat bleek een meter of vijf te zijn.
Op een zwarte dag zag ik een hoogwerker zich moeizaam onze straat in wurmen, en na verloop van een uur hoorde ik het geluid van de kettingzaag het geschreeuw van de bomen smoren.
Het vandalisme van de keurige burgerman sloeg niet alleen een gat in de tuin, maar ook een bres in mijn ziel.
Weg was het rustgevende ruisen van de verkoelende bries door dat schitterende bladerdak.
Wat bleef er over? Vijf kale rechtop wijzende schoorsteenpijpen, die door een boomchirurg werden ingesmeerd met een stof die moest voorkomen dat de wonden ontstoken raakten.
Dit schandaal bleef jarenlang duidelijk zichtbaar voor iedereen voortbestaan, tot de reuzen verzwakt en ellendig de geest gaven, en alsnog moesten worden neergehaald.
Ik begon het mannetje nu diep te haten, en vervloekte in stilte zijn dwangneuroses en zijn smetfobie.
Toch was het voor mij moeilijk om hem te negeren, of onheus te bejegenen, omdat hij zo vriendelijk en voorkomend was. Veel contact hadden wij nog niet, maar hij groette altijd bijzonder aardig
En als ik in gezelschap van mijn vrouw, hem op straat tegenkwam, nam hij voor haar altijd met een zwierig gebaar zijn hoed af, en boog hij diep
Hij deed dit met een natuurlijke charme, en zo overtuigend, dat het niet eens een ouderwetse indruk maakte, integendeel. Het was zeer innemend, en hoorde helemaal bij hem.

Nu had ik in die dagen geen hond. Mijn laatste hond was gestolen, en het heeft enige tijd geduurd voordat ik over die schok heen was. Ik durfde geen andere hond meer te neme. Want aan de ene kant hoop je dat hij nog terugkomt, en aan de andere kant was ik vreselijk bang dat zich zoiets nog eens zou kunnen voordoen...

Maar na een aantal jaren wordt het gemis toch te groot, en het verlangen naar een nieuwe Duitse herder was niet langer te onderdrukken.
Daar kwam nog bij dat ik in die tijd was afgegleden in een toestand van lethargie, omdat de noodzaak dagelijks de deur uit te gaan om in weer en wind een paar uur te wandelen, was weggevallen.
Het akelige gevolg was dat ik zo dik werd als een slecht gestopte worst. Toen ik uiteindelijk 110 kg woog en moeite had mijn schoenveters te zien, viel mijn besluit. Er moest een hond komen want ik dreigde te vereenzamen. Mijn vrouw werkte hele dagen, mijn kinderen waren op school, en ik zag ik mijn straat allemaal mensen leuk met hun hondje wandelen.
Het schrijnende gemis van een vriend, die vrolijk naast je loopt, en die je aan het lachen brengt... Dat is niet lang te verdragen.

Toen mijn kinderen hoorden van mijn plan een pup te kopen, waren ze zo enthousiast dat zij spontaan hun spaarpot openbraken om een bijdrage te leveren in de aanschafkosten.
Ik heb hun geld aangenomen. Nu kon ik die 800 gulden zelf ook wel bij elkaar scharrelen, maar daarmee zou ik hen iets wezenlijks hebben ontnomen. Het besef van verantwoordelijkheid begint bij de aanschaf
Het wetenschap dat ze konden zeggen: "Ik heb zijn staart betaald". Waarop de ander kon roepen:"Maar die oren zijn van mij"....
Het leek mij daarom verstandig dit geld aan te nemen, en zo is het ook gebeurd. Maar ik had het er wel moeilijk mee. Ze gaven alles wat ze op dat moment hadden, en die ruimhartigheid kan je het best belonen door het gewoon aan te nemen.

En och, wat hebben zij mee geholpen een pup uit te zoeken. Stad en land reisden wij af, om een geschikt nest te vinden. De teleurstelling op die kinder-snoeten als ik niet tevreden was. Voor hen waren het allemaal schattige puppy's, en ik moest een aantal keren echt keihard nee zeggen.
Zoals bij een z.g.fokker in Utrecht. De hond met jongen en al, in een haastig in elkaar gesmeten krat op het balkon. Tocht en nattigheid, drie hoog, geen lift, arme moeder...Nee!
Dan een boerderij in de Flevopolder.
De honden in een loods ver weg van het woonhuis, zonder toezicht, met jongen die al weg hadden moeten zijn, en de moeder werkelijk uitgemergeld hadden. Een verzenuwd hoopje Duitse herder, zonder mogelijkheid aan de terreur van haar jongen te ontkomen...Nee!
Na nog twee maal "Nee," besloot ik mijn kinderen maar niet meer mee te nemen.

Als laatste stond op mijn puppenlijst een fokker even buiten Apeldoorn. Zonder afspraak ben ik daar per trein heen gereisd, want ik overval de mensen graag, dan zie je meer
Daar wachtte mij iets goeds. Ik kon uit de verte het woonhuis al zien liggen. Een forse vrijstaande boerderij. In de tuin zag ik een man met een paar Duitse herders in de weer.
Hij speelde wat met ze, en deed er ongemerkt een aantal oefeningen tussendoor. Op een heel ontspannen en rustige manier, was hij zo geconcentreerd bezig dat hij mijn nadering niet opmerkte.
Toen ik te dichtbij kwam gaven de honden er blijk van dat zij mij wel gezien hadden. De oren gingen omhoog,
een korte blaf, met direct daarop daarop de geruststelling van de baas, dat het goed volk was.
Ik mocht het erf betreden, en werd door de honden kalm en nieuwsgierig begroet.
Mooie honden waren het, maar nog belangrijker, vriendelijk en rustig, en bovenal heel zeker van zichzelf. Hier hoopte ik mijn pup te kunnen kopen, dat wist ik eigenlijk al zonder het nest gezien te hebben.
De hele atmosfeer voelde goed.
De moederhond ging mij voor naar haar kinderkamer, en ik mocht de inmiddels 4 weken oude pups bewonderen. Al die tijd dat ik daar was bleef de moeder rustig in de buurt.
Ik mocht de pups aanhalen en uitvoerig bekijken, en kon ook zien hoe zij met haar jongen omging. Het was een voorbeeldige hond. Zij was heel zorgzaam en hield haar nest goed schoon. Tussen de bedrijven door speelde zij met haar jongen, en beleefde daar duidelijk plezier aan.
Eigenlijk laat ik mij bij een nestkeuze in de eerste plaats leiden door het gedrag van de moeder. Alle andere zaken zoals bloedlijn en behaalde certificaten van de voorouders zeggen mij niet zo veel. Ik zoek per slot van rekening een betrouwbare familie-hond, en geen tentoonstellings exemplaar. Een mooi uiterlijk is natuurlijk niet onbelangrijk, maar het karakter komt toch op de eerste plaats.
Zelfs op het gedrag van de pups onderling vaar ik niet blind. Voor mij is de moederhond het belangrijkst. Zij prent de jongen het eerste voorbeeld in. Haar houding drukt onuitwisbaar een stempel op het gedrag van haar nakomelingen. Is de moeder angstig of nerveus van aard, dan is de kans heel groot dat haar jongen dat ook zullen zijn. Maar heeft zij positieve karaktereigenschappen, dan wordt dat natuurlijk ook lekker doorgegeven.
Erfelijk bepaalde karaktereigenschappen van beide ouderdieren spelen vanzelfsprekend ook een rol, maar onttrekken zich vaak aan onze waarneming en zijn daardoor veel moeilijker te beoordelen
Meestal krijg je de vader niet te zien, of moet je er zelfs voor naar het buitenland, om een glimp van hem op te vangen.

Nadat de eigenaar mij stevig had uitgehoord zei hij mij, dat ik best een pup mocht hebben.
Er waren vier teven en slechts één reu.
Da's mooi, bromde ik. Ik kan kiezen uit één.
(Want ik wilde heel graag een reu)
Het maakte de beslissing erg eenvoudig. Deze dan maar?!...
Zo kon ik, eenmaal weer thuisgekomen, mijn kinderen toch het goede nieuws vertellen.
Maar ik moest nog 4 weken wachten voordat hij bij zijn moeder weg kon, en die tijd kwam niet om.

Mijn pup was een heel bescheiden hondje. Hij werd overvleugeld door zijn zussen, die er op toe zagen dat hij overal het laatst aan de beurt was. Hij was dan ook na acht weken de magerste van het stel.
Hij was niet echt ondervoed, maar had ook niets over...
Het was tijd dat hij het nest verliet, en wat extra individuele aandacht kreeg.
Ik moest hem weer met de trein gaan ophalen.
De fokker woonde ongeveer vijf Kilometer buiten Apeldoorn, dus een ideale manier om rustig wandelend met je nieuwe pup te beginnen. En zo begaven wij ons huiswaarts. Hoewel een pup van acht weken niet zwaar is, was ik toch blij dat ik een babyzak had meegenomen.
Want na een aantal kilometers weegt zo'n beestje toch meer dan je denkt. Toen de puppenbeentjes een beetje moe dreigden te worden, verdween Kelev dan ook snel in die draagzak, en viel op het ritme van mijn stappen al heel snel in een diepe tevreden slaap.
Eenmaal in Hilversum werd hij wakker, deed een plas, en was vol belangstelling voor zijn nieuwe omgeving.

Ik moest nu nog een half uur lopen vanaf het station naar mijn huis, en ik had grote moeite niet te huppelen van plezier.
Voorzichtig probeerde ik hoe Kelev reageerde op de halsband en de lijn. Zoals gebruikelijk vond hij het zo vreemd, dat hij meteen ging zitten, en verbaasd om zich heen keek.
Nou ja hij werd na een paar minuten toch nieuwsgierig, en liep een paar pasjes, maar al met al vond hij het toch maar niets.
Ik stopte hem weer in de draagzak, en ging op weg naar huis
Toen ik de straat inkwam zag ik Het mannetje weer ijverig in de weer met hark en bezem. Ik kon mijzelf niet bedwingen, en zei enthousiast: "Kijk Buurman, dit is mijn nieuwe hond".
Hij reageerde wat onderkoeld, maar niet volstrekt afwijzend. Hij vroeg me wat voor een soort hond het was, en of ik er een stamboom bij had, want dat laatste scheen hem erg belangrijk toe.
Een verkeerde vraag op een onjuist moment: Stamboom? BOOMSTAM? Populier...Dat waren de associaties die zich bij mij onmiddellijk opdrongen, en hinderlijk in de weg bleven zitten.
Ik mompelde iets van, "over een paar maanden", en maakte dat ik weg kwam.
De kinderen waren nog in school, en ik speelde even met de gedachte om ze maar met het puppy op te halen. Maar die hummel lag net lekker te slapen, dus ik zag maar van die verrassing af.
Hij had toch al zoveel indrukken te verwerken gekregen.

Plotseling stormden er (veel te vroeg) drie kinderen de kamer binnen. Het is zeker wel 15 minuten wandelen van school naar huis, maar zij bleken die afstand ook in de helft van die tijd te kunnen overbruggen.
Hebben jullie onderweg een stuk overgeslagen? Vroeg ik? De grap kwam niet over...Waar is Kelev?! Waar
is Kelev?!
Nou die lag heel tevreden opgerold onder mijn armen op de bank, en werd niet eens wakker van al die herrie om hem heen.
Ach...wat is ie lief...Muisstil zaten wij dus een hele tijd om het slapende bolletje hondenhaar, en er werd slechts fluisterend gesproken.
Het zijn van die momenten die je niet vergeet.Ogenblikken van smaragd...

Kelev was een heel laconieke pup, eigenlijk vond hij alles best. Hij was niet klagerig of bang, maar eerder een beetje nieuwsgierig. Zijn eerste nacht verliep ook heel rustig temeer daar hij lekker bij ons op bed mocht slapen.
Het was nu zaak om die toch wel wat magere pup, weer om te toveren in een hondje dat nog wat "over" had. Puppen moeten een beetje bolle indruk maken. Dat gaat het snelst met slagroom
Nou zeg, hij had trek genoeg, je zag hem uitbreiden. Na een week de slagroom steeds meer aangelengd met water , en binnen no time, was hij op het juiste gewicht.
Maar hij is wel de rest van zijn leven blijven zeuren om een slok melk na zijn eten. Dat moest! Hij dronk het altijd te gulzig en daardoor pompte hij er een grote hoeveelheid lucht mee in zijn maag.
Hij liep dan op iemand toe, en liet het liefst zo dicht mogelijk bij je gezicht, een stevige langgerekte boer. Daarmee had hij altijd succes, want de kinderen rolden dan over de vloer van het lachen.
Hij maakte er dan ook een hele act van, en ook dat heeft hij de rest van zijn leven volgehouden.
Want het is opvallend dat veel honden aangemoedigd lijken te worden door ons geschater. Alsof zij hun succes daaraan afmeten
Over zijn geestelijk ontwikkeling had ik zeker geen klachten. Hij was precies wat je van een Duitse herder mag verwachten: Pienter, en oplettend. Dus zijn kleutertijd verliep heel voorspoedig, en op een dag loop je dan plotseling met een slungelige lummel op de hei, die er al helemaal uitziet als een flinke volwassen hond.
Alleen die losse ledematen vertellen een ander verhaal. Die pats-poten die nog alle kanten uitzwabberen... en soms wijst er plotseling een oor duidelijk naar links, in plaats van recht naar boven.
Ook de aandacht voor iets dat beweegt, en hem doet vergeten waar hij zich bevindt, zodat hij met een
rotklap tegen een lantarenpaal loopt, al deze kostelijke zaken...ze zijn voorbij, voordat je het weet.

Kelev werd niet alleen een wat je noemt "mooie jongen". Zijn geestelijk evenwicht werd eveneens heel bijzonder. Niet het soort bijzonderheid dat iedere eigenaar wel een beetje heeft met zijn hond.
Die blik is vaak gekleurd door de liefde voor dat dier. Maar als je meerdere honden hebt gehad, en daarbij ook
nog een stel probleemhonden van heel nabij hebt meegemaakt, sta je toch wat objectiever tegenover honden, dan wanneer je hond "enigst kind" is.
Tenminste, dat hoop ik dan altijd, maar misschien klopt er wel niets van.
Bij toeval kwam ik er achter dat Kelev een fabelachtig geheugen had voor de juiste plaats, Hij kon zich in een onbekende omgeving onmiddellijk oriënteren.
Ik ontdekte dat toen wij voor het eerst met hem op vakantie gingen, en wij jammerlijk verdwaalden in de duistere wouden van Arnhem.
Luistert, en huiver...
Wij kwamen wat laat in de middag aan op een fraaie camping even buiten Arnhem. Het was onze eerste vakantie, in een caravan, want wij moesten door mijn versleten rugwervels afzien van een tent. Het ging eenvoudig niet meer.
s Morgens stond ik op als een 15 jaar oude hond die lijdt aan HD, terwijl zijn poten ernstig zijn aangetast door artrose. Piepend en krakend kwam ik dan op gang, en gebruikte als ontbijt een handje Fortral gemengd met Valium en librium 10. Dan ga je op den duur toch wat minder helder uit je ogen kijken.
In een caravan is dat allemaal wat comfortabeler, hoewel ik het niet echt kamperen meer vond. De charme van het primitieve was voorgoed verloren.
De camping lag erg mooi, verscholen in de bossen, met als enige buren, een klooster vol met nonnekes. Deze dames waren echt vroege vogels hoor. Ik heb de gewoonte om in de vakantie om 5 uur op te staan, zodat ik kan genieten van de stilte en de opgaande zon. Maar dan zag ik die nonnen al druk in de weer.
Misschien behoorden zij wel tot een orde die het slapen verbiedt...

Maar laat ik niet op de gebeurtenissen vooruit lopen...
Wij hadden een mooi plekje gevonden, de caravan van een voortent voorzien, en Kelev uitgelegd dat dit de komende twee weken zijn plaats was.
Wij besloten de omgeving te gaan verkennen, want het was een schitterende namiddag, en de bossen met statig ruisende beuken oefenden op mij een welhaast magische aantrekkingskracht uit.
Kelev liep opgewonden en vrolijk voor ons uit en kwam neuzen tekort om alles in zich op te nemen. De bossen achter de camping waren glooiend, en werden doorsneden door vriendelijk kabbelende beekjes, waar de hond natuurlijk als een gek in ging rondrennen. Om ons te laten zien hoe nat het wel was, kwam hij van tijd tot tijd zich gezellig bij ons uitschudden, wat tot gevolg had dat wij iedere keer, als een stel verschrikte kippen, gillend uiteen stoven en een goed heenkomen zochten.
Dit merkwaardige gedrag van ons, verhoogde zijn feestvreugde aanzienlijk, en al spoedig geraakte hij buiten zichzelf van puur plezier.

Het begon langzamerhand te schemeren, iedereen kreeg een beetje trek, en wij besloten daarom naar de camping terug te keren. Nu heb ik best een goed ontwikkeld gevoel voor richting, waarbij ik let op de stand van de zon maar door het dichte bladerdak en het late uur, bleek dit hemellichaam plotseling onzichtbaar. Op goed geluk gokte wij op een bepaalde richting, maar wij kwamen alleen langs plaatsen waarvan ik zeker wist dat wij daar in ieder geval niet geweest waren...
Bij een wegkruising stonden wij elkaar besluiteloos aan te kijken. Welke richting zullen wij nu eens inslaan? De kinderen waren moe, ik was ongerust, het werd behoorlijk donker, en behalve Kelev was er geen hond te zien.
Na een paar honderd meter voelde ik dat de hond heel hardnekkig in zijn riem ging hangen, en rechtsaf wilde. Normaal trok hij nooit aan de lijn, behalve als hij nodig moest. Dus ik volgde hem opdat hij een geschikte plaats kon vinden. Maar dat zocht hij niet, hij bleef hardnekkig in één richting lopen, en zette er echt flink de pas in.
Wij besloten hem maar te volgen, want wat hadden wij te verliezen nietwaar? Ik wist ook niet welke richting de juiste was.
De hond echter wel, want na een minuut of tien zagen wij plotseling, tot mijn grote opluchting, de lichtjes van de kampeerplaats tussen de bomen schemeren.
Kelev kreeg steeds meer haast, en wij sukkelden in looppas achter hem aan.
Het vreemde was dat hij ons bracht naar de plek waar wij de camping aan de achterzijde hadden verlaten, door een klein onopvallend klaphekje. Maar daar bleef het niet bij.
Hij leidde ons ook zonder een spoor van aarzeling naar de plaats waar onze caravan stond!!
Ik kon het niet bevatten. Hij kampeerde voor het eerst, hoe kon hij weten waar hij thuis hoorde? Toch lag hij nu op zijn dooie gemak in zijn mand in de voortent.
Tijdens de tocht had hij geen moment aarzeling vertoond, alsof hij heel zeker wist dat dit de goede richting was. Ik had toevallig toch niet een wonderhond gekocht? Een dergelijk scenario kom je toch alleen maar tegen in de Lassie films?
Ik had grote moeite te geloven dat Kelev dit gedrag zonder instructies of aanwijzingen uit zichzelf kon vertonen.
Toch was het zo, dat bleek iedere keer opnieuw, als wij ergens gingen kamperen. Of het nu was bij een boer in Woensdrecht of in Ootmarsum, of ergens in het Jura gebergte in Frankrijk, waar de caravan stond, was zijn huis. Het maakte daarbij geen verschil of de camping nu groot, en voor ons tamelijk onoverzichtelijk was, of alleen maar een weilandje met een paar tenten.
Hij wist gewoon waar hij "woonde".
Als wij op de camping waren, week hij ook niet van zijn "plaats" Hij lag steevast binnen een straal van een paar meter van de voortent. Vastleggen was niet nodig, hij ging toch niet weg.
Het duurde niet lang, of ik ontdekte nog meer wonderlijke eigenschappen bij die fantastische hond...

Terug van vakantie, hernam het leven zijn oude vertrouwde gangetje. Ik was weer actief, en in een razendsnel tempo behoorlijk wat kilo's kwijtgeraakt. Niet door trimmen of joggen, maar door gewoon iedere dag een stevige wandeling in een bedaard tempo te maken. Hoewel..., het oefenen met de hond vraagt ongemerkt veel energie, en dat vreet calorieлn vermoed ik.
Omdat het spelenderwijs gaat, heb je er geen erg in dat je eigenlijk heel intensief aan het sporten
bent op die momenten.
Kelev bleek al die actie heel erg op prijs te stellen, want als ik gewoon doorliep kwam hij werkelijk hengelen en zeuren om een "werkje".
Hij had daarbij weinig aanwijzingen nodig, en begreep heel vaak al na een paar keer, wat er werd bedoeld.
Zijn voorkeur bleek uit te gaan naar het opsporen van verloren voorwerpen, en daar lag ook zijn grootste talent. Al direct vanaf de eerste oefening, gebruikte hij zijn neus.Het sleepspoor dat ik in het begin had uitgezet was nog maar kort, en veel honden hebben dan de neiging hun ogen te gebruiken in plaats van de
neus. Maar Kelev niet. Hij begreep de bedoeling, en als gevolg daarvan kon ik al heel snel een spoor van een paar honderd meter uitzetten, en het zo ingewikkeld maken als ik maar wilde.
Zijn vreugde lag in het speuren zelf, niet in de beloning die hij kreeg bij een goed resultaat. Als ik die beloning niet gaf, bleef hij onverminderd enthousiast.
Bij iedere geslaagde "vondst" zette hij zich in postuur, en keek mij heel bemoedigend aan.
Hij wilde dat ik direct weer opnieuw iets ging verstoppen, en begon vol ongeduld te blaffen als ik aan zijn verlangen niet snel genoeg voldeed. Ik heb mij daarbij wel eens afgevraagd wie er nu met wie aan het oefenen was. Want keer op keer werd ik het bos in gestuurd tot ik volgens de hond goed begreep waar het
hem nu eigenlijk om ging.
Het maakte hem niets uit of ik daar nu een oude zakdoek, een biefstuk of een sleutelbos verstopte, zolang hij maar iets had om terug te brengen. Vanuit de verte kon ik goed zien wanneer hij "beet" had
Dan vloog die staart recht omhoog, en in één rechte lijn kwam hij dan met een zeer trots opgeheven hoofd
naar mij toe, ging zitten, en liet het voorwerp voor mijn voeten vallen. En...ging alvast liggen wachten totdat ik klaar was met het volgende spoor. Hij liet zich daarbij niet afleiden.
Ik zag vaak genoeg dat als ik op grote afstand van hem was, er honden vlak langs hem heen liepen en hem zelfs besnuffelden. Hij keurde ze dan nauwelijks een blik waardig. Al zijn aandacht en concentratie waren gericht op "de buit".

Op zekere dag, waren er werkzaamheden in onze straat, (wij kregen Kabel tv) en als gevolg daarvan moest ik achterom lopen. In het gangetje kwam ik ons mannetje tegen druk bezig was iets op te vegen dat er niet lag.
Hij week een beetje schichtig aan de kant, omdat Kelev er niet langer uitzag als een pluizig bolletje onschuld, maar als een tamelijk indrukwekkende weerbare hond.
Aan de buitenkant was dan ook niet te zien dat hij een uiterst zachtmoedig karakter had.
Ik probeerde het mannetje gerust te stellen, en vertelde hem dat het hier een hond betrof met een gouden hart, die soms rustig midden tussen onze konijntjes lag, en er alleen maar voor zorgde dat er niet een afdwaalde.
Dat hij zijn eigen poes had, waarmee hij door het hele huis sjouwde, en die hij regelmatig in zijn mand deponeerde, om er vervolgens gezellig bij in slaap te vallen. En die voorzichtiger met mijn kleinkind omging dan ikzelf.
Ondertussen stond Kelev vriendelijk naar hem te wuiven, en te wachten tot hij aangehaald zou worden.
Zover wilde het mannetje evenwel niet gaan. Wel zij hij dat hij in het gangetje honden-uitwerpselen had aangetroffen. Hij keek mij daarbij aan alsof hij mij ervan verdacht dat ik het daar hoogstpersoonlijk had neergelegd.
Dus legde ik hem uit dat Kelev zijn eigen vaste plaats had om zich te ontlasten. En dat ik eigenlijk nooit met de hond door het gangetje wandel, omdat het onpraktisch is.
Ik denk dat hij mij maar half geloofde, maar hij liet het er verder bij.
Hij had het misschien ook wel te druk, want even later zag ik hem de stoep voor zijn huis schrobben. Hij gebruikte hierbij grote hoeveelheden water, en een hele batterij ontsmettingsmiddelen, Vim, Jif, Andy, Wc-eend, en nog enkele flesjes en potjes van onduidelijke herkomst.
Op mijn vraag of hij wel schoonmaakmiddel genoeg had, zij hij dat hij zich de laatste tijd steeds meer ergerde aan hondenbezitters die de honden maar aan lieten plassen, en dat het portiek van zijn flat vreselijk stonk.
Nu is het mij nooit opgevallen dat hondenurine stinkt, en ik denk dat het voor de meeste mensen ook nauwelijks waarneembaar is, of je moet toevallig een heel gevoelig reukorgaan bezitten...Ik liep maar door, anders had hij mij ook nog de schuld gegeven.

Als ik in de tuin aan het werk ben, knoopt het mannetje vaak een praatje met mij aan. Evenals ik houdt hij van het debat, en dat onze meningen doorgaans lijnrecht tegenover elkaar staan, schijnt hem niet te deren. (mij trouwens ook niet)
Alleen als de hond ook in de tuin is, dan vertoont hij zich niet. Hij blijft gewoon bang voor honden, daar heb ik mij bij neergelegd.
Hij is er na verloop van enige tijd wel achter gekomen, dat Kelev de boel niet bevuilt, en zure opmerkingen daarover behoren tot het verleden. Als ik met de hond een beetje aan het oefenen ben, in de straat of in de tuin, dan zie ik hem op een afstand altijd kijken, en op een dag kan er zowaar een soort van compliment af.
Hij had niet veel op met honden zei hij, maar voor Kelev maakte hij een uitzondering, omdat hij zo gehoorzaam was. Niet leuk, of aardig, maar gehoorzaam. Dat sprak hem het meest aan.
En plotseling bedacht ik dat dit mannetje, dat in mijn ogen, zo overduidelijk zijn leven aan het verknoeien was, best wel eens een product kon zijn van de omstandigheden die zich in zijn verleden hadden voorgedaan.
Hij liet zich vrij eenvoudig verleiden tot ontboezemingen uit zijn jeugdjaren, en wat ik stilletjes vermoedde, bleek allemaal veel erger dan ik gedacht had.
Hij was opgegroeid in een streng orthodox Katholiek milieu, en had in zijn leven meer slaag dan eten gekregen.
Maar in plaats dat hij daar woedend van geworden was, en zich ertegen had verzet, had hij het geaccepteerd als iets dat eigenlijk heel normaal was. Hij berustte er niet alleen in, hij beweerde zelfs dat het hem goed had gedaan!?
Hier hield mijn begrip op! Hij vertelde zulke krasse staaltjes van grof onrecht, en ruwe behandeling, van dwang en pesterij, van geestelijke onderdrukking, datik mij nog wel kon voorstellen dat je daar als kind en zelfs al puber machteloos tegenover staat.
Dat kan een mens zo volkomen murw maken, dat de gedachte aan verzet eenvoudig niet in je hoofd opkomt.
Maar als je dan eenmaal volwassen bent en je blikt eens terug op wat jou allemaal is overkomen, en wat men je als weerloos kind heeft aangedaan, dan ga je daar toch niet iets goeds in ontdekken???
Het leek wel alsof hij was gehersenspoeld!
Nu begon ik ook steeds meer te begrijpen van zijn dwangmatige schoonmaak-woede. En van zijn bewondering voor absolute gehoorzaamheid. Dat zijn twee begrippen die vroeger in orthodoxe kringen met de paplepel werden ingegoten. orde en netheid, en blinde gehoorzaamheid.
Zijn bewondering voor gezagsdragers kende dan ook geen grenzen, en toen hij zag dat Kelev een heel gehoorzame hond was, zag hij waarschijnlijk ook in mij een "gezagsdrager".
Zijn complimenten golden nooit de hond, hij had geen oog voor de prestaties van dat dier, en al evenmin voor zijn talent en intelligentie. Zijn bewondering ging uit naar mij, als degene die dat toch maar even mooi voor elkaar had gekregen.
Toen ik hem probeerde duidelijk te maken dat ik daar heel anders over dacht, begreep hij daar niets van.
Het wilde er bij hem eenvoudig niet in, dat ook een hond een geestelijk leven heeft, en een eigen persoonlijkheid bezit.
Dat de ene hond nu een maal meer talent heeft meegekregen dan de ander, en dat die talenten ook nog eens grote verschillen kunnen vertonen.
Voor hem was een hond, een beest dat gehoorzaam moest zijn, en hij was er van overtuigd dat je iedere hond op precies dezelfde manier moest behandelen om een goed resultaat te krijgen.
Een hond kon geen persoonlijkheid hebben, want hij had immers geen ziel...Dat hadden alleen mensen. Een hond had alleen maar instinct punt uit. Dat was hem waarschijnlijk door ouders, paters en nonnen jarenlang ingeprent, en het lukte hem eenvoudig niet meer om die starre opvatting te doorbreken. Voor hem was dat gewoon de waarheid!
Ik kreeg met dit lastige starre mannetje heel veel medelijden. In mijn ogen had men van hem een schim gemaakt, een karikaturale voorstelling van een mens.
Uiterlijk had hij er veel van weg, dat wel, maar daarmee hield ook iedere gelijkenis op. Ik kreeg begrip voor zijn starre rigide opvattingen en uitspraken. Hij was niet meer in staat onafhankelijk te denken, want daarmee zette hij zijn hele bestaan op losse schroeven, en dat is bedreigend.
Het is voor je eigen gemoedsrust beter in het kwade iets goeds te zien, dan kritische vraagtekens te zetten.
Misschien zou hem dat gelukt zijn als hij een jaar of dertig veertig was geweest, maar hij was al in de zeventig.
Op die leeftijd ga je niet nog eens helemaal opnieuw beginnen, want dat zou een erkenning inhouden, dat je hele leven eigenlijk voor niets is geweest. Dat je je al die tijd maar iets hebt laten wijsmaken, en dat je ook nog zo goedgelovig bent geweest om er de opperste waarheid in te gaan zien.
Zijn meningsverschillen met mij waren nog slechts een rudiment van zijn begeerte om de "andere kant" te leren kennen.
Maar zijn vaste overtuigingen verloochenen, dat ging niet meer.
Ik kan nog niet goed uitdrukking geven aan het gevoel van diepe triestheid dat ik onderging, toen mij duidelijk werd, dat deze arme man nooit de kans had gekregen om zijn lot in eigen handen te nemen.
Zijn leven was uitsluitend gericht op Werken en Plicht. De woorden vrolijkheid humor en lichtzinnigheid waren
beangstigende begrippen voor hem, en iets waartegen je moest vechten...

En ongemerkt glijden de jaren voorbij als zand door je vingers.
Kelev was inmiddels in de bloeitijd van zijn leven.
Het was een nobele hond geworden. Op de hei had hij vele vrienden, en zij die dat nog niet waren, werden het na verloop van tijd vanzelf wel. Hij had een grote liefde voor alles dat klein en kwetsbaar was.
Zo ontmoette hij eens een Duitse herder-pup. Je kon dan de uitdrukking in zijn ogen zien veranderen. Hij smolt bijkans van sentimentaliteit. En hoewel de pup tamelijk verlegen was, wist Kelev door zijn voorzichtige houding, na verloop van korte tijd dat hondje op haar gemak te stellen, en haar te verleiden tot een spelletje.
Daarbij ging hij op zijn rug liggen, en liet de pup in zijn bakkebaarden bijten. Even later zocht hij een stok voor haar en gooide die voor haar neer.
De pup keek er naar, doch begreep de diepere bedoeling niet. Kelev knikte een paar maal naar het hondje en gaf een kort aanmoedigend blafje, maar die baby bleef hem maar verbaasd aankijken...
Om het geheel wat begrijpelijker te maken, pakte Kelev de stok, en duwde hem in de bek van de pup. Het was de bedoeling dat zij hem zou vastpakken zodat zij ieder aan een eind konden trekken.
En zowaar, na een tijdje had de pup, die Herta bleek te heten, door wat er van haar verlangd werd.
Baas Herta was heel blij met deze ontmoeting, en vroeg mij honderd uit over Duitse herders. Herta was zijn eerste hond zo vertelde hij, en omdat hij geen ervaring had met het opvoeden van honden, stuitte hij wel eens op vragen waar hij zo één twee drie, geen antwoord op wist.
Wij besloten samen de wandeling voort te zetten, en zo kreeg Kelev er een vriendin bij, en ik een vriend.
Nu moet u ook weer niet denken dat ik met iedere toevallige passant vriendschappelijke betrekkingen aanga, maar soms wil het wel eens gebeuren dat je bij toeval mensen ontmoet, waar de verhoudingen zo goed op elkaar aansluiten, dat er na een tijdje haast ongemerkt sprake is van een vriendschapsband.

Op een werkelijk koude zondag in februari, keerde ik terug van een eenzame wandeling. Zondags slaapt bijna iedereen uit, en zelfs mensen die van uitslapen geen gewoonte maken, doen dat op hele koude zondagen wel.
Het was doodstil op de hei, je kon alleen de vorst zachtjes horen kraken...
Plotseling werd de stilte uiteen gescheurd door een hoge vrouwenstem, die NEE. NEE, NEE!!! gilde. Er klonk paniek doorheen, maar ik kon nog niet zien wat er aan de hand was.
Kelev was meteen in hoogste staat van paraatheid, en wij snelden met zijn vieren naar de oorzaak van al die herrie.
Om de bocht van het zandpad zag ik nu een grote zwarte labrador, verwoed happen naar iets dat op de grond lag, maar ik kon niet zien wat het was. Op een afstand stond zijn bazin, en machteloos spektakel te maken, waar de hond zich niets van aan scheen te trekken. Nu had ik op dat moment een tamelijk gevaarlijke Mechelse herder aan de lijn, en aan de andere kant daarvan zat Nicky, mijn arme autistische straathondje vast. Alleen Kelev liep los. Ik kon hem makkelijk op die hond afsturen, om een eind te maken aan een activiteit die duidelijk niet de instemming had van de labrador-bazin.
Kelev schoot in gestrekte draf op die zwarte joekel af, en liep hem pardoes omver.
Die zwarte, die hem niet had zien aankomen, tuimelde door de klap een paar keer om, en maakte dat hij uit de buurt kwam.
En Kelev?...Ik wist nog steeds niet precies wat daar aan de hand was. De afstand was te groot, en mijn ogen zijn ook niet meer zo scherp, maar ik kon wel zien dat Kelev iets op de grond had gevonden.
Ik zag hem vol belangstelling naar iets kijken, en daarbij wuifde hij met zijn prachtige volle staart.
Daarna ging hij zitten, en keek heel gespannen in mijn richting, en dan weer naar iets dat voor hem op de grond lag, en weer naar mij. Ik kon vlak voor mijn hond nu iets zien liggen, roodbruin van kleur, en ik dacht dat de labrador daar in gevecht was geraakt met een hondje, en deze ernstig letsel had toegebracht.
Toen ik dichterbij kwam probeerde het dier op te staan, en deed een poging om te vluchten. Het ging niet... na een paar wankele passen rolde het beestje machteloos op zijn zij, en bleef bewegingloos liggen.
Het zag er ernstig uit, en Kelev was er weer met een bezorgde uitdrukking naast gaan zitten.
Inmiddels was ik ter plaatse, en voorbereid op de aanblik van een ernstig toegetakeld hondje, dat, zo dacht ik, welhaast dood zou zijn, zag ik in plaats daarvan... een vos...

De vos bewoog zich niet meer, maar ademde nog wel. Ik was alleen maar in het bezit van een paar gebreide wollen handschoenen en realiseerde mij dat dit wel erg weinig bescherming bood tegen een vossenbeet.
Voorzichtig legde ik mijn hand op het dier, en was er op bedacht deze heel erg snel terug te trekken,
als het diertje ook maar een spier zou bewegen.
Hij bewoog heel traag zijn kopje, en keek mij met wijd opengesperde angstogen aan.
Ik knielde nu naast hem in de sneeuw, en zag dat hij niet meer in staat was van zich af te bijten. Hij maakte de indruk volledig verlamd te zijn...
Ik besloot te onderzoeken of hij uitwendige verwondingen had, maar kon nergens bloed ontdekken. Ik zag ook geen verschijnselen die duidden op een zware botbreuk in een van zijn poten, en dus ging ik er in stilte van uit, dat hij wellicht in de rug gebeten zou kunnen zijn, en mogelijk een rugwervel fractuur had opgelopen.
Dat zou een verklaring voor zijn verlamming kunnen zijn. Ik keek om mij heen, of er wellicht iemand was die een dierenambulance zou kunnen bellen, maar er was niemand meer te zien. Zelfs de mevrouw met de labrador was verdwenen...In de verte luidde een kerkklok...voor de rest...stilte.

Daar loop je dan op een stille winterdag met een half dooie vos in je armen. Achter mij sjokte de witte Nicky, met een ongeïnteresseerd gezicht van: "Hij heb weer es wat"...
Links van mij, een van opwinding half gare Mechelaar Nando, die zich gedroeg alsof hij straks best zin zou hebben in een hapje verse vos. En rechts van mij een overbezorgde Kelev, die af en toe zijn neus begroef in die dikke afhangende vossenstaart, en mij aankeek met een blik van; "Je laat hem toch niet vallen he?"

Nu pas zag ik het praktische nut van goed onder appel staande honden heel duidelijk gedemonstreerd. Ik had beide armen nodig om dat dier vast te houden, en kon mij dan ook niet bekommeren om drie honden die aan de lijn zaten. Zij moesten de hele weg los volgen. Nu waren zij geloof ik ook niet van plan om hun aandacht te laten verslappen, en eens zelfstandig een eindje verderop te gaan kijken. Ben je mal zeg, ik was veel te interessant.
Ik moest alleen Nando regelmatig tot kalmte manen, want hij wilde zijn maaltijd nu al hebben. Of ik niet wist dat warme vos veel beter smaakt dan koude?
Ja, dat kon ik niet tegenspreken, maar vos, warm of koud, staat vandaag echt niet op de kaart hoor Nando!
Helaas, ik kon hem niet overtuigen. Kelev wel. Na twee uitvallen in de richting van het vosje, werd Kelev het zat. Hij liep snel voor mij langs, en beet Nando stevig in zijn oor. Nando kwaad, maar Kelev liet niet los.
Totdat Nando door zielig piepen te kennen gaf dat hij het nu wel begrepen had.
Na een kwartier kwam ons huis in zicht, en ik besloot om geheel tegen mijn gewoonte in, maar aan te bellen. Normaal loop ik met de honden achterom, maar ik had geen handen vrij om sleutels uit mijn broekzak op te diepen, de poort open te maken, daarna de sleutel van de keukendeur...etc. etc.
De bel van de voordeur is aangebracht op neushoogte, dat wil zeggen, mijn neushoogte. Is dat even praktisch? Ik dacht nog toen ik die bel installeerde:"Goh, je hebt allemaal wel eens, dat je met drie honden en een lamme vos wilt aanbellen, en zou neushoogte dan niet de meest praktische plaats zijn, om de bel
aan te brengen? En nu was ik blij met mijn vooruitziende blik van destijds. Ik beroerde de bel met mijn neuspunt, en wachtte een kort moment. Mijn vrouw opende de deur met een verschrikt gezicht, en vroeg:"Is er wat gebeurt??"Nou gebeurt er bij ons nooit iets, (nou ja, nooit...) maar toch schrikt zij altijd als ik om een of andere reden niet mijn voorspelbare patroon volg.
Zo heb ik de gewoonte onderweg te fluiten of te zingen. Als ik na de ochtend-ronde, om een of andere reden vergeet die herrie te veroorzaken, mist Mimi haar "Wekker" en het gevolg daarvan is direct merkbaar.

Er staat dan geen ketel water zachtjes te fluiten, sterker nog,
er staat ook niemand in de keuken net te doen alsof zij al uren geleden is opgestaan.
"Jeetje, ik stond net mijn haar te doen", zegt zij dan;"Ik hoorde je ook niet aankomen"...
En dat terwijl het zelfs voor de honden duidelijk is dat zij zojuist in blinde paniek uit haar warme bedje gesprongen kwam, omdat zij gewekt is door gemorrel aan de deur. Ja hoor Mimi...haar doen...tuurlijk...
Maar genoeg geroddeld.
Ik heb een cadeautje voor je meegebracht zei ik. Met deze koude winterdagen leek het mij zo leuk jouw een lekker warm bontje te geven, voor om je hals.
Ik maakte de rits van mijn jack open, en twee grote verschrikte vossenogen keken haar aan.
Aach...Wat een lieverd...Hoe kom je daar nu aan? Wat heeft hij?....En zij begon spontaan te huilen.
Ik heb dat vaker bij haar gezien. Als dieren haar zielig aankijken, komt er spontaan een tranenvloed op gang.
(Als ik zielig kijk dan werkt dat niet, althans veel minder snel...)
Voorzichtig legden wij het vosje op de bank, en keken elkaar aan...Wat nu??

Kelev betrok onmiddellijk de wacht voor de bank, en hield Nando op een veilige afstand van "Zijn" vos. Soms besnuffelde hij hem heel even voorzichtig, en gaf hem daarna snel een lik over zijn vacht.
Hij was zichtbaar ingenomen met de nieuweling, maar helaas voor hem, was er geen sprake van dat wij hem
konden houden.
Als jij de jongens even in de gaten houdt, dan bel ik de dierenambulance, zei ik. Mimi nam plaats naast het arme dier, en ik zag dat zij hem zachtjes streelde.
(Voor iemand die al bang is voor muizen, een opmerkelijk roekeloze daad)
Ik draaide het nummer en kreeg een weekend-melding, en de opdracht een ander nummer te bellen. O, jee, dacht ik, nu word ik vast van het kastje naar de muur gestuurd.
Enige haast leek mij wel gewenst, want ik was er helemaal niet zeker van dat deze vos ons huis levend zou verlaten. Hij vatte het mij allemaal veel te laconiek op voor een gezonde vos, en ik was er bijna zeker van dat hij wel spoedig de geest zou geven.
Maar gelukkig werken er bij de dierenambulance in Hilversum heel toegewijde mensen. Een aardige dame aan de andere kant zei, dat zij onmiddellijk iemand zou sturen.
Na amper 10 minuten stopte het busje al voor ons huis. Een meneer trad binnen, haalde geroutineerd even de honden aan, en keek naar de vos. Hij vroeg mij waar ik hem gevonden had, en nog een paar details, pakte de vos voorzichtig in een deken, en zei:
"Ik heb de dierenarts al gebeld, en als alles goed gaat, breng ik hem daarna naar het asiel. Hij gaf mij een telefoonnummer, en beloofde mij op de hoogte te houden.
Dit was allemaal binnen vijf minuten afgehandeld, en wij konden alleen maar het beste er van hopen.
Een paar uur later belde ik die man op, om te vragen hoe het was gegaan bij de dierenarts.
Hij klonk heel vrolijk toen hij zei, dat alles heel erg goed was verlopen. De arts had het vosje onderzocht, en geen kwetsuren gevonden. Hij was verder gezond, en had alleen een shock gehad. (Dat kan heel goed het gevolg zijn geweest van een aanrijding Hij lag ongeveer 50 meter van de weg. Waarschijnlijk was hij gedreven door honger, achter de flats gaan scheumen en had een tik van een auto gekregen bij het oversteken.)
Na een injectie was hij weer overeind gekrabbeld, en hij zat nu inderdaad in het asiel.
De volgende dag, belde de directeur van het asiel, en vroeg mij waar ik de vos precies gevonden had, want het beestje was nu zover opgeknapt dat hij hem wel weer los kon laten.

En zo reden wij tegen de schemering naar de hei, met achter in de auto een springlevende tierige vos.
Toen wij de kooi dan eindelijk opende, aarzelde hij geen ogenblik, en met een paar sprongen verdween hij in de struiken.
Ik heb hem nooit meer terug gezien...
Deze episode met de vos blijft in ons hart een heel dierbare herinnering. Niet alleen omdat Kelev zich zo ontroerend zorgzaam had betoond, maar ook omdat
het toch een heel bijzondere belevenis was, zo'n wild dier zo stilletjes op een sofa te zien liggen. In gedachten ben ik dan al aan het passen en meten of er niet een mooi hok in de tuin gebouwd kan worden...
Een verwerpelijke gedachte, ik weet het, maar hij gaat toch door je heen. Ik denk dat Kelev hem ook
graag had willen houden.
Maar een vos is nu eenmaal geen huisdier, al wordt hij makkelijk hand-tam. En het is misdadig om zo'n wild schepsel zijn verdere leven te laten slijten in een hokje. (bovendien mag het niet)
Nou ja. Wat mag of niet, daar heb ik mij in het leven niet overdreven veel van aangetrokken, maar ik weet dat een vos in het wild gewoon beter af is

Met ons "poetsmannetje" ging het intussen wat minder goed. Kinderen groeien op, en spelen steeds meer buiten. Het hekje voor zijn garage bleek een uitgelezen verzamelpunt voor het jongvolk, om een beetje rond te hangen.
U weet hoe dat gaat, en als u het vergeten bent zal ik uw geheugen een beetje opfrissen.
Jongetjes sloven zich graag uit voor meisjes. Zij hebben de neiging zich te gedragen als chimpansees. Klauteren zonder duidelijk aanwijsbare reden plotseling tegen een garagemuur omhoog en lopen het volgende moment een beetje wiebelig in de dakgoot te balanceren.
Wat je dan vooral niet moet doen is; hard op het raam bonken en woedende gebaren maken in de richting van dat jonge spul.
Maar dat deed ons mannetje nu precies wel. Hij dacht dat het hielp, maar het tegendeel was waar. De volgende dag herhaalt de scene zich, omdat het zo vermakelijk is een mannetje zo voorspelbaar te zien reageren. En dat wordt gaandeweg steeds erger.
Het is geen kwaadaardigheid van die jongelui, zij vinden het alleen gewoon heerlijk om die onmachtige reacties uit te lokken.
Als hij nu maar eens gewoon bij die jongens op dat muurtje was gaan zitten, en een praatje had aangeknoopt, of een geintje met ze had gemaakt, dan was
hij misschien tot de ontdekking gekomen dat je met een roedeltje 10 tot 14 jarige de grootste lol kunt hebben. Maar nee, het mannetje bleek zijn eigen jeugdjaren volkomen vergeten, of had ze nooit gekend, iets dat mij nog aannemelijker leek.
Het duurde dan ook niet lang of hij was het mikpunt van allerlei pesterijen, die hij zelf over zich afriep.
Zo zag ik eens, dat hij zich achter zijn garagedeur verdekt opstelde, en gewapend met zijn onafscheidelijke bezem tierend en scheldend tevoorschijn sprong om al dat jeugdig "geteisem" te verjagen.
Dat is natuurlijk lachen man...Stelt u zich eens even voor, een manneke van 1.58 m. lang met zilveren haardos dat als een duveltje tevoorschijn springt, en dreigende taal uitslaat.
Binnen enkele seconden was hij dan ook omringd door een joelende bende speelse chimpansees. die zich kostelijk vermaakte.
Ik zag het hoofdschuddend aan totdat... op een dag de bel ging.
En die bel klonk verschrikkelijk boos!

Het mannetje stond op mijn stoep, verwikkeld in een heftig dispuut met mijn dochter.
Zij stonden tegen elkaar te schreeuwen, en lieten mij maar zo'n beetje in de deuropening staan. Na een tijdje kwam ik ertussen en vroeg wat er aan de hand was.
Wel, dat bleek niet zoveel bijzonders. Mijn dochter had samen met wat andere kinderen op "zijn" tuinmuurtje gezeten, en hij had die kinderen gemaand ergens anders te gaan spelen.
Dan moet je net mijn dochter hebben, die meende dat zij het volste recht had plaats te nemen op een muurtje dat de begrenzing vormde van zijn tuin, en de gemeenschappelijke brandgang.
Dat had zij hem onomwonden verteld, en daarmee had zij hem regelrecht de gordijnen ingejaagd. In zijn ogen dienden kinderen te allen tijden de aanwijzingen van ouderen zonder tegenspraak op te volgen.
Maar ik had mijn kinderen grootgebracht met het idee dat ouderen ook niet alles konden weten, en dat, als hun aanwijzingen onredelijk klonken, je gerust kon vragen waarom ze dit of dat moesten doen, of juist nalaten.
Mijn dochter had deze vraag natuurlijk aan het mannetje gesteld, maar ik kon mij de manier waarop zij dat gedaan had heel levendig voorstellen. Wel wetend dat het mannetje bij tegenspraak zou ontploffen van woede, had zij zich zeer uitdagend opgesteld. Zij was echt op uit geweest om hem even het bloed onder zijn nagels vandaan te halen, en natuurlijk zijn zwakke plekken snel ontdekt...Het debat, en de argumenten... Maar het mannetje wilde vanzelfsprekend geen debat aangaan met een "snotneus" van twaalf jaartjes jong, en argumenten had hij waarschijnlijk niet echt voorhanden. Hij wilde gewoon gehoorzaamd worden.
Blinde Gehoorzaamheid is echter nu precies datgene wat mijn kinderen niet gewend waren. Ik heb er bij hen altijd op aangedrongen, te vragen naar het waarom. Juist omdat ik heel goed weet, dat mensen de neiging hebben misbruik te maken van gehoorzaamheid. Het zou te ver voeren de achterliggende gedachten hier uitvoerig te behandelen, maar de geschiedenis van de mensheid staat bol van de misdaden die zijn begaan uit blinde gehoorzaamheid, en niet als gevolg van een misdadige inslag.
Laat ik volstaan met de zeggen dat ik niet zo gek ben op "Befehl ist Befehl". Ons mannetje was echter nu juist wel grootgebracht in een sfeer van kadaverdiscipline, en was er heilig van overtuigd dat dit de enig juiste manier was om kinderen groot te brengen.
Hij trok dan ook openlijk mijn pedagogische kwaliteiten in twijfel met de woorden dat ik mijn kinderen eens moest opvoeden!!
Om een eind te maken aan wat een vruchteloze discussie leek te worden, en verdere escalatie te voorkomen, riep ik mijn dochter binnen, en sloot de deur pardoes voor de neus van het na-sputterende mannetje.
Ik vertelde mijn dochter dat ik het nogal makkelijk vond om met z'n allen de buurman op de kast te jagen, temeer daar zij ook aan de andere kant van het gangetje op mijn muurtje plaats had kunnen nemen.
En dat zij er enkel maar op uit waren om die buurman in de gordijnen te zien klimmen. Ik feliciteerde
haar hartelijk met deze "glorieuze" overwinning, maar verzocht haar met klem voortaan een iets weerbaarder slachtoffer uit te kiezen. Mij bijvoorbeeld...
Het is niet eenvoudig te balanceren tussen gehoorzaamheid en het ontwikkelen van een kritische geest. En dat geldt al evenzeer, en misschien nog wel sterker, ten aanzien van het grootbrengen van jonge honden
Aan de ene kant is gehoorzaamheid geboden, al was het alleen maar uit veiligheids overwegingen, aan de andere kant kunnen zich situaties voordoen waarbij het verstandiger is de hond zelf zijn houding te laten bepalen, en een overhaast gegeven bevel naast zich neer te leggen.
Dat kan inconsequent lijken, maar ik zie wel eens mensen, (en mijzelf overkomt het ook wel eens) een bevel geven waaraan de hond onmogelijk kan voldoen.
Ik neem maar even een kennismaking ritueel als voorbeeld. Je ziet op enige afstand een flinke hond met de staart recht omhoog op jouw hond afgaan. Jouw hond, ook niet voor een kleintje vervaard, staat pal, en is niet van plan ook maar één centimeter te wijken. Door hun houding voorzie je moeilijkheden, en je geeft jouw hond het bevel:"Kom Hier"
Heel goed mogelijk dat jouw hond aan dat bevel geen gehoor kan geven, omdat als hij dat wel zou doen, hij de kans loopt van achteren aangevallen te worden, daar hij het ritueel niet naar behoren heeft afgewerkt.
De tegenstander ziet een gehoorzame hond vluchten, en juist dat, kan de trekker overhalen om maar eens een knokpartij te beginnen. Was het bevel niet gekomen, dan was wellicht een vechtpartij uitgebleven.
De honden zouden elkaar besnuffeld hebben, en mogelijk tot de conclusie zijn gekomen dat er bij een gevecht
niets te winnen viel. Dan blijft het vaak bij een voorgeschreven plas, en wandelen beide partijen met stijve beentjes heen.
Er zijn wel meer situaties denkbaar waarbij het verstandiger is niet in te grijpen met een bevel, en wat meer durven overlaten aan het beoordelingsvermogen van de hond.
Ik bedoel ook niet dat wij de hond inspraak moeten geven, laat staan mede-zeggenschap...Maar ik ben er vaak wel op bedacht dat een hond meer verstand heeft van hondse zaken dan ik.
En dat zijn beslissing een bevel te negeren, niet altijd op een gebrek aan discipline hoeft te wijzen.
Dat onderscheid leren maken is vaak een kwestie van ervaring, en ervaring is, zoals u weet, de optelsom van al onze fouten.

[mariabel]

wat een verhaal weer... de vos.. de buurman.. een rijke voorraad aan verhalen..morgen deel 2...

[Hayley84]

Leuk verhaal, ik ben benieuwd hoe het afloopt

[Joenino]

Weer een schitterend verhaal ik kon gewoon niet stoppen met lezen Zal morgen deeltje 2 lezen want ik heb nog wat was op te vouwen en een hond uittelaten:P

[chrico]

Pracht verhaal weer, pakkend geschreven
Ben benieuwd naar het vervolg

[Hailfall]

oh wat een geweldig verhaal, heel mooi beschreven.

[gonnie]

Weer een geweldig verhaal. Ben al benieuwd naar het volgende verhaal.

[Roompie]

Geweldig verhaal!!

[caira]

geweldig verhaal! Ik heb zitten genieten, nu gauw deel 2 lezen!

[ranetje]

En dat zijn beslissing een bevel te negeren, niet altijd op een gebrek aan discipline hoeft te wijzen.
Dat onderscheid leren maken is vaak een kwestie van ervaring, en ervaring is, zoals u weet, de optelsom van al onze fouten.

Dat ben ik helemaal met je eens.
Maar het kan je wel eens voor problemen stellen

Mooi verhaal

[Flevo Bordertje]

Wat een heerlijk verhaal weer, op naar deel 2

[caira]

Ik heb net in 1 ruk alle verhalen gelezen, het koste me een dik uur maar ik heb genoten, bedankt!

[Minhie]

Wauw prachtig geschreven. Ik ga direct op zoek naar deel 2.

[Marina]

superrrr

[Cato]

Wederom echt prachtig geschreven

[caira]

Jammer dat je ws zo ver weg woont, ik had graag les van je gekregen.