tweedehands honden deel 21

[Kelev de oude]

21
En dan, volkomen onverwacht valt plotseling de winter in. Het wordt serieus koud, en zodra Lotje stil staat zie ik haar bibberen in een vergeefse poging warm te blijven.
Als ik haar loslaat gaat zij in volle galop rondjes rennen, en na verloop van tijd stopt het bibberen.
Plotseling realiseer ik mij dat zij al een tijdje niet meer onmiddellijk het bos induikt, maar aan de rand blijft lopen. Deze overwinning van haar angst gaat zo geleidelijk dat subtiele gedragsveranderingen niet onmiddellijk opvallen.
Pas na een tijdje denk je: "Verrek, dat deed ze een paar weken geleden nog niet".
Zij is nu al zover vooruit gegaan dat ik niet meer zo bang ben haar kwijt te raken. Zij kan nog wel van iets onverwacht hevig schrikken, en er schreeuwend vandoor gaan, maar zij herstelt zich steeds sneller,en zoekt dan met haar ogen contact met mij.
Terwijl ik haar geruststel blijf ik op mijn plaats staan, en nodig ik haar met handgebaren uit, terug te komen. Ik merk zelfs dat zij er een soort spel-ritueel aan verbonden heeft.
Na enige aarzeling komt zij plotseling snel op mij af, en rent ons blaffend voorbij. Na vijftig meter keert zij plotseling om en komt kalm naar mij toe.
Het is de bedoeling dat ik haar dan vastmaak, want op een of andere manier stelt dat haar gerust.
Ik moet zeggen dat ik met dat gedrag heel verguld ben en het als een groot compliment ervaar, omdat zij hiermee aangeeft dat zij mij voor de volle honderd procent vertrouwt.

Dit proces heeft ongeveer tien maanden in beslag genomen. Driehonderd dagen van geduld, goed kijken, en intuïtie.
En zo weinig mogelijk ingrijpen.
Slechts éénmaal stond ik bij haar voor een dilemma. Dat was toen zij op jacht ging, en hetzelfde gedrag vertoonde als ik van Gijsje gewend ben.
Revieren, net doen alsof ik niet besta, en onderwijl steeds verder van mij af manoeuvreren. Ik had die dag een afspraak met mijn cardioloog voor een controle, en stond dus onder tijdsdruk.
Maar Lotte bleef voor mij uitlopen terwijl zij wist dat ik haar wilde pakken. Ik ken die manier van lopen. Een beetje pesterig..."haha, voorspelbare sukkel...zie maar of je me kan vangen..."
Het was duidelijk dat ik weinig kans op succes zou hebben dus besloot ik tot een noodsprong. Ik moest wachten tot zij niet naar mij keek, en gooide toen mijn wandelstok in haar richting.
Het was goed gemikt, want de stok viel vlak naast haar op de grond. Geschrokken keek zij op, en terwijl ik haar wenkte riep ik: "Jaaaah... Kom maarrrr...Ja, goeie paard...kom op maarrr. Het is hier niet pluis...

Ik had goed gegokt. Ze had niet gezien dat ik de oorzaak van haar schrik was, maar kwam op mij toe om bescherming te zoeken.
Ik had haar uit de jacht-passie gehaald, zonder dat haar vertrouwen in mij een knak gekregen had. Integendeel, door mijn beschermende houding werd haar vertrouwen verder versterkt.
Het had ook heel anders kunnen uitpakken als zij gezien had dat ik die stok naar haar had gegooid. Dan zou het vertrouwen juist geschonden zijn, en had ik waarschijnlijk helemaal opnieuw kunnen beginnen.

Met de ijzige temperatuur die dit jaar al onverwacht vroeg over ons komt, besluit ik drie jasjes te kopen, omdat die windhonden in feite in hun blootje lopen. Ze hebben nauwelijks een ondervacht en krijgen niet altijd de gelegenheid zich goed warm te lopen.
Dus ik kom thuis met drie jasjes á 65 euro per stuk, hetgeen even schrikken was.
Roept mijn vrouw: "En Daisy dan"??
Hoezo? Daisy loopt er fatsoenlijk bij. Niet als een of andere Braziliaanse paaldanseres op carnaval zoals die Galgo's. Daisy heeft een dichte krulharige vacht, en dus geen jas nodig.
Kijk dat is het rationele argument, en er is geen speld tussen te krijgen. Het is volkomen logisch. Maar ik voel op mijn klompen aan dat ik deze strijd ga verliezen, want nu komt het emotionele argument van mijn vrouw:
"Je mag geen verschil maken want dan voelt Daisy zich achter gesteld"! Maar zo'n jasje kost 65 euro sputter ik zachtjes.
"Dan betaal ik dat wel" Roept zij.
Ja die zag ik dus ook al aankomen...
Sta ik dus een kwartier later weer in de hondenwinkel. Eh...Ehem...Ik was nog een jasje vergeten...
Ja hoor eens, ik kan toch moeilijk staan roepen dat mijn vrouw mij weer teruggestuurd heeft? Kom nou, er zijn grenzen. Ik heb liever dat ze denken dat ik seniel ben.
Het jasje voor Daisy blijkt 70 euro te kosten. Sjonge! het is wat een geld mompel ik, die van de Galgo's kostte maar 65 euro, en die waren nog een stuk groter ook.
"Ja, meneer maar deze zijn kleiner, en dat is meer werk he"? luidt de niet zo logische verklaring van de verkoper. Volgens mij is de hoeveelheid werk juist minder omdat het geheel kleiner is. Maar wat weet ik van moderne bedrijfsvoering?

Mijn vrouw is opgetogen als ik met het jasje voor Daisy thuiskom. "Och, wat leuk dat bontkraagje" kirt zij. Ja dat mag ook wel voor 95 euro sis ik venijnig.
Zij is totaal niet onder de indruk van mijn opgevoerde prijs. Ze hoort het niet eens! Als ik 150 euro had gezegd was het ook goed geweest.
Het komt in het kort hier op neer. De hond die het niet nodig heeft krijgt het duurste design jasje met een bontkraag. De Galgo's die het wel nodig hebben moeten zich behelpen het koopje van de week.
Over verschil gesproken.

wordt vervolgd
Kelev.

[Hinke]

Prettig om jouw verhalen te lezen over jouw honden.
Dank je wel.

[gonnie]

Weer een prachtig verhaal. Ik zoek altijd het eerste of er weer een nieuw verhaal is over tweedehands honden.

[Cato]

Alweer 2 prachtige verhalen, kan de situaties zo voor me zien. En daisy zal vast ook wel blij zijn met haar jasje

[Hailfall]

Dan willen wij natuurlijk ook foto's met de jasjes aan he

[mariabel]

oh wat geweldig.. ik zou zo graag eens een tijdje stiekum bij jullie afluisteren,, wat geniet ik van de verhalen.. van de honden en uw. maar ook van het huwelijksgeluk en de duidelijkheid van de patronen en rollen bij jullie...bij dit verhaal hartelijk zitten lachen en ik ben ook wel erg benieuwd naar de fotos.. gelukkig geven ze weer nachtvorst aan.. dan kunnen er nog fotos gemaakt worden..
en op naar 22...

[Kelev de oude]

Dan willen wij natuurlijk ook foto's met de jasjes aan he

die foto's staan hier
http://www.hondenforum.nl/plaza/fotohoe ... 06927.html" onclick="window.open(this.href);return false;

[Enya]

Kelev, dank je wel voor al je verhalen.

[brandon]

O wat geniet ik hier van heerlijk. Geef je vrouw geen ongelijk of allemaal of geen van allen :smile1:

[Marion.]

Het komt in het kort hier op neer. De hond die het niet nodig heeft krijgt het duurste design jasje met een bontkraag. De Galgo's die het wel nodig hebben moeten zich behelpen het koopje van de week.
Over verschil gesproken.

Ik lig in een deuk hier

En tja.... vrouwen hè

[CharlesvdBerkt]

Machtig mooi beschreven - helemaal top

Ben nu al benieuwd naar het vervolg

[Maylala]

Wederom een geweldig verhaal. Zoals Lotte beschreven wordt doet ze me erg aan Roos denken, ook zo'n gekke buitenlander. Grappig ook dat je vertelt, dat Lotte het als rustgevend ervaart om aangelijnd te worden. Dat heeft nooit iemand herkend die ik het vroeg. Mijn Roos heeft dat ook heel sterk, en ook ik zie het als een groots compliment dat ze op kwetsbare momenten graag zo letterlijk aan mij verbonden wil zijn. Soms kunnen ze je zó ontroeren met zulke gebaren, hoe klein ze ook mogen lijken.

Ben nu al erg benieuwd naar het vervolg!

[Kelev de oude]

Grappig ook dat je vertelt, dat Lotte het als rustgevend ervaart om aangelijnd te worden. Dat heeft nooit iemand herkend die ik het vroeg. Mijn Roos heeft dat ook heel sterk, en ook ik zie het als een groots compliment dat ze op kwetsbare momenten graag zo letterlijk aan mij verbonden wil zijn. Soms kunnen ze je zó ontroeren met zulke gebaren, hoe klein ze ook mogen lijken.

Jij hebt het in ieder geval bij Roos herkent. Omdat je juist observeert, en een goed werkend empathisch vermogen hebt. Daar mag je gerust trots op zijn.
Dat invoelen van de doffe ellende dat een levend wezen heeft meegemaakt zorgt ervoor dat je hart uitgaat naar een mens of een dier die het moeilijk heeft gehad. En het maakt je opmerkzaam, zodat die "kleine gebaren" waar je over spreekt, je juist heel scherp opvallen.
En soms voel je dan inderdaad de tranen door je strot schieten...

Dit mogen meemaken, en het langzame herstel van vertrouwen zien uitgroeien tot een hechte band is onbetaalbaar nietwaar?
Wat lotsverbondenheid al niet vermag...

[Roompie]

Het komt in het kort hier op neer. De hond die het niet nodig heeft krijgt het duurste design jasje met een bontkraag. De Galgo's die het wel nodig hebben moeten zich behelpen het koopje van de week.
Over verschil gesproken.

Ik lig in een deuk hier

En tja.... vrouwen hè

Precies! Helemaal geweldig!

[Maylala]

Jij hebt het in ieder geval bij Roos herkent. Omdat je juist observeert, en een goed werkend empathisch vermogen hebt. Daar mag je gerust trots op zijn.
Dat invoelen van de doffe ellende dat een levend wezen heeft meegemaakt zorgt ervoor dat je hart uitgaat naar een mens of een dier die het moeilijk heeft gehad. En het maakt je opmerkzaam, zodat die "kleine gebaren" waar je over spreekt, je juist heel scherp opvallen.
En soms voel je dan inderdaad de tranen door je strot schieten...

Dit mogen meemaken, en het langzame herstel van vertrouwen zien uitgroeien tot een hechte band is onbetaalbaar nietwaar?
Wat lotsverbondenheid al niet vermag...

Bedankt voor het mooie compliment!
Het zien groeien en bloeien van een hond is inderdaad een onbetaalbaar gevoel. Die intense verbondenheid die je met zo'n "afgedankte zwerver" kan opbouwen had ik nooit verwacht voor ik Roos mocht huisvesten, ik wist niet van het bestaan ervan.
En inderdaad, die kleine gebaartjes. Althans, klein voor het menselijk oog. Een hond moet vaak over een flinke drempel heen voor ze het durven te maken, want voor hen is een neus tegen een hand, of een nanoseconde rechtstreeks oogcontact volgens mij veel grootser dan wij kunnen vermoeden. De eerste keer dat ik (net als jij in dit verhaal) merkte dat ze lángs de bosjes liep, in plaats van erdoor, was ik ook zó trots. Dat moet een enorme beslissing voor haar geweest zijn.
Zo kan ik nog wel uren doorgaan over Roos, maar ik zal het je besparen, haha.

[Minhie]

Ik wacht weer op deel 22. Prachtig geschreven!