Ik ben al een tijdje op dit forum aan het lezen en heb al veel opgestoken. Nu zou ik graag een aantal meningen willen sprokkelen of een hond nemen voor ons verstandig is. Ik twijfel ontzettend hard, mijn man en oudste dochter zien het helemaal zitten, maar ik ben wel degene thuis die er het meest over leest, dus ik zie het een beetje als mijn 'taak' dat het allemaal goed gaat.
Dit is onze situatie:
Wij hebben 2 kinderen van 2,5 en 8 jaar. We werken allebei: mijn man van 5u tot ongeveer 13-14 u, afhankelijk van hoeveel werk er is. Ik werk 4 dagen van 8u30 tot 17u. Dit betekent, dat als we een hond in huis zouden halen, hij alleen moet kunnen zijn van iets na 8 tot 13-14 u.
Ik denk wel dat het te doen moet zijn voor een hond om 5-6 uur alleen te zijn, als hij het gewoon is en daarnaast genoeg beweging krijgt (wat hij ook zou krijgen), maar ik heb toch nog een aantal vragen hierbij.
1. Is ons zoontje van 2,5 niet wat jong? Hij is wel erg lief met honden, maar dan nog...
2. Omdat mijn man om 5u al weg is, kan ik 's morgens niet met de hond gaan wandelen, wel in de tuin laten en er mee bezig zijn. En ik denk dat dat het grootste probleem is en daarom twijfel ik nog het meest.
3. We gaan sinds begin dit jaar met honden uit het asiel wandelen. De vrouw van het asiel zei dat 's morgens wandelen daarom niet het belangrijkste is, als ik maar even met de hond speel of er iets mee doe. Maar is dit ook zo? Veel mensen vinden dat ik er veel te hard over nadenk en dat we het gewoon moeten doen. Maar ik weet niet of ik er een hond plezier mee doe als hij 's morgens maar eventjes word bezig gehouden en dan tot 13-14u moet alleen zitten tot mijn man thuiskomt
Er is ook wel een reden dat ik zo hard twijfel. Een jaar of 5 geleden hebben wij de vergissing gemaakt om heel impulsief de hond van de broer van een vriendin te adopteren. Het was een Frans bulletje, en omdat wij thuis altijd Franse bulletjes hebben gehad en ik het te zielig vond om een bulletje in een asiel te zien, ben ik overstag gegaan. Volgens de broer van mijn vriendin was hij wel wat eigenwijs, maar ja, 'het was een Franse Bulldog en ik ken dat ras toch, dat eigenwijze is net een van de charmes van zo'n bulleke...
Bleek dat beestje enorm last van verlatingsangst te hebben. Wij werkten toen nog allebei fulltime en allebei overdag. Als ik de deur achter mij dicht deed, hoorde ik hem al janken. Als we thuis kwamen, lag er overal plas en was er altijd wel iets stuk gebeten. Het beestje was vreselijk ongelukkig en wij ook...We hebben het geluk gehad dat mijn schoonzus hem in huis wilde halen. Zij is alle dagen thuis en had het jaar ervoor haar twee bulletjes moeten laten inslapên wegens ouderdom (14 en 15 jaar oud!).
Daarom hebben we toen besloten dat we geen hond meer nemen, zolang onze uren zo waren. Die vergissing willen we nooooit meer maken, niet voor de hond en niet voor de kinderen, want aan een 4-jarige moeten uitleggen dat we haar vriendje van haar afpakken is niet iets dat je voor je plezier doet.
Daarom zou ik graag een aantal meningen willen van mensen die zelf ervaring hebben met asielhonden. Als we een hond vinden die alleen kan zijn en met kleine kinderen kan, is het dan voor ons te doen? En zo ja, waar moeten we dan goed op letten? Nog even vermelden dat de hond er ten vroegste in de zomer zou komen, dan zijn we vier weken thuis, en kunnen we de hond rustig laten wennen.
). Mijn gezelschapshondje wil helemaal geen uren wandelen, ach ze vindt het wel leuk hoor, maar het is niet wat ze het aller-allerliefste doet. Het allerliefste doet ze een lekkere wandeling van een half uurtje ofzo, en kruipt daarna bij mij op de bank onder een dekentje (met een kluif als het even kan 
). En dat kan ik dus amper voor haar 'compenseren', want zodra ik weg ben is er niemand meer om bij op de bank te kruipen natuurlijk. 
Begin met een hond waarvan al bekend is dat hij met kleine kinderen om kan gaan
Wordt dus nog veel nadenkwerk.
Doet mijn dochter nu al als we 's zondags bij mijn ouders zijn geweest...