Het verhaal van Baloe

[Kelev de oude]

Het verhaal van Baloe

geschreven door Kelev

Soms denk je bij jezelf, ik heb in mijn leven nu al zoveel honden meegemaakt, mij verrassen ze niet meer Fout dus, helemaal fout. Hier is het verhaal van de totale overrompeling.

Bij het einde van het karrenspoor waar ik mijn honden altijd pleeg aan te lijnen, om de terugweg te aanvaarden, loopt een gigantische hond, op een sukkeldrafje onze richting uit. Als hij ons opmerkt blijft hij verrast staan kijken, een meter of tien bij ons vandaan. Hij neemt ons onderzoekend op. Onwillekeurig zoeken mijn ogen naar zijn baas, maar er is niemand. Ik steek mijn hand uit naar deze enorme Duitse dog, en maak een lokkend geluid. Zo jong...kom 's...waar is de baas... De dog deinst een stap terug en over zijn gezicht trekt een schaduw van reserve. Ik dring niet verder aan, en ga naar huis. Omkijkend zie ik de goedmoedige reus zijn weg vervolgen. Nou ja, denk ik, de meeste honden vinden hun baas wel weer.

De volgende dag, dezelfde tijd en op dezelfde plaats staat hij er weer, met in zijn ogen een blik van herkenning. Ik krijg een enkele staartkwispel te zien. Verder geen toenadering. En weer is er in geen velden of wegen een eigenaar te zien. Dit gaat dagen zo door. Soms is hij er een paar dagen niet, en dan ineens staat hij er weer: "Hallo jong, tijd niet gezien... waar was je"?

Ongemerkt treedt er een verandering op in dit patroon. Hij ontmoet ons nu bij het begin van de wandeling, dat is anderhalf uur vroeger dan normaal, en hij zoekt toenadering, eerst met mijn herder Gibor, daarna met mij. Meer en meer mensen blijken hem te kennen. Hai Baloe! hoor ik ze zeggen... Ik informeer bij die mensen of ze weten waar die hond thuis hoort. En zowaar, er zijn een paar mensen die weten waar hij woont. De eigenaar laat zijn hond nooit uit, maar stuurt hem eenvoudig de hei op. Ik weet nu dat hij daarbij een vrij drukke verkeersweg moet oversteken, en begin voor zijn leven te vrezen. Inmiddels is hij met ons op zeer goede voet komen te staan, en op een dag loopt hij met ons mee, en is niet van plan naar zijn huis terug te gaan. Ik keer om en loop weer terug naar de hei."Nee Baloe! ga naar huis"!! Hij doet een pas achteruit en kijkt verbaasd. En...sukkelt weer achter mij aan. Hij laat zich niet terugwijzen. Als ik probeer hem voor de gek te houden door mij snel te verstoppen heeft hij dat onmiddellijk in de gaten! Hij blijkt over een goede neus te beschikken, en vindt mij zo weer terug. Er zit niets anders op, dan hem naar zijn huis te brengen...

Het adres van de hond was makkelijk te vinden. Ik moest nog tien minuten het pad volgen, en voor de rest zal ik mij door Baloe de weg wel laten wijzen. Bij de verkeersweg gekomen lijn Ik de honden aan. Gelukkig heb ik een dressuurlijn, zodat ik de mogelijkheid heb twee honden aan èèn enkele lijn vast te maken. Baloe loopt keurig naast mij en schijnt het allemaal heel normaal te vinden. Alsof wij al jaren samen zijn, volg ik de hond naar zijn huis. Voor een wat scheefgezakt tuinhek stopt hij, en kijkt mij aan met een blik alsof hij zeggen wil:"Nou hier is het dan, snap je"? Ik bel aan, maar er blijkt niemand thuis te zijn. Aan de overkant gaat een raam open en een bekrulspeld vrouwenhoofd roept tegen mij: "Hij woont daar hoor, maar ze laten dat beest altijd maar lopen, en ze zijn er niet! Zet hem maar achter het hek"!

Het hekje is niet erg hoog, en ook zonder aanloop zou Baloe er met gemak overheen springen....Ik wilde die mevrouw nog wat vragen, maar het hoofd blijkt verdwenen. Ik zeg tegen de dog, dat hij daar moet blijven en doe het gammele hekje achter mij dicht. En Baloe blijft er keurig achter staan. Eén keer kijk ik nog achterom en ik verwacht eigenlijk dat hij weer vrolijk achter mij aan komt, maar nee...Hij kijkt mij na...een beetje peinzende blik...dit is bizar..., een hond die de hele weg zijn best doet om je niet uit het oog te verliezen, en zich laat weerhouden door een hekje waar hij overheen kan stappen?....

De volgende dag: Halloho...daar isie weer...onze inmiddels wijd en zijd bekende Duitse dog, en nu voor het eerst zie ik dat deze hond heel uitbundig kan zijn. Alle reserves heeft hij laten varen, en helemaal onverwacht verheft hij zich op zijn achterpoten, de voorpoten legt hij op mijn schouders, en èèn ogenblik torent hij boven mij uit, terwijl ik niet echt klein te noemen ben. En dan kijkt hij mij aan, en dit is iets dat ik niet meer vergeten zal. Dit was niet gewoon een hond die naar mij keek, zoals honden dat wel vaker doen, nee... hier keek een persoon mij recht in mijn ogen, en wel heel onderzoekend...toen duwde hij zijn neus zachtjes in mijn gezicht... Ik kan niet navertellen wat ik toen voelde. Het is te mysterieus...zo ongewoon en zo onverklaarbaar...Die betoverende ogen en daarna een soort kus.

Ik moet geen spoken zien, dacht ik. Het is doodgewoon een zwerfhond die blij is je te zien. big deal.. niks bijzonders...niks aan de hand....wat nou persoon?...Je lijkt wel een kwezel...waar is je objectiviteit waar je altijd zo prat op gaat? Je kan toch zo goed observeren en verklaren?
De hele wandeling speelden Baloe en Gibor met elkaar, maar ik was er met mijn hoofd niet bij. Ik besefte dat ik langzamer ging lopen naarmate wij het eindpunt naderde. Ik begon tegen het afscheid op te zien en wilde het onbewust uitstellen. Wat mij opviel was, dat Baloe helemaal geen aandacht besteedde aan Nicky, alsof hij iets van dat autistische gedrag begreep. Ook als ze aangelijnd noodgedwongen naast elkaar moesten lopen, bleef hij Nicky's isolement respecteren. En bij mij kwam de gedachte op dat Baloe, behalve slim, ook een heel wijze hond was...

Baloe is wel een mooie hond. Dat wil zeggen, hij is goed gebouwd en droog, nog net niet mager. Hij maakt een gezonde energieke indruk. Hij heeft een fors gebouwd hoofd met zware hangwangen. Dit laatste is de voornaamste oorzaak van zijn kwijl probleem. Die hond kan zeveren dat is echt niet leuk, en als hij zich inspant zie je hem soms een spoor van schuimvlokken achterlaten. Na verloop van een paar dagen kan ik dan ook mijn jas bij thuiskomst gewoon neerzetten.

Zijn vacht vertoont een vage grijsachtige leverkleur, met onregelmatige donkergrijze vlekken. En dat is heel vervelend. Hij is zo perfect gecamoufleerd dat hij èèn wordt met het heidelandschap, en soms staat hij nog geen tien meter bij mij vandaan en ik zie hem niet. Hij vertoont geen sporen van verwaarlozing of mishandeling, ook geestelijk niet. Hij is niet schuw en duikt niet weg voor mijn handen.

Een drietal weken gaat voorbij, en meestal is Baloe 's morgens present als ik mijn wandeling maak. Dan breng ik hem aan het eind weer terug naar zijn huis, doe het hekje dicht en ga weg. De eigenaar laat zich niet zien, en het is net of daar niemand woont. Wel hoor ik allerlei verhalen van mensen die daar in de buurt wonen, en die Baloe goed schijnen te kennen. Ze spreken unaniem schande van de situatie, maar staan verder machteloos. Men vertelt mij dat de eigenaar, vòòr deze hond, ook al een Duitse dog had, en dat die hond op de verkeersweg is verongelukt. Het verwondert mij niet echt. Opvallender is echter, dat al die mensen die daar dagelijks met hun hond lopen, geen kwaad woord over Baloe zeiden. Iedereen die ik tegenkwam had een vriendelijk woord voor hem over. Deze hond was geliefd, hij ging overal op af, snuffelde vriendelijk aan ieders hondje, en trok dan weer verder. Iemand vertelde mij grinnikend dat die goedaardige reus wel eens met hem meeliep naar de parkeerplaats, en als hij dan even niet goed oplette, Baloe al in zijn auto zat, met een gezicht alsof dat zo hoorde.

Soms is Baloe er ook wel eens niet. Het is nu eenmaal een dier dat gewend is zijn eigen gang te gaan, en misschien kwamen er wel interessante teefjes langs, en ja, de roep van de natuur is nu eenmaal sterker dan ik. Maar toch mis ik hem dan. Klote hond, zomaar niet komen opdagen, denk je dan... Maar wat vreemd toch dat Nicky, die nooit iets laat merken, voortdurend achterom loopt te kijken, en voorbij de parkeerplaats zelfs stopt. Hij gaat zitten en wacht op iets. Op Baloe? Ik moet Nicky dan echt even aanlijnen, anders gaat hij niet verder.

Het gebeurt wel meer dat Baloe er niet is, maar meestal is hij dan gewoon wat later, en hoor ik halverwege een kudde paarden achter mij aan denderen. Dat is dan Baloe die haast heeft. De grond dreunt, en het is zaak om als een volleerde matador op tijd een stap opzij te doen. Ben je zo dom om te blijven staan, dan klapt er zo'n zeventig kilo zware zak, gevuld met botten spieren en pezen tegen je aan. En dat met een snelheid van ongeveer dertig kilometer per uur! Het is mij al een keer overkomen dat ik te laat wegdook, en Baloe vond dat nogal vermakelijk. Ik werd een meter of wat weggeslingerd, en belandde op mijn rug in het gelukkig mulle zand. Met èèn elegante sprong dook Baloe bovenop mij en beet speels in mijn schouder. Zo'n baldadige hap van een dog is niet grappig. Het leek of mijn schouder gevangen zat in een bankschroef met tanden. Daar kwam nog bij dat ik, door zijn overvloedige speekselafscheiding direct onder de slijmvlokken zat, en ook nog eens door het zand gerold werd. Ik zag eruit als een kroket vlak voor het frituren. Het meest vervelende is daarbij, dat er plotseling allerlei mensen in de buurt zijn, die je normaal nooit ziet. En die lui raken door zo'n schouwspel in een opperbest humeur. Ja lach maar weer...leuk ja...enig... Onder het lopen bemerkte ik dat mijn jas krakende geluiden begon te maken. bij iedere stap...krik...krak...krik ...krak. En ik dacht eraan dat ik dat jasje straks voorzichtig moet neerzetten, anders breekt er misschien een mouw af...

Na verloop van een paar weken besluit ik dat er verandering in deze ongewone situatie moet komen. Ik ben tenslotte geen hondenuitlaat-service. Ik doe dus net alsof ik Baloe weer naar huis ga brengen, en hij sukkelt gewoonte getrouw voor mij uit. Dan sla ik, zonder dat hij mij ziet, rechtsaf, en verdwijn uit zijn gezichtsveld. Het duurt niet lang of hij staat gierend van het lachen achter mij. Die onnozelaar denkt mij te bedotten, zie ik hem denken. Ik lijn hem aan en neem hem mee naar mijn huis.

Hoe vertel ik het mijn vrouw? Ik moest denken aan een cartoon die ik lang geleden eens zag. Daarop stond een klein jongetje dat een heel grote hond aan een touw met zich meesleurde en het onderschrift luidde:"Kijk eens mamma wat mij is achterna gelopen"?... Mijn vrouw was door mijn verhalen wel op de hoogte van het bestaan van onze vriend, maar had er natuurlijk niet op gerekend dat ik hem mee naar huis zou nemen. Tenminste, dat dacht ik toen. Spoedig bleek dit een vergissing, ik ben geloof ik nogal doorzichtig voor haar. Ze zei alleen dat het wat langer geduurd had dan zij verwachtte, alvorens ik Baloe zou meenemen. Een slaapplaats had zij inmiddels al voor hem bedacht.

In het Oude testament staat een mooi gedicht van koning Salomon (In Het boek der spreuken). Het is een lofzang op de vrouw, en het begint met de woorden:"Een goede vrouw, wie zal haar vinden"? Nou Salomon beste kerel, ik dus!

Met behulp van een schoenlepel pasten wij met z'n allen net in ons kleine keukentje, alwaar Baloe zich maar meteen van zijn beste kant liet zien door vrolijk wat in het rond te gaan kwijlen. "Welja joh, geneer je vooral niet hoor, doe of je thuis bent"! Op zoek naar een handdoek, zag ik hem de daad bij het woord voegen, en de boterham die altijd al voor mij klaarstaat bliksemsnel naar binnen werken. Maar ja het stond er voor hem dan ook precies op bek-hoogte. De andere honden liepen altijd onder de boterhammen door... Mijn vrouw keek mij aan en zei: Wat Nu?... Ik bel de dierenambulance wel even zei ik, misschien weten zei raad. Ik kreeg verbinding met een aardige mevrouw, en probeerde haar de situatie zo kort mogelijk uit te leggen. Halverwege onderbrak zij mijn relaas, en vroeg:
"Heet die hond soms Baloe"? Want die brengen wij niet meer terug, dat hebben wij al zo vaak gedaan. Maar ik weet misschien een andere oplossing. Wij bellen het dierenasiel, daar hebben zij het telefoonnummer van de eigenaar, en dan heeft die de keus. Of de hond vandaag nog bij u te komen ophalen of bij het asiel. In het laatste geval moet die man de onkosten vergoeden, en dat doet hij liever niet..

Een uur later wordt er aangebeld. Op de stoep staat een sympathiek uitziende man van naar schatting een jaar of veertig. Is Baloe hier? vraag hij vriendelijk lachend. Baloe duwt mij opzij en begroet zijn baas heel gelukkig. De man draait zich om, stopt Baloe in zijn bestelbusje en rijd weg. Zomaar...zonder een enkel woord...Begrijpt u? Zomaar!

Twee dagen later staat onze goede vriend weer voor mijn neus, maar niet op de gebruikelijke plaats. Hij is mij tegemoet gelopen en staat bij het winkelcentrum, waar ik altijd langs kom voordat ik de heide betreed.
“Dit wordt wel een heel linke zaak zo jongen”, zeg ik tegen hem. In plaats van èèn verkeersweg steek jij er doodleuk twee over. En dat ook nog in het donker. Het lijkt mij het beste hem gewoon mee naar mijn huis te nemen. Ik besluit geen actie meer te ondernemen, en af te wachten. Het enige wat ik doe is naar het politiebureau gaan, en daar te melden dat die Duitse dog bij mij woont...

De Politie mevrouw kijkt mij niet begrijpend aan. Maar meneer, u mag de hond van een ander niet meenemen hoor... Ik probeer haar de zaak uit te leggen, maar aan haar gebrek aan interesse merk ik al snel, dat zij voor dit soort lastige vraagstukken niet bij de politie is gaan werken. Haar belangstelling gaat meer uit naar het vangen van boeven denk ik. Dus stel ik haar voor, de hond even tijdelijk in de hal van het bureau te stallen. Nee Nee, daar kan geen sprake van zijn, dat moest ik toch ook wel begrijpen? Nou, niet echt natuurlijk, maar of zij dan misschien mijn adres wilde noteren? Nee hoor, dat wilde zij niet. Zij wilde nergens iets van weten en begon tekenen van ongeduld te vertonen.

Ik voel snel aan wanneer ik ergens teveel ben dus ik vertrok. Een beetje opgelucht, dat wel. Als niemand actie onderneemt zou dat betekenen dat ik Baloe mogelijk gewoon zou kunnen houden dacht ik zo...
Thuis gekomen gaf ik Baloe een bak hondenbrokken, en die at hij bedachtzaam leeg. De hoeveelheid viel mij erg mee, ik dacht dat zo'n grote hond wel meer zou eten. Nicky die normaal altijd de afzondering zoekt, wil nu perse weten wat de bedoeling is van deze ongewone toestand. Hij gaat steeds humeuriger lopen grommen tegen de indringer, en waar je dan op zit te wachten is de uitbarsting. Die komt als de bel gaat. Nicky stort zich in de zenuwen en vliegt woedend Baloe aan. Die deinst verschrikt achteruit maar die verschrikkelijke witte haarbal is vast van plan die indringer het huis uit te jagen. Ik moet de arme dog te hulp komen want hij durft zich niet te weer te stellen in deze, voor hem nieuwe omgeving. Dus wordt de woedende driftkikker door mij in zijn kippen-nekkie gegrepen en tegen de grond geduwd. Daarbij blijft de greep een tijdje stevig gehandhaafd, tot dat ik de spanning in het lijf voel verminderen, dan wordt de greep wat losser, maar ik blijf alert op een plotselinge reactie. Als die uitblijft kan ik langzaam loslaten. Nicky vliegt protesterend de trap op. Het ergste is achter de rug nu, alleen Baloe durft zich niet langs een deur te begeven waarvan hij het idee heeft dat Nicky daar achter zou kunnen zitten. Hier maak ik mij niet zoveel zorgen over. Die angst wordt over een paar dagen wel overwonnen, zo gaat dat meestal. En Gibor de Duitse herder-slungel, heeft het allemaal met enige ontsteltenis zitten aankijken, en zich er wijselijk maar buiten gehouden. Hij is wel zeer ingenomen met de nieuwe inwoner, en gaat even later voorzichtig met hem liggen stoeien...

De moeilijkheid doet zich voor een geschikte slaapplaats voor hem te vinden, want ik weet nog helemaal niet hoe deze hond echt in elkaar zit, en het risico dat hij 's nachts aan de piano gaat liggen kluiven wil mijn vrouw niet nemen. Ik sleep een matras en een deken van zolder, en dat blijkt precies in de keuken te passen. Baloe ligt er al op nog voordat het matras goed en wel de grond heeft geraakt. Hij laat een diep gekreun horen en rolt zich gezellig op. Dat gaat makkelijk denk ik. Maar zo makkelijk gaat het natuurlijk helemaal niet.

Halverwege de nacht wordt dat grote jong erg onrustig. Ik hoor hem telkens in de gang op en neer drentelen, en zachtjes piepen. Ik ga maar even kijken of er iets is. Maar ik kan niets ontdekken dat hem zou kunnen hinderen, dus ik zeg tegen Baloe dat hij op zijn plaats moet. Hij gaat op zijn matras liggen en blijft mij piepend aankijken. Ach, denk ik , hoe zou jij je voelen in een vreemde omgeving, waar je zojuist nog bent aangevallen door een halve gare? Niet op mijn gemak denk ik. Ik ga naast hem liggen, en dat vindt Baloe een van mijn sterkere ideeën. Met een diepe grom legt hij een grote voorpoot over mij heen, en valt gerustgesteld in slaap. Ik ook...Maar twee u later wordt ik wakker rillend van kou. Het is toch winter, en zonder dekens koelt een mens behoorlijk af. Baloe voelt warm aan, behalve zijn oren, dat zijn twee ijskoude flappers. Voorzichtig probeer ik ongemerkt op te staan om mijn eigen bed weer te gaan opzoeken.

Om een uur of zeven is Baloe echt wakker en loopt piepend in de gang te ijsberen. Tijd om te gaan wandelen denk ik. Gibor en Baloe staan al in het halletje bij de voordeur, en Nicky komt na drie keer roepen boven aan de trap kijken of wij echt uitgaan. Ja, kom nou maar we gaan...Ik let goed op tekenen van vijandschap, maar het valt mee. Het blijft bij ietwat onzeker klinkend gegrom.

Na verloop van een paar dagen merk ik dat Baloe perfect op de hoogte is van de vaste routine die bij ons gebruikelijk is. Hij kent de voeder tijden, en weet wanneer hij moet gaan slapen, en wanneer wij uitgaan. Hij ontwikkelt een hechte band met Gibor, en houdt Nicky nauwlettend in de gaten. En zijn eetlust wordt met de dag groter... Zijn kwijlen wordt minder omdat die voeder tijden vastliggen, en hij voor de rest niet in de keuken mag komen. Ook kleine hapjes tussendoor zijn voor alle honden afgeschaft. Zodra er namelijk voedsel in de buurt is komt er bij dit soort honden, (ook boxers zijn daar berucht om) een enorme speeksel vloed op gang. Die is alleen maar tegen te gaan door buiten de normale maaltijden niets aan te bieden!
De eigenaar heeft na een week nog niets van zich laten horen...

Dan, na ruim een week gebeurt er iets dat mijn plan doorkruist. Nicky die altijd achteraan sukkelt besluit op de terugweg maar eens om niet mee naar huis te gaan, en gaat in de hei wat zitten filosoferen. Uit ervaring weet ik dat roepen geen zin heeft, hij zal niet komen. Ik moet naar hem toe en hem aanlijnen. Ik zie dat Baloe ergens wat loopt te scharrelen, en laat hem zijn gang gaan. Helemaal fout, want ik had hem moeten aangeven dat ik even terug ging. Ik deed immers iets dat hij niet kon verwachten... Gibor is een Herder dus die houdt mij in de gaten, dat gaat bij herders nu eenmaal vanzelf. Als ik terugkom zie ik tot mijn schrik in de verte Baloe lopen, duidelijk in paniek. Hij weet niet waar ik ben, en ik probeer hem te roepen, maar hij kan zich in zijn paniek niet op het geluid oriënteren. Dan neemt hij een radicaal besluit, en stuift er vandoor, het pad af, richting zijn oude huis. Het heeft geen enkele zin te proberen een dog met een paar honderd meter voorsprong in te halen, en ik kon natuurlijk ook niet naar zijn huis gaan...Een lelijke streep door de rekening. Je bent bezig heel planmatig om een band te ontwikkelen. Dat is het moeilijkst van alles, de rest is eigenlijk kinderspel. Maar die opbouw van een hechte onverbreekbare vriendschapsband, eist volledige concentratie en vooral continuïteit. Als dat plan doorbroken wordt zoals nu, raak je achterop. De hond kan onzeker worden omdat hij zijn eigen loyaliteit moet splitsen tussen het oude vertrouwde, en het nieuwe. Zal ik onze nieuwe kameraad nog terugzien?

De volgende dag staat Baloe bij het winkelcentrum op mij te wachten. "Waar was je nou man..? Ik was helemaal niet weg. Ik moest alleen even Nicky ophalen, dan kan je toch wel even op mij wachten"? Zo klets ik maar wat tegen hem, en hij kwispelt blij, en knijpt even in mijn elleboog. Alles als vanouds.

Op de hei loopt een meneer met een beagle mij tegemoet. "Hai Baloe", hoor ik hem zeggen. En Baloe gaat voor de beagle die Jacky blijkt te heten, op zijn rug liggen. Jacky gaat meteen over tot het "doden" van die reus. De baas van Jacky, die nog niet weet dat Baloe bij mij woont, vertelt mij dat zijn hondje en Baloe als pup al met elkaar speelden. Zo kom ik erachter dat Baloe twee jaar oud is. Ik vertel de man dat ik mij over die hond heb ontfermd, en baas Jacky reageert heel opgetogen." Wat vind ik dat nu fijn om te horen, ik heb die hond ook een paar maal bij die mensen teruggebracht, maar zij lieten hem altijd gewoon maar weer lopen". Zei hij. Hij vertelde dat hij verschillende malen de dierenambulance had ingeschakeld, maar dat had ook niet veel resultaat gehad.

Omdat het er niet naar uitziet dat Baloe weer wordt opgeëist besluit ik voorzichtig te beginnen met zijn opvoeding. Dat gaat nog een hele klus worden want hij is wel heel slim, maar ook gewend te doen wat hem zelf het beste lijkt. Ik begin dus maar heel eenvoudig met het commando "zit". Hij kijkt mij welwillend aan, en wijst nog nét niet op zijn voorhoofd. Omdat ik vanwege het kwijl-probleem niet met brokjes als beloning kan werken, moet ik hem uitleggen wat er van hem verlangd wordt: "Baloe, zit!" Hij blijft vriendelijk staan kwispelen. Ik leg mijn hand op zijn achterhand en geef een duw. Ik voel een enorme weerstand. Er is geen sprake van dat ik in staat ben zijn achterhand ook maar èèn centimeter naar beneden te krijgen. Maar dan heb ik nog altijd de truc met de nieren achter de hand. Ik leg mijn hand op zijn rug, daar waar de achterpoten beginnen. Dan oefen ik met duim en vingers enige druk uit op op de nierstreek. De hond gaat dan vanzelf zitten. Het is niet onaangenaam, maar meer een reflex, en het werkt altijd. Ik prijs Baloe, en maak er meteen een spel van. Goed zo man...mooi gedaan hoor... kom op joh.. kom op... nog een keertje? Let op Baloe... Let op hoor...Baloe Zit! Jaaa zit...(Weer even de niergreep lichte druk) en hij zit al. Nog een keer, en nog een keer... Hij gaat het leuk vinden, en reageert op mijn enthousiaste aanmoediging. Ik hoef nu alleen nog maar naar zijn achterhand te wijzen. Aan het eind van deze wandeling zeg ik:" Baloe zit"! en hij doet het. Onderweg op straat nog een paar keer, en het commando:" zit" wordt goed uitgevoerd zonder dat verdere kunstgrepen nodig zijn. Al met al was dit een uurtje werk, en deze hond is een slimme leerling.

En dan gebeurt er iets dat ik niet meer had verwacht. Na twaalf dagen wordt er aangebeld en de eigenaar van Baloe staat op de stoep. Is Baloe hier? Ja, die staat achter mij. De man zei dat hij overal had gezocht. (Sommige mensen kunnen liegen alsof ze het zelf geloven, en misschien doen ze dat ook wel) Ik zei dat ik de dierenambulance en de politie had ingelicht omtrent de verblijfplaats van de hond. Nou zei de man verontwaardigd, daar zullen ze nog meer van horen, want dat hebben ze niet tegen mij gezegd. (Zo kunnen liegen, zonder te lachen vind ik heel knap) Nu had de man deze keer zijn ongeveer zeven jaar oude dochtertje meegenomen, en dat was psychologisch heel knap gezien. Je moet een vreselijk bruut zijn om dan moeilijkheden te maken in het bijzijn van een kind dat dolgelukkig is bij het weerzien met haar grote vriend. De man beloofde mij dat zij Baloe zullen vasthouden, en hem het zwerven onmogelijk maken. Ik drukte hem op het hart, dat als hij weer zou ontsnappen, hij maar beter dezelfde dag de hond bij mij zou komen ophalen, in plaats van eerst al die instanties in te schakelen. Hij lachte wat verlegen, deed de hond in de auto, en verdween. Ik zag Gibor in de gang staan, met zijn oren naar beneden, en een terneergeslagen blik... Begrijpt een hond zoiets?

Twee weken lang, dat wil zeggen, twee hele lange weken, krijg ik Baloe niet te zien. Na tien dagen spreek ik de baas van Jacky de beagle. Hij heeft Baloe gezien vertelt hij. De hond werd uitgelaten door... het dochterje!! Ik vloek hardop! Die lui hebben G.V.D. zaagsel in die stomme koppen. Als zo'n hond ook maar een kat aan de overkant van de weg ziet zitten, sleurt hij dat kind ook nog mee onder een auto. Zijn die mensen te beroerd om dat beest zelf even uit te laten? Moeten zij daarom het leven van een kind riskeren?? De wereld lijkt mij soms bevolkt door gevaarlijke gekken!

Elke dag kijk ik uit naar Baloe, ik mis hem, maar ik voel dat ik hem terug ga zien... En op een regenachtige maandagmorgen hoor ik weer dat vertrouwde gedender van een kudde paarden achter mij. Dag mijn manneke, dag jong... Ik zie dat hij mager is, dat was hij voorheen niet, maar nu wel. Aan het eind van de wandeling word ik kwaad, heel onredelijk woest. Razend op de hele wereld. Dit is een onmogelijke situatie. Ik zit doodgewoon klem! Waarom moet je mij uitkiezen Baloe? Ik kan je immers niet houden, niet op deze manier. Ga naar huis! Vooruit , je kan niet mee ...Donder op klote hond! Driftig ruk ik een pol gras uit de grond en smijt die naar zijn hoofd.

Baloe blijft geschrokken staan, en ik loop snel van hem weg. Tussen de struiken door kijkt hij mij na... Ik zie hem langzaam zijn kop laten zakken. God nee, dit is erg. Dit gebeurt alleen maar in sentimentele dierenfilms van Walt Disney. Een trieste grijze hond met treurig hangende kop in de gietende regen... Ik schaam mij. Ben ik de naam mens nog wel waard, als ik hem zo laat gaan? Heb ik dan geen hart? Hoe kan men... hoe kan men...

BALOE!! Kom jong, we gaan naar huis. Laat voor mijn part al die pokkelui doodvallen!! Met een paar reuzen sprongen is Baloe bij mij en maakt verzoenende gebaren, waardoor ik mij nog ellendiger ga voelen. Die arme zwerver denkt dat hij iets verkeerds gedaan heeft! Nee Baloe jong, dat was niet tegen jouw, Braaf jonkie, dat was even gericht tegen hele slechte mensen, alleen jij was toevallig in de buurt...En dat polletje gras was een geintje begrijp je wel? Drijfnat komen wij thuis. Mijn vrouw ziet bleek, ze vraagt :"Wat is er met jou"? Ik schijn een woedende verbeten kop te hebben, die zij nog niet eerder van mij had gezien. Mimi zeg ik, als Baloe vandaag niet wordt gehaald krijgen die lui hem nooit meer terug!

Ik haal het matras van Baloe uit de schuur, en snij er zorgvuldig een derde deel vanaf. Zo die past alvast ik de huiskamer, en is toch groot genoeg voor al zijn ledematen, zelfs als hij zich helemaal uitstrekt. Dan snij ik vijf bruine boterhammen af en geef ze aan de hond, die echt staat te dansen van de honger. Het is of ik een Nijlpaard aan het voeren ben. Hij heeft geen tijd om te kauwen maar slokt ze in èèn keer naar binnen. Een liter water gaat er direct achteraan. Niemand is er die dag geweest om hem weer op te halen!

Ik grijp de telefoon en bel mijn dierenwinkeltje. ik bestel brokken en diner voor een maand, vandaag nog zullen ze het bezorgen. Ik maak een afspraak met de dierenarts om te zien of hij gezond is en meteen te kijken of hij misschien gechipt is, want een oor tatouage heeft hij niet. Mijn dierenarts (eigenlijk artsen het is een echtpaar) doet een grondig onderzoek en stelt vast dat hij gezond maar ondervoed is. Hij heeft geen chip. Zij informeert voorzichtig of ik nog een tweetal Duitse herders kan plaatsen, die ergens weg moeten. Ik kijk naar Baloe, en dan naar haar, en zij begint te lachen. Wat nu Man? hebben wij geen plaats meer in ons huisje? Ach wij kennen elkaar al vele jaren en deze arts is werkelijk opgetrokken uit puur goud. Zij probeert dit soort dingen altijd even, en soms heeft ze geluk. Dag en nacht staan deze mensen klaar, en in hun vrije tijd proberen zij ook nog eens dieren een verblijf in een asiel te besparen. Weer thuis gekomen maak ik de hoofdmaaltijd voor het beestenspul. Baloe moet buiten wachten, want die jongen begint te kwijlen als hij het gerammel van de bak hoort. Dit is niet gewoon, het water loopt continu met dikke stralen uit zijn bek, hij staat letterlijk bellen te blazen. En ik moet nog uitkijken ook dat ik hem niet teveel ineens ga geven, want bij doggen kan vrij makkelijk een maagkanteling optreden, en als je daar niet binnen 5 uur achter bent, en hulp krijgt, is dat heel vaak dodelijk. Nou ja dan krijgt hij over een paar uur nog maar een kleine maaltijd er achteraan.

En weer is een dag voorbij. Baloe mag nu in de huiskamer slapen. Mijn vrouw denkt dat hij dat gezelliger vind. Ikzelf denk dat hem dat niets kan schelen zolang het maar droog is en niet tocht. En wie er gelijk heeft is weer eens helemaal niet belangrijk. In ieder geval gaat Baloe eerst de dekentjes die Mimi zo zorgvuldig op zijn bed gelegd heeft op èèn hoop krabben, en er vervolgens zuchtend naast liggen. Misschien zijn idee van gezelligheid?

Na een dag of veertien kan ik duidelijk zien dat Baloe weer goed gevoed is. Hij begint zelfs een speknek te krijgen. Zijn hongergevoel is verdwenen, en hij eet nu op een normale manier. Niet meer als een Nijlpaard tenminste, maar zoals het een hond betaamt, die best trek heeft, maar niet meer is uitgehongerd. vlak voor het eten verliest hij ook lang zoveel vocht niet meer. Ik moet nu zelfs wat minder geven, ander zou hij spoedig te dik worden.

Met Gibor is een zeer hechte vriendschap ontstaan, en zij liggen als het even kan samen wat te stoeien. Ik merk dat Gibor een driftig kereltje kan worden. Als hij het niet kan winnen probeert hij met veel lawaai en een uiterst agressieve kop Baloe te intimideren. Als je de honden niet zou kennen, dan zou je soms denken dat hier een serieus gevecht geleverd wordt. Ik steek dan wel eens een hand tussen die felle bijtende muilen, en merk dat er helemaal niet gebeten wordt. Zelfs niet geknepen. Het is gewoon een ritueel, en niemand wordt echt boos.

Een keer was Baloe onvoorzichtig bezig. Midden in het schijngevecht stond hij plotseling op terwijl Gibor een voorpoot om zijn nek had. Hij kreeg dus een zijwaartse druk op het gewricht te verduren, en dat doet pijn, want het scharnierpunt kan alleen maar een voorwaartse beweging aan. Gibor begint vreselijk te janken. (een eigenschap die ik bij meer Duitse herders ben tegengekomen is kleinzerigheid) Hij maakte er een compleet drama van.
Baloe reageerde heel verschrikt, keek mij aan, zakte wat door zijn poten, en met zijn kop omhoog gaf hij èèn langgerekte jammerklacht. Alsof hij medelijden toonde zo leek het. Ik weet niet hoe ik dit moet interpreteren, maar het was niettemin een heel ontroerende gebeurtenis. Met Nicky is de verhouding ook veranderd, soms moppert hij nog wel als Baloe te dicht in zijn buurt komt, maar niemand is daarvan meer onder de indruk. Baloe heeft het leren onderkennen als totaal ongevaarlijk. Die malle Duitse dog heeft zich intussen op uiterst slimme wijze ontpopt als de baas van het hele spul. Helemaal terloops is hij de leiding gaan nemen, en tot op de dag van vandaag verbaas ik mij erover dat hij het niet laat merken. Gibor is namelijk nog een heel jonge hond, en niet zeker van zichzelf. Doet zich nu een vreemde situatie voor, dan wacht Gibor netjes op Baloe, die overal goedmoedig op af loopt, en Gibor durft dan ineens ook van alles. Hij trekt zich op aan dit gedrag vol zelfvertrouwen, en af en toe verbeeld ik mij dat hij hem bewonderd. In alle, mogelijk bedreigende situaties, wacht hij af wat zijn maatje gaat doen. En Als Nicky zich weer eens compleet in de zenuwen stort, wordt hij door Baloe tot de orde geroepen. Baloe loopt dan snel op hem af, en geeft Nicky met gesloten bek een paar stompen in zijn hals. En daar kalmeert dat hondje van. Veel beter en doeltreffender dan ik ooit had kunnen bereiken. Maar hij speelt niet de baas, dat wil zeggen, hij laat zijn gezag niet blijken en valt zijn ondergeschikte niet lastig.

Wat de mensen op de hei opvalt is, dat Baloe steeds joliger en uitbundiger is geworden. Hij straalt plezier af, en onderneemt van alles om het honden-spul te amuseren. Hij is dan zo'n beetje de initiatiefnemer van de groep en kan echt baldadig worden. Een heel groot verschil met een aantal maanden geleden, toen hij een ernstig, ingetogen, en beheerst gedrag vertoonde. Als van een veel te vroeg oud geworden kind. Heel serieus, een beetje zwaartillend, een tikkie tobberig, zo dat je de neiging hebt te gaan zeggen: Hè joh, ga eens lekker buiten een paar ramen ingooien bij de buren. En nu moet ik hem echt af en toe remmen, want een baldadige hond van dit formaat, kan het mensen behoorlijk lastig maken.

Zo loopt alles een paar weken op rolletjes, het vaste dagpatroon begint aardig vertrouwd te worden, en ongemerkt verslapt de aandacht, En dan... Dan doet zich een nieuw drama voor.

De dag begint normaal. Twee hondjes staan al in de gang te iemelen, en willen heel graag uit. Nicky doet nog steeds of hij slaapt en niets gehoord heeft. Roepen, rammelen met de halsband, nog eens roepen, en daar verschijnt zijne majesteit met een slaperige kop bovenaan de trap. O, gaan we uit? Dat wist ik niet... niemand vertelt mij ooit iets... zo'n soort kop! Hij had acteur moeten worden. Iedere morgen voert hij hetzelfde toneelstuk op, terwijl er twee honden ongeduldig bij de voordeur staan te piepen dat zij hèèl nodig moeten.

Op de hei sluiten de Duitse herders Yoram en Amber zich bij ons aan, en het grote spel kan beginnen. De twee Slougi's komen ook aanstuiven, en er valt wat voor ze te rennen, want Baloe is hem. Hij is hem altijd. Nadat hij gevangen is, treed er een soort rust in, maar die is van korte duur. Yoram daagt Baloe uit voor een tweede ronde. Hij doet dat op een manier die ik vaker heb waargenomen bij Duitse herders. Het ziet er agressief uit, maar het is niet zo bedoeld. Hij stelt zich tegenover Baloe op met opgetrokken lippen en luid grommend, de oren in de nek, maar de beharing van nek en rug ligt plat. Daaraan alleen kan ik afleiden dat een gevecht niet de bedoeling is. Yoram wil gewoon dat Baloe nog een keer gaat rennen. Baloe begrijpt dit ook, want zijn hele houding duidt op spelen. Alleen de Slougi's leggen het verkeerd uit. Opgewonden door het gegrom van Yoram, springt er èèn Slougi op de rug van Baloe, en bijt hem. Baloe is niet snel boos te maken, maar dit wordt hem eventjes teveel. Hij geeft een brul, slaat met een voorpoot de belager ondersteboven, en grijpt toe. Zijn kaken sluiten zich om de borstkas van de windhond, en in gedachten hoor ik de botten kraken... Hij slingert de Slougi van zich af... en springt terug...Klaar om een volgende aanval het hoofd te bieden. Voor de zekerheid spring ik tussen de kemphanen, gereed om een tweede aanval te verhinderen, maar het is niet nodig. Baloe blijft kalm, en de Slougi is te geschokt om weer te beginnen. Hij is niet gewond. Geen schrammetje heeft hij opgelopen. Dit is onbegrijpelijk, en ik denk er nog vaak aan terug. Die zelfbeheersing van Baloe is fenomenaal. Hij doseert de hoeveelheid geweld die nodig is om een conflict te beslechten, maar verliest zijn zelfbeheersing niet. Nooit eerder zag ik tijdens een gevecht zoveel ridderlijkheid (ik vind hier helaas geen ander woord, en moet mij voor èèn keer behelpen met een term die uitsluitend op mensen van toepassing kan zijn) ten opzichte van een tegenstander die hij met een paar happen had kunnen vernielen. Hij stijgt met sprongen in mijn achting. Als ik in reïncarnatie zou geloven (wat ik niet doe) dan was hij in een vorig leven een kruising tussen Hercules en Mahatma Gandhi...

De eigenares van de Slougi's, hoewel een beetje bibberig, is dapper en besluit gewoon met ons mee te blijven lopen. Dat bleek ook het beste, want je kunt op die manier wantrouwen en vijandschap voorkomen. Er was een ruzie. De zaken zijn geregeld. De verhoudingen zijn duidelijk. En de honden liepen de rest van de wandeling normaal door elkaar heen. Volgens hen was er verder niets aan de hand. Er werd alleen even niet meer zo uitbundig gespeeld, de lol was er een beetje af voor vandaag.

Later bleek dat de honden elkaar geen kwaad hart toedroegen, en zij speelden weer met elkaar als vanouds.

Na de avondmaaltijd is er bij ons altijd een speciaal ritueel dat door mijn vrouw in het leven is geroepen. Zelf ben ik er geen voorstander van, en zou het liever afschaffen, maar de honden zijn er gek op. Zij krijgen dan van haar een bordje mensen eten. Ach in een huwelijk moet men geven en nemen, en dus sta ik deze slechte gewoonte oogluikend toe. Ik kan natuurlijk ook gewoon zeggen dat ik thuis geen bal te vertellen heb...

Maar hoe dan ook, zij schraapt dan wat restjes bij elkaar, en snippert daar wat vlees of gehakt of worst doorheen, prakt dat heel fijn alsof die hondjes geen tanden hebben, doet er ook nog een lepeltje saus over, en verdeeld het netjes over drie bordjes. Het zijn hapjes van niets hoor, maar voor die beesten is het elke avond feest! Ze vinden dat lekkerder dan hun hoofdmaaltijd, en als het lang duurt voordat het allemaal klaar is, staan zij te dansen van opwinding. Baloe danst noodgedwongen buiten en ik zie dan elke keer die grote hondenkop als een soort jojo boven het raampje van de deur verschijnen. Gibor zit in de keuken, heel hard te jammeren en te joelen dat hij het NU! moet hebben, en Nicky ligt nijdig te grommen en te blaffen dat ze allemaal met hun fikken van zijn bordje af moeten blijven...

Twee, drie happen en het is op. Dan mag Baloe weer binnen, maar soms moet hij even wachten tot Nicky het ook op heeft, want die witte kan nog steeds narrig uitvallen als er iemand dicht langs hem heen moet terwijl hij aan het eten is. Als iedereen klaar is doe ik de deur open en verwacht dat Baloe binnen komt. Vandaag dus niet...

Ik loop de tuin in, en mijn hart staat stil...

Ik zie nog net dat Baloe met een reuzensprong dwars door de ligusterhaag springt. En meteen is hij verdwenen. Hij is niet alleen maar even aan de andere kant blijven staan, nee hij is gewoon weg! Ik ren door de brandgang die achter onze tuinen loopt, maar zie hem niet. Roepen en fluiten heeft geen enkel effect. Met een schok realiseer ik mij dat ik wèèt waar hij heen is. Hij is naar zijn oude huis! Die sprong waar ik getuige van was zag er heel doelbewust uit. Het was niet, omdat daar iets was dat hem interesseerde, zoals een kat of een vogel. Dit was een van Baloe's weloverwogen beslissingen. Iets in hem werd daar op dat moment wakker, het oude nest had geroepen, en hij antwoordde. Omdat het moest! Ook zijn vriendschap voor mij kon hem daarvan niet weerhouden.

Is het dat, wat ik zo in die hond bewonder?

Ik ren terug en haal mijn fiets uit de schuur. Zo snel ik kan fiets ik naar de hei. Onderweg kijkend en roepend, terwijl ik weet dat hij niet zal komen, en dat ik hem vanavond niet meer te zien krijg. Bij de hei aangekomen zie ik een groepje spelende kinderen. Zij vragen of ik soms een hele grote hond zoek, en wijzen mij de richting die ze hem hebben zien inslaan. Juist, denk ik; voor Baloe de goede, maar voor mij de totaal verkeerde richting. Ik kan hem niet volgen naar zijn oude huis. Die mensen die daar wonen wil ik niet zien. Zoveel zelfbeheersing als Baloe heeft, breng ik niet op. De aanblik van dat miezerige mannetje zou in mij zoveel opgekropte woede losmaken dat een ongeluk heel waarschijnlijk is. Ik schat dat ventje wel twintig jaar jonger dan ik, maar ik ben een kop groter, en was in mijn jeugd geen onverdienstelijk bokser... Nee, het is niet verstandig daarheen te gaan...

Tegen beter weten in, blijf ik op de hei rondjes fietsen tot het donker is.. Dan moet ik naar huis. Mijn vrouw reageert teleurgesteld. Dit valt haar tegen van Baloe en ik merk dat zij hem ondankbaar vindt. Nu moet ik haar uitleggen, dat daar geen sprake van is. Zo zit een hond niet in elkaar, en onze begrippen van dankbaar of ondankbaar zijn hem vreemd. Iemand kan een hond lange tijd verwaarlozen, te weinig eten geven en onverschillig behandelen, maar zolang die persoon de hond niet mishandeld of grote angst inboezemt, zal de hond bij hem willen blijven. Het is en blijft zijn leider, en hij draagt die persoon een grote liefde toe. Een persoon die hem eten geeft vindt hij wel aardig, maar voedsel op zich is voor de hond geen reden zich aan die mens te hechten. Is het voer op, dan kan die persoon wat hem betreft opvliegen, en hij zal niets voor hem doen.

Baloe is niet ondankbaar zeg ik tegen mijn vrouw, hij is alleen maar hond. En door nu zo te handelen als hij, stijgt hij alleen maar in mijn achting. Eigenlijk had ik veel eerder verwacht dat hij weg zou lopen, want daar heeft hij elke morgen ruim de gelegenheid toe. Wanneer maakt heimwee zich van ons mensen meester? Dat verschilt heel erg, maar de meeste mensen kunnen rustig twee weken op vakantie gaan, naar een ver vreemd land, en terwijl zij nog best een weekje langer kunnen blijven, begint er plotseling iets te knagen. De volgende dag pakken zij hun koffers, en gaan terug naar huis. Zou het bij Baloe zo ongeveer kunnen zijn? Mij zou het niet verbazen...

Het is een lange zware nacht, en van slapen komt niet veel. Terwijl ik het langzaam licht zie worden, zie ik op tegen de dagelijkse wandeling.... Want dit is de crisis. Het uur der waarheid. Machteloos ben ik. Er valt niets af te dwingen. Zal Baloe uit eigen verkiezing mij aanvaarden als leider?

Langzamer dan gewoonlijk wandel ik. Bang ben ik ook. Bij het winkelcentrum is niets te zien... Verder dan maar. Omdat ik altijd een van de eersten ben, moet ik even wachten op de anderen. Normaal neem ik dan de gelegenheid met de jongens wat oefeningen te doen, maar vandaag staat mijn hoofd er niet naar. Ik drentel wat naar het punt vanwaar ik verschillende ingangen tegelijk in het oog kan houden, maar het enige dat ik te zien krijg zijn de ruzies tussen de kraaien en de eksters, die elkaar de beste plekjes betwisten.

Eindelijk komen dan de eerste bekenden met de hondjes aanstappen, maar niemand van hen heeft Baloe gezien. De honden lopen er wat sloom bij, want er is niemand die de boel even op zijn kop zet. Ik gooi maar eens wat met een bal, en daar willen zij wel achteraan rennen. Maar er is niet veel aardigheid aan, want de snelste uit de groep heeft hem altijd, en wil hem dan houden. Van Baloe mocht je hem tenminste nog eens afpakken, zonder dat hij daar boos om werd. En als je hem niet probeerde te pakken dan kwam hij hem wel in je bek duwen. Als ik thuis kom maak ik snel wat eten voor de hondjes (wat een belachelijk klein beetje) en spring op de fiets. Ik zoek het hele gebied af, maar van mijn vriend vind ik geen spoor.

Het ergst is nu de middag-ronde. Alle kleine kinderen uit de buurt kennen Baloe, en zij zullen vragen stellen, waar is je grote hond? Waar is Baloe? Hoe leg ik dat uit aan een vijf jarige? Och zeg ik, als jij een hele nieuwe pappa of mamma zou krijgen, zou je dan nooit meer denken aan jou echte mamma? Ja, natuurlijk wel. Nou zie je, en dat is Baloe nu aan het doen, hij is aan het nadenken. Hij vond zijn echte pappa heel aardig, en hij vindt mij ook heel aardig, en nu moet hij kiezen, maar hij weet het nog niet zeker begrijp je? Ze snappen het, en vinden het best moeilijk. En dan gaan zij weer verder met hun kunst, een nieuwe stoep-tekening. Later, als ik er nog eens langs kom zie ik dat er iemand er wel een hèèl erg grote hond heeft getekend... Waarom vind ik kinderen vaak zoveel aardiger dan volwassenen?

Laat op de avond wordt ik opgebeld. Het is Baas Yoram.( Veel mensen ken ik niet bij hun eigen naam maar ik geef ze de naam van hun hond) Hij heeft Baloe tijdens zijn late ronde alleen op de hei zien lopen!! Hij heeft ook nog geprobeerd of hij hem kon roepen, maar Baloe luisterde niet. Er gloort weer hoop aan de horizon. Zal ik nog een keer gaan kijken? Mijn vrouw grijpt in. Niks daarvan, het is nu bijna twaalf uur en hartstikke donker, je ziet er uit als een geest en bent al ik weet niet hoe lang in touw. Jij gaat slapen. Straks ben ik weduwe met drie honden. Natuurlijk heeft zij gelijk, vrouwen hebben altijd gelijk met hun ongelijk denk ik vals.

Om zes uur houd ik het niet langer uit. Ik Moet gewoon gaan kijken. Het is net licht aan het worden, en daar bij de parkeerplaats zie ik een grote grijze schim snel op en neer draven. Baloe! Oy Baloe! Kom Jong kom! De Botsing is hevig. Ik wordt bedolven onder zo'n zeventig kilo hond. Ik krijg een kus, en een baldadige hap in mijn baard. Er wordt gekeken of ik zijn boterhammen bij me heb. Natuurlijk, iedereen loopt s'morgens om een uur of zes met vijf bruine boterhammen in zijn jaszak...waarom niet? Wij lopen de gebruikelijke route en omdat het nog vroeg is komen wij geen mensen tegen. Gibor heeft een oude lap gevonden en komt hem aan Baloe laten zien. Ze staan er samen net zo lang aan te trekken tot het finaal aan flarden ligt. Baloe wijkt af van het pad, en rent de oude grafheuvel op. Die heuvel is door mensen uit het steentijdperk gemaakt, en Baloe gaat er iedere dag op staan. En ik zie èèn ogenblik een groot grijs standbeeld afgetekend tegen de grauwe lucht, een magisch moment...

Baloe is weer mee gegaan.
Hij heeft lang nagedacht.
Hij is nog bij ons
Hij blijft

[Annet]

Prachtig verhaal, ik zie het zo voor me.

[Marjolein.]

Geweldig verhaal. Er schoten op een bepaald moment gewoon tranen in mijn ogen.

[Katja-Jessie]

Wauw! Wat een prachtig vehaal! Het is komisch en ontroerend, echt heel mooi.

[Heamla]

De tranen lopen onder het lezen over mij n wangen. Prachtig geschreven.

[mariabel]

oh wat een prachtig verhaal..ik dacht dat het verkeerd zou aflopen.. dus ben stiekum halverwege eerst naar beneden gescrold... voordat ik verder durfde te lezen.. ik dacht dat hij doodgereden zou worden.. maar wat een prachtig verhaal over loslaten .. en liefde.. maar vooral ontzettend veel geven...
prachtig... wat ben ik blij dat er toch weer een verhaal is gekomen..
en ik hoop een keer ergens op een hei te lopen..en dan onverwacht opeens een man met zijn honden tegen te komen.. en dan de herkenning te hebben..dat u dat bent...ik geloof dat ik ga buigen of zo...
want de wijsheid uit de verhalen.. daar heb ik veel respect voor..
dank je wel voor dit verhaal...

[tootjeko]

Wat een onroerend verhaal, ademloos gelezen.

[corason del perro]

Wauw prachtig!
Ik helemaal stil van Baloe's verhaal!

[yvonne dl]

Ademloos.
Net als in een film.
Heel veel respect voor u.
En wat een prachtig verhaal met een mooi eind.

[Hailfall]

wat een ontzettend mooi verhaal zeg!

[Gollum]

Ademloos.. Met een lach en een traan heb ik dit verhaal gelezen. Prachtig.

[kelly 1981]

Wat een prachtig vehaal

[gonnie]

Alweer een heel mooi verhaal. Kijk altijd uit naar u verhalen.

[Hilly45]

Ik heb genoten................zucht, wat een mooi verhaal.

[DogDalton]

Prachtig! Ik lees al je verhalen maar dit verhaal raakt me het meest. Waarschijnlijk omdat ik zelf een Duitse Dog heb en de herkenning zo groot is.

[Marina]

prachtig verhaal

[Marion.]

Is dit één van je oude verhalen Kelev? Hij is in elk geval ontroerend en erg "belevend" beschreven verhaal

[Kelev de oude]

Pff, zeer indrukwekkend weer.
Ik heb het met een brok in mijn keel gelezen.
Heeft u nooit meer iets van de oude bazen (dat kleine mannetje) gehoord?

Hartelijk dank voor de waardering.
Ik weet dat het "kleine mannetje" weer een andere hond genomen heeft.
Deze keer een American Bulldog die luisterde naar de naam Buster.
Ook deze hond liet hij los lopen, en ook deze hond sloot zich bij ons aan. Hij had ongeveer hetzelfde goedaardige karakter als Baloe. En liep eveneens met ons mee naar huis. Helaas wist die man dat zijn hond bij mij zat, en hij kwam hem elke dag ophalen. Buster wilde niet meer met hem mee, en elke keer als die vent aanbelde vloog hij onder mijn bureau.
Ik kon het hem niet aandoen dit iedere keer door te maken, dus heb ik op een zwarte dag Buster verboden met ons mee naar huis te lopen.
Wel heeft hij een aantal jaren met ons de ochtend wandeling gemaakt.
Daarna ging hij naar zijn huis.
Na een tijd kreeg de hond artritis en het lopen begon hem zwaar te vallen.
Gaandeweg ging hij nog maar de halve wandeling mee. Totdat dit hem ook te zwaar werd. Toen kwam hij ons alleen nog even begroeten. Dan scharrelde hij wat rond, en ging weer terug.
Ik heb hem nu al een half jaar niet meer gezien, en wij vermoeden dat hij dood is. Ook deze hond was net als Baloe geliefd bij iedereen. In het begin vonden sommige mensen hem wel eng, maar gaandeweg ging dat steeds beter.
Wat had ik die hond graag gehouden...

[Renke]

wat een geweldig verhaal!!

[Jane Doe]

Zo wat een mooi verhaal!!

Hier ook heel erg de angst dat hij doodgereden zou worden..
Telkens kwamen de tranen hier bijna, om daarna weer in een mooi positief stuk te komen

Prachtig geschreven

[HaddockandFriends]

Gister in bed dit verhaal gelezen, internet viel ondertussen uit dus kon niet meer reageren (op telefoon) maar enige wat ik kan zeggen op dit verhaal is:

WAUW!

[Roompie]

Top verhaal! In 1 ruk uitgelezen. En wat mooi voor Baloe maar wat sneu voor Buster.

[falkje]

Mooi en ontroerend, ik mag je verhalen ontzettend graag lezen! Bedankt weer!

[Maylala]

Ook hier biggelende tranen.. Wat een indrukwekkend verhaal over een indrukwekkende hond.. Machtig mooi.

[Maryanne]

Prachtig verhaal. Het lijkt elke keer wel of ik voorgelezen word.Fijn dat Baloe bij jullie is gebleven. Hij heeft het getroffen met zulke fijne baasjes

[ranetje]

[thom]

Wat een prachtig verhaal, heel ontroerend..

[twinkeltje]

Wat een boeiend verhaal weer ,hij staat bij het boek.
http://www.hondenforum.nl/plaza/algemee ... 07288.html

[Minhie]

Ook dit verhaal in een stuk uit gelezen! Prachtig! En elke alinea weer was ik bang voor dat nare mannetje. De gedachte dat hij aanbelde en hem weer mee zou nemen..
Zijn er ook fotos van Balou?

[Kelev de oude]

Zijn er ook fotos van Balou?

Dank voor het compliment
Foto's van Baloe zjn geplaatst in de fotohoek

http://www.hondenforum.nl/plaza/fotohoe ... 09990.html" onclick="window.open(this.href);return false;