tweedehands honden deel 18

[Kelev de oude]

18
De verschijning van een nieuw hondje opent onverwachte perspectieven voor onze Gijsje. De nieuwe hond heet Janaa, en is een Basenji, een kleine jachthond uit Afrika.
Deze Janaa is een heel levendig beestje, en zij staat Gijsje uit te dagen voor een potje hardlopen. Ik waag het er op en maak Gijsje los.
Na een lange tijd alleen maar aan de lange lijn krijgt zij eindelijk de kans om helemaal los te gaan. Een kans die zij met vier poten aangrijpt.
Zij cirkelt een paar maal om de Basenji heen, en gaat er dan in één rechte lijn vandoor, met Janaa in haar kielzog. Binnen een paar seconden zijn het stipjes aan de horizon. Dan keren zij plotseling om en komen recht op ons afstuiven. Als zij vlakbij ons zijn rennen zij steeds wijder wordende cirkels om ons heen, als willen zij ons laten zien wat 'n groot plezier zij hieraan beleven.
Voor ons trage toeschouwers is het ook een waar genoegen, temeer daar ook Lotje zich wil mengen in de feestvreugde. Zij stond al een hele tijd in de starthouding, het lichaam tot het uiterste gespannen en de kop met de karakteristieke lange snuit laag bij de grond.
En als het stel langs haar heen schiet kan Lotje zich niet mee inhouden. Zij lanceert zichzelf met donderend geweld, en tranen schieten in mijn ogen.
Lotje!... mijn Lottebeest doet mee!! Zij wil spelen, en plezier maken!! Zie toch eens mensen...Hoe ontzagwekkend mooi....
Kijk dat nu toch eens aan. Dit arme angstige depressieve dier vindt weer iets van zichzelf terug, en brengt de moed op haar hart te volgen. Tot nu toe durfde zij alleen maar met Gijsje te rennen. En als er een vreemde hond kwam hield zij zich afzijdig, en stond met droefgeestige ogen langs de kant te kijken hoe de anderen zich vermaakten. Als een schuw kind dat weggedrukt in een hoekje van de speelplaats staat en bang is dat men hem pijn zal doen...

Deze overwinning van Lotje op zichzelf grijpt mij zo aan dat ik van vreugde sta te janken. Ik geneer mij er niet voor ik ben nu eenmaal niet flinker dan ik ben.
En een hevige emotie ga ik niet verstoppen achter een stoer en onbewogen masker. Dus grien ik als een kind. Want ik ben zo trots als een aap met zeven staarten op deze hond, die zonder dure therapie en zonder hulpverleners haar geschonden ego terugvindt en zichzelf geneest.
Frau Janaa die dit alles heeft gevolgd reageert met groot begrip. Ook zij was getroffen door de schoonheid van het spel, en ik stel haar beknopt op de hoogte van de trieste achtergrond van de Galgo's.
Het spel van de honden loopt langzaam ten einde. Zoals wel vaker hebben zij zich totaal leeg gelopen, en Gijsje ploft met zwoegende flanken in het koele zand. Ik maak de Galgo-dames vast en wij vervolgen onze wandeling.
Ollie komt ons als eerste begroeten, en wij zien in de verte zijn baas aankomen.
Het duurt niet lang of wij zijn druk bezig de wereldproblemen op te lossen. Zo hebben wij in korte tijd het Israëlisch/Palestijns conflict opgelost, en Cyprus weer herenigt. Ondertussen geef ik de lijn van Lotje aan baas Ollie. Regelmatig laat ik haar op deze manier wennen aan andere mannen, zodat stap voor stap haar vertrouwen in de mensen zich kan herstellen.

Als wij het laatste stuk van de wandeling naderen zie ik dat de honden weer hersteld zijn van de geleverde inspanning, en zij hebben zo te zien weer energie voor een nieuw spel. Dus gaan zij weer los, en laten zij ons andermaal genieten van hun levensvreugde.
Die kleine Janaa heeft uiteraard niet de snelheid van een Galgo, maar zij geeft de jacht niet op, omdat Gijsje op een heel slimme manier zich wat inhoudt, en Janaa op deze wijze de kans geeft om de achterstand wat in te lopen. Pas op het laatste moment sprint Gijs dan weg.
Maar dan komt Lotje vanuit een hinderlaag aanstormen en springt over de Basenji heen, om een eind verderop lachend toe te kijken welk verloop het spel nu gaat nemen,
Zij houden deze tweede krachtsexplosie minder lang vol dan de eerste maal, en heel tevreden aanvaarden wij even later de tocht naar huis.
Plotseling wordt ik in mijn kuiten geknepen. Dat doet Mahér die zo te kennen geeft dat hij recht heeft op iets lekkers. Door een foutje van mijn kant heb ik hem dat gedrag aangeleerd. Dat kwam zo...
Op een dag gaf ik aan een hond een stukje worst, terwijl ik er geen erg in had dat Mahér vlak achter mij stond. Om mijn aandacht te trekken beet hij daarom speels in mijn kuit.
Ik vond dat zo grappig dat ik hem zonder er bij na te denken ook een stukje worst gaf, en daarmee had ik een traditie gevestigd. ("Als je worst wil, moet je hem bijten")

Natuurlijk is het betrekkelijk eenvoudig een eind aan deze gewoonte te maken, maar dan heeft het publiek niets meer te lachen als ik, steeds op hetzelfde punt, plotseling een luchtsprongetje maak omdat er een windhond in mijn kuiten hangt.

wordt vervolgd
Kelev

[mariabel]

hier weer kippenvel.. en ontroering bij het verhaal.. wat geweldig toch dat de honden ons zo kunnen raken als we ervaren dat ze weer leven.. hond kunnen zijn.. en vanuit vertrouwen weer tot spel komen.. zich zorgeloos en vrij voelen.. prachtig..
ik geniet intens van uw liefde voor de hond...
en wie is Mahler.. ?? is dat weer een nieuwe naam ??

[Roompie]

Mahér is de hond die hij altijd al gehad heeft.

Super om te lezen hoe mooie Lotte mee doet!!

[Biene]

Voor Lotje; Ik zit hier in mijn middagspauze helemaal mee te genieten van Lotjes overwinning! Tegen zulke momenten kan geen miljoen tegenop; onbetaalbaar!

[tootjeko]

Wat heerlijk om te lezen dat Lotje zoveel vertrouwen heeft gekregen om mee te durven spelen.

[ranetje]

Hoera voor Lotje

[Marina]

lotje

[Minhie]

Aaah wat goed van lotje!

haha en die Mahér

[Cato]

Weer 2 prachtige en ontroerende verhalen , echt een genot om te lezen weer.

[Shooting Star]

Haha, go Lotje!

[nusca]

Tranen ook bij mij als ik lees hoe Lotje haar angst aan het overwinnen is. Super