Nanna schreef:Ariane schreef:De herder vloog op Jagger af, de vrouw liet de lijn schieten
Wat mankeren mensen toch allemaal aan hun klauwen? Ik laat nooit een lijn
schieten 
Of is het gewoon ongeinteresseerdheid?
U heeft
tot nu toe nog nooit een lijn laten schieten. Dat klinkt wat minder onfeilbaar.
Het is mij meerdere malen overkomen. (En ik ben bepaald niet ongeïnteresseerd) Soms door materiaal slijtage. Een karabijnhaak wil nog wel eens aan metaalmoeheid lijden en gewoon breken.
Mijn Duitse dog ging in de sneeuw achter een kat aan. Dan blijf je echt niet op de been hoor, terwijl ik toch een stevig gebouwde kerel ben.
En tegenwoordig schiet mijn windhond er wel eens onverwacht vandoor aan de flexlijn.
Je krijgt dan het gevoel alsof je arm uit de kom gerukt wordt, zo hevig is die klap.
Als het de volgende dag weer gebeurt houd je dat niet uit, en door de pijn laat je los.
(Er gebeurt dan verder niets, want door die slingerende klos remt de hond van schrik af)
Windhonden vechten trouwens niet zo snel met andere honden. Ik heb het tenminste nog nooit gezien.
Een herder wil een vreemde hond nog wel eens een ruw behandelen (intimideren) zonder
verwondingen toe te brengen. Ik denk dat dit bij Jagger is voorgevallen. Het ziet er hevig uit, en gaat gepaard met bloedstollend gegrom, en daarbovenuit klinkt het angstaanjagend gegil van het slachtoffer. Er kunnen wat plukken haar in het rondvliegen, maar de schade blijkt achteraf vaak mee te vallen.
Kan er in zo'n geval sprake zijn van psychische schade of zelfs een trauma?
Bij de baas zeker, want die schrikt zich een dubbele hartcollaps. Bij honden is het heel verschillend. De een heeft er geen last van, terwijl de ander een levenslang wantrouwen vertoont ten opzichte van herdershonden.
Maar in de regel weet een hond heel goed
welke herdershond hem heeft aangevallen, en zullen zij speciaal
die ene uit de weg gaan.
Mijn Duitse herder Gibor heeft ooit eens een Labrador weggejaagd. (niet aangepakt) Die labrador heeft daarna altijd met een grote boog om Gibor heen gelopen zodra hij hem zag. Gibor is nu ruim een jaar dood, maar die labrador loopt nog steeds met een grote boog om
mij heen.
Beducht als hij is, dat ik onverwacht toch nog een Duitse herder uit mijn binnenzak tover...
Gibor zelf werd ooit eens zelf weggejaagd door een kruising herder "Ries". Die hond schopte tegen iedereen groot kabaal, zonder schade aan te richten. Niet iedereen keek daar doorheen, en een aantal mensen kreeg zelfs een hekel aan die hond. Het was helemaal geen kwaadaardigheid van Ries. Alleen een beetje stangen deed hij graag.
Hoe dan ook Gibor liep altijd in een wijde boog om Ries heen. Hij heeft er een jaar over gedaan om zijn angst te overwinnen, alleen maar door het voorbeeld van mijn Duitse dog "Balou" te observeren. Balou en Ries konden goed met elkaar opschieten en raakten zelfs bevriend.
Ikzelf heb geen enkele bijdrage kunnen leveren aan de overwinning van de angst bij Gibor.
Volgens hem had ik absoluut geen verstand van honden.
vooral geen aandacht aan je hond schenken of opletten, ben jij gek!
