Disabled dogs resque

[dagmar88]

Zo denk ik er ook over. Gollum zou diep ongelukkig worden als ze niet meer lekker kan rauzen door de bosjes en in het water jumpen, lekker kan eten. Ik hou van haar, ik wil haar niet laten lijden.
Met mensen idem hoor, mijn vader moest eerst ook helemaal verteren voordat ze eindelijk zijn euthenasieverklaring inwilligden. Ik vond het mensonterend hoe hij moest sterven. Als het mocht had ik hem veel eerder een spuitje gegeven.

Ik heb dat als kind ook van dichtbij gezien en tegen die tijd zorg ik wel dat er een stapeltje medicijnen ligt moest het zo ver komen.

[Liesbeth]

Ik heb het over honden/dieren, niet over mensen. Ik probeer zoveel mogelijk elke vergelijking tussen mens en dier te voorkomen en in dit geval al helemaal.

Zoals je wel gemerkt zult hebben doe ik het tegenovergestelde. Omdat ik de mens zie als een zoogdier, die door stom toeval en wat geluk bovenaan de voedselketen is geraakt.
Daarom weiger ik mensen als een aparte super-soort te zien.
Het komt de mens heel goed uit om een aparte status voor zich op te eisen, en te claimen dat hij een product is van een almachtige schepper, en dat hij door die goden is verheven boven alle aanwezige levende wezens op deze planeet. Op deze manier kan de mens onbeperkte macht blijven uitoefenen op alles dat leeft, en is hij aan niemand verantwoording schuldig.
Al roeit hij alle diersoorten uit en kapt hij het totale regenwoud.

Mensen matigen zich al heel lang oordelen aan over de aanwezigheid van gevoel bij dieren. Eeuwenlang is botweg ontkend dat dieren gevoelens hebben. De enige drijfveer van dieren zou louter op instinct berusten...
Gelukkig is de wetenschap vanaf de zeventiger jaren tot de conclusie gekomen dat er nog veel te onderzoeken valt, en veel gedragswetenschappers zoals Konrad Lorenz, Desmond Morris, Frans de Waal, en vele anderen
zijn tot het inzicht gekomen, dat dieren wel degelijk gevoelens kennen die wij ook bezitten.
Dat ook bij hoog ontwikkelde zoogdieren cultureel bepaalde gewoonten zijn gevormd op precies dezelfde manier als het bij ons tot stand is gekomen. En dat dit proces voortdurend in beweging is...

Jij neemt nu aan dat ik de mens als super-soort zou zien. Ik kan me voorstellen dat je dat opmaakt uit mijn (steno)berichtjes, maar zo steek ik niet in elkaar. Integendeel zelfs.
Net als jij zie ik de mensen ook als zoogdieren, een aap die een andere richting in de evolutie heeft genomen. Ik denk dat onze ideëen over mens en dier niet zo heel veel uit elkaar liggen. We verwoorden het anders. (Dat probleem heb ik wel vaker .)

Ik ben niet zo van uitgebreide verklaringen, niet zo wel bespraakt zullen we maar zeggen. Ik wil mensen en dieren niet gaan vergelijken in discussies die over dieren gaan. Menselijke situaties worden er zo vaak bijgehaald en meestal op een manier die ik irreeel vind.
Daarom vind ik het ook niet logisch om mijn zgn redenatie, mbt dit topic, door te trekken naar het Lilianefonds. Ik vind het een los staan van het ander.

Maar misschien zie ik eea te nuchter. Ik zou graag zien dat elke hond, waar ook ter wereld, geholpen wordt.
De realiteit is echter heel anders, helaas.
Ik lees regelmatig relazen over asiels (voornamelijk in het buitenland) waar honden zitten, die ik allemaal een goed thuis gun, maar die juist de probleemhonden (lichamelijk en/of gedragsmatig) plaatsen omdat die sneller over de "toonbank" gaan.
Als ik dan ook lees dat er andere, minder problematische, honden afgemaakt worden omdat ze al zo lang in dat "asiel" zitten, ja dan vraag ik me echt af waar 'we' mee bezig zijn. Ik stel het nogal cru, maar zo voelt het voor mij.

[Liesbeth]

Ik heb een vraag;
Waaruit blijkt dat het redden van een gehandicapte hond uit het buitenland ten koste gaat van binnenlandse gezonde honden?
Wij kennen in ons land toch geen probleem van meutes zwerfhonden die de straat onveilig maken?
Wij hebben volle asiels, maar die hebben wij al jaren. Vlak voor de vakantie is er een piek-bezetting, en na de vakantie is er weer ruimte. Wij maken luxe problemen.
De situatie in veel andere landen is veel schrijnender, en het leed is zoveel groter. Wij kennen tenminste een regering die zich bemoeit met gevallen van wreedheid tegen huisdieren. Wij kennen wetten die het welzijn van dieren bevorderen. In andere landen is vaak niets geregeld, is er geen geld voor opvang en voedsel, en worden zwerfhonden eenvoudig doodgeslagen.

Hetzelfde verhaal gaat ook op voor de behandeling van mensen. In ons land worden gevangenen humaner behandeld dan in een aantal andere landen. Daar mogen wij trots op zijn. Wij hebben die traditie al eeuwen.
Waar in het buitenland tot in de achttiende eeuw nog heksen werden verbrand en verdronken, kon men zich in ons land laten wegen, en kreeg men een officieel certificaat waaruit bleek dat men geen heks was.
Zo'n verklaring kreeg erkenning in het buitenland.
In veel andere landen hebben delinquenten geen rechten, en worden zij vaak met opzet, of door geldgebrek slecht behandeld.
Daarom zijn er ook stichtingen zoals Amnestie Internationaal in het buitenland werkzaam, omdat het leed en het onrecht daar zoveel groter is.

Ikzelf maak geen onderscheid tussen binnen of buitenland. Als ik een zwerfhond met slechts drie poten aantreft op de Veldweg in Laren, dan ga ik die hond redden. Heeft men zo'n geval in Spanje zal men hem dan niet redden? Of zegt men simpelweg dat dit een Spaans probleem is, en dat de Spanjaarden dit maar op moeten lossen. Natuurlijk zouden zij dit op moeten lossen, maar zolang zij dat niet doen, zal iedereen zich moeten ontfermen over het weerloze, en zouden zij deze dieren niet laten creperen.
Want bedenk dat mensen dit de dieren aandoen, en dat zij ook verantwoordelijk zijn voor het onpeilbare leed dat veel huisdieren treft.

Mijn eigen soortgenoten, mijn meest naaste verwanten, of zij nu in Spanje, Roemenië, Bulgarije of waar dan ook wonen zijn onze verantwoordelijkheid. Omdat wij leven op dezelfde planeet, waarin de geschiedenis wat lijntjes heeft getrokken die wij buitenland zijn gaan noemen.

Ik zie haar nergens de vergelijking trekken met gezondere binnenlandse honden. In het buitenland zijn ook gezondere honden die in dezelfde schrijnende situatie zitten. Waarom zou je een hond die ernstig gehandicapt is voor laten gaan op een gezonde hond in dezelfde schrijnende situatie in hetzelfde land? Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zou het liefst alle honden daarvandaan halen maar als je moet kiezen dan ga je toch voor diegene die het meeste kans heeft om nog een lang leuk leven te kunnen hebben?

Dat klopt, dat heb ik ook niet gedaan. Ik heb het misschien niet zo duidelijk geschreven, maar ik bedoelde idd dat je nmm beter een hond uit diezelfde rottige situatie kan halen, waarbij de slagingskans op een goed leven hoger ligt. Het gebeurt nog te vaak dat zo'n 'zielige' hond hier alsnog in het asiel belandt, weer herplaatst wordt of alsnog een spuitje krijgt.

[renee-uk]

Er is ooit eens een topic geweest over of je, als je van te voren wist dat een hond een gebrek of een ziekte had, die hond zou nemen of toch voor een gezonde hond zou gaan.
Het merendeel van de posters zou de hond met gebrek laten zitten en kiezen voor een gezonde hond.

Wat ik me dan afvraag is wat het verschil is tussen een ongezonde hond hier en een ongezonde hond uit het buitenland?
En waarom zou je juist die honden uit het buitenland gaan halen als er nog zoveel ongezonde honden in de nederlandse asiels zitten die er never nooit meer uitkomen?

Eén van de argumenten die steeds weer naar voren komt bij adopties uit het buitenland is dat er in de nederlandse asiels eigenlijk alleen maar lichamelijk of van karakter moeilijke honden zitten en de honden uit het buitenland vaak makkelijker cq ongecompliceerder zijn.
Maar als je juist honden met een lichamelijke afwijking gaat importeren blijft er van dat argument mijns inziens ook niet veel meer over.

Ik ben sowieso voor het laten inslapen van nauwelijks plaatsbare honden, liever dat dan hun hele verdere leven wegkwijnen achter tralies en nee, ik ben dus ook niet voor het in leven roepen van een rescue speciaal voor honden met een handicap.

[Liesbeth]

Ik zelf zou als mijn hond verlamd raakte haar in laten slapen, mijn honden houden ervan om lekker door de bosjes te raggen en dat zie ik ze niet doen met een rolstoeltje wat er achterhangt.

Zo denk ik dus ook; wat zou ik doen als Charlie hetzelfde zou overkomen?


Zonder achterpoten? Inslapen, direct.


met maar twee pootjes door het leven? biefstuk er in, aai en een spuit.

Gebroken rug, in een karretje en incontinent? zelfde verhaal. Blindheid en doofheid heb ik dan weer stukken minder moeite mee.

Nee, een hond is geen mens en heeft door dat simpele feit geen menselijke emoties; maar heeft wel emotie.
Ik ben er zeker van dat Charlie liefde voor mij voelt, mij vertrouwd en lekker in haar vel zit. Misschien voelt ze zich zelfs nog wel gelukkig. Wie ben ik dan om dat vertrouwen te beschamen en zo'n beestje voor mijn eigen plezier te laten lijden

Als het op (pijn)lijden aankomt houdt het voor mij op.
Maar ik denk niet dat je alle honden over één kam kan scheren, wat dat betreft.
Als Tessa iets overkomt waardoor zij niet meer haar ding kan doen (achter merels aanjagen bv) dan ga ik niet met karretjes ofzo klooien. Maar als Luuk zoiets overkomt, dan weet ik het nog niet zo gauw.
Ze zijn dan wel rasgenoten, maar hun karakters liggen nogal ver uiteen. Tessa zou gillend gek worden als ze niet kan rennen, vliegen, springen. Luuk wil gewoon bij je zijn en zolang dat (pijnloos) kan is het wel best voor hem.

[lieke]

Ik zou nooit een dier nemen omdat hij/zij gehandicapt is. Ik vind het belachelijk om dit als criterium te hanteren om een dier te kiezen.
Maar als ik verliefd op een herplaatskat of -hond word en hij/zij blijkt een handicap te hebben, zou mij dat niet afstoten. Dan hoort het er gewoon bij. Moet overigens natuurlijk wel iets zijn waar het dier een kwalitatief goed leven zou hebben, dus geen nodeloze c.q. uitzichtsloze pijn lijden.
Maar ik heb katten opgenomen die suikerziekte hadden, of blind of doof waren of een ledemaat misten. Die katten hadden een volwaardig leven. Alleen waren ze niet goed genoeg voor de gemiddelde asielbezoeker die liever een schattig heel katje wilden. Gina en Liesje mankeerden ook het een en het ander. Da's voor mij geen reden om ze niet in huis te nemen. Maar nogmaals, zij konden een fijn leven genieten, hoe kort ook.

Ik hou ook niet van honden in een rolstoel en ik denk niet dat ik dat één van mijn honden zou aandoen. Maar ik zit niet in die situatie. Misschien als ik morgen hoor dat Kyra of één van de anderen in een rolstoel moet, sta ik overmorgen ook op de stoep bij een fabrikant. Het is altijd moeilijk te oordelen over hypothetische situaties .

Edit: typo

[renee-uk]

Ik zou nooit een dier nemen omdat hij/zij gehandicapt is. Ik vind het belachelijk om dit als criterium te hanteren om een dier te kiezen.

Ik denk dat je voor mij hiermee de spijker op de kop slaat Lieke, dat is precies wat me bij zo'n disabled dogs rescue tegen de borst stuit, die hanteren dat criterium wel om zo'n dier te redden.

Maar als ik verliefd op een herplaatskat of -hond word en hij/zij blijkt een handicap te hebben, zou mij dat niet afstoten

Mij ook niet, ik neem zo'n dier zoals het komt en al of niet helemaal gezond maakt mij dan ook niks uit.
Maar zoals ik wel eventueel gericht op zoek zou (zal) gaan naar een ouwetje ga ik niet specifiek zoeken naar een dier met een handicap.

In de rest van je betoog kan ik me ook vinden trouwens

[Hanneke2]

Ik zelf zou als mijn hond verlamd raakte haar in laten slapen, mijn honden houden ervan om lekker door de bosjes te raggen en dat zie ik ze niet doen met een rolstoeltje wat er achterhangt.
Ik ga ook niet met mijn honden in een bolderkar rondrijden als ze niet meer vooruit kunnen of willen. Hooguit als het tijdelijk is omdat ze een poot hebben gebroken o.i.d.

Ik heb een hondje met een vernauwde aorta en de mensen die haar eerst wilde hebben besloten, na overleg met hun dierenarts waar we toen naar toe zijn gegaan met Jarah, om haar niet te nemen, want volgens hun dierenarts zou Jarah flinke wandelingen niet vol kunnen houden, ik zei dat ze bij mij toch ook flinke wandelingen zou moeten maken, toen zei die dierenarts dat ik haar in een karretje mee moest nemen, ja dag, ik heb liever dat mijn honden dan een kort maar heel leuk leven hebben dan een saai maar lang leven.
Voorlopig is ze nu al 6 jaar, 50% van de honden met deze aandoening word niet ouder dan 7 jaar, voorlopig gaat het nog heel goed met haar denk dat dat te danken is aan de lange wandelingen. Ze doet ook lekker mee als de anderen een haas zien, soms ben ik dan wel bang dat ze er in blijft maar ja, dat is dan maar zo.
Onze dierenarts zegt dat ze een super goede conditie heeft en haar hart die vernauwing nog heel goed aankan.
Maar als ze niet meer mee kan en af gaat takelen dan is het einde verhaal en ga ik toch echt niet met haar in een karretje rijden.

Helemaal mee eens, en fijn dat het zo goed gaat met je hartpatiëntje!

Ik heb zelf een gehandicapte hond, en Jack doet het nog wonderbaarlijk goed, hobbelt lekker mee en trekt af en toe een sprintje. Op die manier mag hij 100 worden, maar er komt echt geen karretje.

Mensen die vallen voor de zieligheidsfactor van een hond die wat mankeert, maken volgens mij vaak een besluit op basis van verkeerde argumenten als ze zo'n hond adopteren. Want het is juist de bedoeling dat jij ervoor zorgt dat die hond niet meer zielig is. Je moet dus een beeld voor ogen hebben van wat die hond met veel inzet en vaak een flinke berg centen nog zou kunnen worden. Die potentiële hond, daar moet je voor willen gaan.

En waar mensen zich denk ik op verkijken is wat een hond met een handicap kost. Afgezien van dure operaties is pijnbestrijding vaak ook een prijzige grap, plus wat je kwijt bent aan extra homeopatische medicijnen en/of speciaal voer en uiteraard extra dierenartsbezoeken. Toen Jack nog Previcox (63 euri per maand) slikte ben ik eens uit gaan rekenen wat ik alleen al aan pijnstilling en allerlei andere pillen voor hem kwijt was per maand, en ik ben gestopt met rekenen toen ik boven de 100 euri uitkwam.

Ik heb nooit een seconde spijt gehad van Jack, en gelukkig kan ik het nog prima betalen, maar ik gok dat hij al met al sinds hij hier binnen stapte toch wel duizenden euro's heeft gekost. Een gehandicapte hond is een dure hobby.

Maar goed, ik blijf van mening dat organisaties zich in eerste instantie zouden moeten richten op makkelijk plaatsbare, gezellige, kerngezonde hondjes. En als iemand bewust voor een kneusje wil gaan, nou, dan is er altijd wel een kneusje te vinden, en dat is dan hartstikke fijn. Maar niet kneusjes proberen te slijten en goeie honden laten zitten. Dat is niet efficiënt, het is niet eerlijk en het komt het aantal geslaagde adopties niet ten goede.

[Kelev de oude]

Liesbeth schreef:

Jij neemt nu aan dat ik de mens als super-soort zou zien. Ik kan me voorstellen dat je dat opmaakt uit mijn (steno)berichtjes, maar zo steek ik niet in elkaar.

Die opmerking van mij was meer in het algemeen gesteld. Ik had er niet speciaal iemand bij op het oog. In ieder geval denken wij hetzelfde over het zoogdier Homo Sapiëns, en die wetenschap voorkomt misverstanden in de toekomst.

[Kelev de oude]

Ik heb zelf geen lichamelijk gehandicapte hond. Wel een hond die psychisch zwaar is beschadigd
Het is moeilijk uit te maken wat erger is, een hond met maar 3 poten of een hond wiens ziel is vernield.
Uiterlijk is er natuurlijk niet veel te zien aan mijn hond, en niemand vindt haar op het eerste gezicht zielig.
Toch gaat mijn hart naar haar uit, en heb ik enorm met dat dier te doen.

Zij is in Spanje als zwerfhond in een (overvol) asiel geplaatst en door de stichting "Greyhound Resque" in Nederland geplaatst bij een adoptie gezin. (Dat werd te zwaar voor dat gezin en zo zijn zij bij mij terecht gekomen.) Zij was dus niet perse "zielig" en zo is er ook niet mee geadverteerd.
Een hond in een asiel is op zich natuurlijk al zielig genoeg, daar hoeft niet nog wat extra leed aan toegevoegd te worden.

Veel mensen zijn van mening dat een hond dient te rennen en ravotten, en willen hem niet gehandicapt zien omdat, zo redeneren zij "de hond dan ongelukkig zou zijn".
Zo is het dus niet! Honden leven met de dag, en blikken niet terug zoals wij dat doen.
Zij nemen het leven zoals het is, en worden niet wanhopig omdat zij vorige week nog 4 poten hadden, en nu niet meer. Honden passen zich aan, en de meeste mensen doen dat ook.
Top atleten belanden nog al eens verlamd in een rolstoel, maar vanuit die positie passen zij zich soms aan, en worden een goede atleet die toevallig in een rolstoel zit.
Er worden Olympische gehandicapten-spelen georganiseerd En de winnaars zijn even gelukkig met hun medaille als hun 'gezonde' collega's.
Er zijn natuurlijk ook mensen die niet gehandicapt verder willen leven, maar gezien het grote aantal mensen dat moet leven met hulpstukken, zijn die in de minderheid.
Honden die zo dapper zijn en zoveel levenslust in zich bergen dat zij rustig doorleven, ook al hebben zij niet meer de beschikking over al hun capaciteiten, verdienen meer dan een simpel spuitje.
Zij verdienen oud te worden. Niet omdat zij 'zielig' zijn, maar omdat zij moedig zijn.
En ondanks alle doorstane pijn bij ons willen blijven...

[Liesbeth]

Honden leven met de dag, en blikken niet terug zoals wij dat doen.
Zij nemen het leven zoals het is, en worden niet wanhopig omdat zij vorige week nog 4 poten hadden, en nu niet meer.

Dat klopt nmm, maar er zit ook een maar aan. Menig hond zal niet wanhopig of verdrietig ofzo worden omdat hij niet meer kan functioneren als voorheen. Maar het kan wel zo zijn dat een hond gefrustreerd kan worden doordat hij niet meer kan doen wat hij voorheen wel kon.
Wat ik al eerder aangaf, verwacht ik dat Tessa gillend gek gaat worden als ze niet meer achter merels aan kan. Merels roepen bij haar iets op waarop ze móet reageren. Dat is een tic die ze bij haar eerste eigenaren heeft opgelopen. (Ook zij heeft een geschiedenis(je)).

Honden die zo dapper zijn en zoveel levenslust in zich bergen dat zij rustig doorleven, ook al hebben zij niet meer de beschikking over al hun capaciteiten, verdienen meer dan een simpel spuitje.
Zij verdienen oud te worden. Niet omdat zij 'zielig' zijn, maar omdat zij moedig zijn.
En ondanks alle doorstane pijn bij ons willen blijven...

En hier kan ik nou weer weinig mee. Ik geloof niet in dappere, moedige honden. Wat je zelf al zei; honden nemen het leven zoals het is.

In tegenstelling tot Tessa is Luuk zo'n hond die gewoon doorgaat, niet gefrustreerd raakt omdat hij iets niet (meer) kan. Is hij daarom moedig of dapper?? Vind ik niet het hoort bij hem, zo IS hij gewoon.

Beiden willen bij mij blijven, geen van beiden verdient een spuitje als zij niet meer over alle mogelijkheden beschikken. Maar ik denk dat het voor Tessa "beter" zou zijn als zij dan uit haar (psychisch) lijden verlost wordt.

[Kelev de oude]

Liesbeth schreef;

En hier kan ik nou weer weinig mee. Ik geloof niet in dappere, moedige honden. Wat je zelf al zei; honden nemen het leven zoals het is.

Een hond die snel leert noem ik intelligent. Een hond die graag speelt noem ik vrolijk.
En een hond die droefgeestig voort sjokt en geen initiatieven meer toont noem ik depressief.
Het wil niet zeggen dat hij dat ook is!
Maar een gefrustreerde hond is natuurlijk ook voorzien van een kwalificatie die zijn gedrag voor ons verklaarbaar en begrijpelijk maakt.

Honden vertonen vaak gedrag dat wij bewonderen, anders konden wij niet zo goed met hen opschieten. Wij noemen een hond toch ook trouw, omdat hij alles in het werk stelt om bij ons te blijven? Dat is geen trouw, maar levens-noodzaak. (Zonder leider of roedel is hij ten dode opgeschreven).
Een zwerfhond die mij achterna loopt vind mij niet aardig. Waarom zou hij? Hij kent mij niet eens. Toch wil hij bij mij blijven, zelfs als ik hem slecht behandel, zelfs als ik hem te weinig voedsel geef. (Hij geeft het alleen op als ik hem angst aanjaag)

Wij kijken graag naar het resultaat zonder de achtergrond daarvan te doorgronden. En wij noemen het dier een trouw beestje.

[Hanneke2]

Ik heb zelf geen lichamelijk gehandicapte hond. Wel een hond die psychisch zwaar is beschadigd
Het is moeilijk uit te maken wat erger is, een hond met maar 3 poten of een hond wiens ziel is vernield.
Uiterlijk is er natuurlijk niet veel te zien aan mijn hond, en niemand vindt haar op het eerste gezicht zielig.
Toch gaat mijn hart naar haar uit, en heb ik enorm met dat dier te doen.

Zij is in Spanje als zwerfhond in een (overvol) asiel geplaatst en door de stichting "Greyhound Resque" in Nederland geplaatst bij een adoptie gezin. (Dat werd te zwaar voor dat gezin en zo zijn zij bij mij terecht gekomen.) Zij was dus niet perse "zielig" en zo is er ook niet mee geadverteerd.
Een hond in een asiel is op zich natuurlijk al zielig genoeg, daar hoeft niet nog wat extra leed aan toegevoegd te worden.

Veel mensen zijn van mening dat een hond dient te rennen en ravotten, en willen hem niet gehandicapt zien omdat, zo redeneren zij "de hond dan ongelukkig zou zijn".
Zo is het dus niet! Honden leven met de dag, en blikken niet terug zoals wij dat doen.
Zij nemen het leven zoals het is, en worden niet wanhopig omdat zij vorige week nog 4 poten hadden, en nu niet meer. Honden passen zich aan, en de meeste mensen doen dat ook.
Top atleten belanden nog al eens verlamd in een rolstoel, maar vanuit die positie passen zij zich soms aan, en worden een goede atleet die toevallig in een rolstoel zit.
Er worden Olympische gehandicapten-spelen georganiseerd En de winnaars zijn even gelukkig met hun medaille als hun 'gezonde' collega's.
Er zijn natuurlijk ook mensen die niet gehandicapt verder willen leven, maar gezien het grote aantal mensen dat moet leven met hulpstukken, zijn die in de minderheid.
Honden die zo dapper zijn en zoveel levenslust in zich bergen dat zij rustig doorleven, ook al hebben zij niet meer de beschikking over al hun capaciteiten, verdienen meer dan een simpel spuitje.
Zij verdienen oud te worden. Niet omdat zij 'zielig' zijn, maar omdat zij moedig zijn.
En ondanks alle doorstane pijn bij ons willen blijven...

Je beschrijft het mooi, maar voor mijn gevoel romantiseer je het allemaal veels te veel. Ik heb ook een hond (naast die lichamelijk gehandicapte) die zwaar getraumatiseerd was. Zo helemaal nul vertrouwen in mensen dat ze haar in Spanje op de antidepressiva hebben gezet in de hoop dat ze dan contact konden maken. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik haar aan kon lijnen en uit kon laten, en het heeft ook wel wat voeten in de aarde gehad voor ik haar los kon laten.

Maar een 'vernielde ziel', kom op zeg. Ik zie het graag een beetje concreter hoor, want dan kan je er ook concreet mee aan de slag. Mijn honden hebben heel wat ellende achter de rug, maar dat is al heel lang geleden en nou zijn het gewoon gewone leuke honden. Met hun zielen is niks mis, alleen heeft de een rotte poten en de ander blijft wat onzeker in sommige situaties. Daar valt best mee te leven, want ze kunnen allebei binnen hun eigen mogelijkheden gewoon lekker hond zijn en rennen en spelen en boeven en knuffelen.

Als je je hond alsmaar zielig blijft vinden kom je nooit verder, denk ik.

[Hanneke2]

Liesbeth schreef;

En hier kan ik nou weer weinig mee. Ik geloof niet in dappere, moedige honden. Wat je zelf al zei; honden nemen het leven zoals het is.

Een hond die snel leert noem ik intelligent. Een hond die graag speelt noem ik vrolijk.
En een hond die droefgeestig voort sjokt en geen initiatieven meer toont noem ik depressief.
Het wil niet zeggen dat hij dat ook is!
Maar een gefrustreerde hond is natuurlijk ook voorzien van een kwalificatie die zijn gedrag voor ons verklaarbaar en begrijpelijk maakt.

Honden vertonen vaak gedrag dat wij bewonderen, anders konden wij niet zo goed met hen opschieten. Wij noemen een hond toch ook trouw, omdat hij alles in het werk stelt om bij ons te blijven? Dat is geen trouw, maar levens-noodzaak. (Zonder leider of roedel is hij ten dode opgeschreven).
Een zwerfhond die mij achterna loopt vind mij niet aardig. Waarom zou hij? Hij kent mij niet eens. Toch wil hij bij mij blijven, zelfs als ik hem slecht behandel, zelfs als ik hem te weinig voedsel geef. (Hij geeft het alleen op als ik hem angst aanjaag)

Wij kijken graag naar het resultaat zonder de achtergrond daarvan te doorgronden. En wij noemen het dier een trouw beestje.

Wie zijn wij? Wij, de mensheid, of wij, het hondenforum?

Mijn reu is niet trouw, die gaat zo met je mee naar huis als hij denkt dat je lekkerder vreten en een leuke stoere teef hebt en als hij op bed mag slapen. Mijn teef hangt wel meer aan mij, maar dat is omdat ze niet vertrouwt dat het elders net zo veilig is als bij mij.

Ik vind dat jij raar over honden en hun bazen denkt.

[dagmar88]

Liesbeth schreef;

En hier kan ik nou weer weinig mee. Ik geloof niet in dappere, moedige honden. Wat je zelf al zei; honden nemen het leven zoals het is.

Een hond die snel leert noem ik intelligent. Een hond die graag speelt noem ik vrolijk.
En een hond die droefgeestig voort sjokt en geen initiatieven meer toont noem ik depressief.
Het wil niet zeggen dat hij dat ook is!
Maar een gefrustreerde hond is natuurlijk ook voorzien van een kwalificatie die zijn gedrag voor ons verklaarbaar en begrijpelijk maakt.

Honden vertonen vaak gedrag dat wij bewonderen, anders konden wij niet zo goed met hen opschieten. Wij noemen een hond toch ook trouw, omdat hij alles in het werk stelt om bij ons te blijven? Dat is geen trouw, maar levens-noodzaak. (Zonder leider of roedel is hij ten dode opgeschreven).
Een zwerfhond die mij achterna loopt vind mij niet aardig. Waarom zou hij? Hij kent mij niet eens. Toch wil hij bij mij blijven, zelfs als ik hem slecht behandel, zelfs als ik hem te weinig voedsel geef. (Hij geeft het alleen op als ik hem angst aanjaag)

Wij kijken graag naar het resultaat zonder de achtergrond daarvan te doorgronden. En wij noemen het dier een trouw beestje.

Wie zijn wij? Wij, de mensheid, of wij, het hondenforum?

Mijn reu is niet trouw, die gaat zo met je mee naar huis als hij denkt dat je lekkerder vreten en een leuke stoere teef hebt en als hij op bed mag slapen. Mijn teef hangt wel meer aan mij, maar dat is omdat ze niet vertrouwt dat het elders net zo veilig is als bij mij.

Ik vind dat jij raar over honden en hun bazen denkt.

maar voor mij raar als in totaal vermenselijkt.

[Kelev de oude]

Wie zijn wij? Wij, de mensheid, of wij, het hondenforum?

De mensheid

Mijn reu is niet trouw, die gaat zo met je mee naar huis als hij denkt dat je lekkerder vreten en een leuke stoere teef hebt en als hij op bed mag slapen. Mijn teef hangt wel meer aan mij, maar dat is omdat ze niet vertrouwt dat het elders net zo veilig is als bij mij.

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen die de regel bevestigen. Dat jouw hond een beetje opportunisme vertoont wil nog helemaal niet zeggen dat hij niet naar jou terugkeert na verloop van enige tijd. En een reu gaat natuurlijk achter een loopse teef aan. zonder die voortplantingsdrang zou de soort snel uitsterven.

Ik vind dat jij raar over honden en hun bazen denkt.

Als je dat "raar" nu eens vervangt door "ongewoon"? Dat klinkt wat minder veroordelend.

[[Sandra]]

Ik weet het niet hoor. Ik ben hier een paar keer een hondje tegengekomen met verlamde achterpootjes in een 'rolstoeltje'. Ongeluk gehad, was hier in NL gebeurd, het was geen buitenlandertje. Die liep lekker met Otto te rausen en te stoeien. Die had kennelijk helemaal geen 'last' van dat rolstoeltje en heeft zich aangepast aan zijn beperking. Dat spelen ging zo leuk.

Baasjes waren het aangegaan en het had goed/positief uitgepakt en ze lieten de hond ook lekker spelen, wanneer dat goed ging. Ik denk dat het afhankelijk van de hond is. Maar ik weet niet wat ik met Otto zou doen, mocht hij onverhoopt verlamd raken.

Er zitten in het buitenland sowieso zoveel honden die een gouden mandje verdienen. Maar die zitten ook in de Nederlandse asiels. En ja, wat is erger. Lichamelijke schade of psychische schade? In beide gevallen heeft de hond wat extra aandacht nodig. Ik zou haast denken dat lichamelijke schade haast makkelijker te hanteren is dan psychische schade.

[Kelev de oude]

Je beschrijft het mooi, maar voor mijn gevoel romantiseer je het allemaal veels te veel.

Wat moet je anders als je een romanticus bent? Het is de aard van het beestje.

Ik heb ook een hond (naast die lichamelijk gehandicapte) die zwaar getraumatiseerd was. Zo helemaal nul vertrouwen in mensen dat ze haar in Spanje op de antidepressiva hebben gezet in de hoop dat ze dan contact konden maken. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik haar aan kon lijnen en uit kon laten, en het heeft ook wel wat voeten in de aarde gehad voor ik haar los kon laten.
Maar een 'vernielde ziel', kom op zeg. Ik zie het graag een beetje concreter hoor, want dan kan je er ook concreet mee aan de slag.

Mijn manier van uitdrukken verhindert mij niet er concreet mee aan de slag te gaan. En ik heb
met de hond al aardig wat vorderingen gemaakt. Het gaat (met kleine stapjes), steeds beter.

Mijn honden hebben heel wat ellende achter de rug, maar dat is al heel lang geleden en nou zijn het gewoon gewone leuke honden. Met hun zielen is niks mis, alleen heeft de een rotte poten en de ander blijft wat onzeker in sommige situaties. Daar valt best mee te leven, want ze kunnen allebei binnen hun eigen mogelijkheden gewoon lekker hond zijn en rennen en spelen en boeven en knuffelen.

Dan heb je het blijkbaar goed aangepakt. Mijn complimenten.

Als je je hond alsmaar zielig blijft vinden kom je nooit verder, denk ik.

Ik ben met haar begaan, en aan dat gevoel verander je nu eenmaal niets. Maar ik kom beslist wel verder hoor.

[Kelev de oude]

Sandra schreef:

Ik zou haast denken dat lichamelijke schade haast makkelijker te hanteren is dan psychische schade.

Daar heb je mijns inziens gelijk in. Lichamelijke schade daar kan je aan wennen en na verloop van tijd wordt de beperking "normaal"
Psychische schade daarentegen valt niet uit te schakelen. Het is permanent aanwezig. misschien niet altijd even manifest, maar sluimerend op de achtergrond, en gereed om onverwacht toe te slaan.

[Femmel]

Ik zou nooit een dier nemen omdat hij/zij gehandicapt is. Ik vind het belachelijk om dit als criterium te hanteren om een dier te kiezen.
Maar als ik verliefd op een herplaatskat of -hond word en hij/zij blijkt een handicap te hebben, zou mij dat niet afstoten. Dan hoort het er gewoon bij. Moet overigens natuurlijk wel iets zijn waar het dier een kwalitatief goed leven zou hebben, dus geen nodeloze c.q. uitzichtsloze pijn lijden.
Maar ik heb katten opgenomen die suikerziekte hadden, of blind of doof waren of een ledemaat misten. Die katten hadden een volwaardig leven. Alleen waren ze niet goed genoeg voor de gemiddelde asielbezoeker die liever een schattig heel katje wilden. Gina en Liesje mankeerden ook het een en het ander. Da's voor mij geen reden om ze niet in huis te nemen. Maar nogmaals, zij konden een fijn leven genieten, hoe kort ook.

Ik hou ook niet van honden in een rolstoel en ik denk niet dat ik dat één van mijn honden zou aandoen. Maar ik zit niet in die situatie. Misschien als ik morgen hoor dat Kyra of één van de anderen in een rolstoel moet, sta ik overmorgen ook op de stoep bij een fabrikant. Het is altijd moeilijk te oordelen over hypothetische situaties .

Hier kan ik me helemaal in vinden! Toen wij vielen voor Ginger en aan de balie info gingen vragen kregen we te horen : "O, dat hondje met dat gekke voetje?". Dàt hadden we dus helemaal niet gezien! Maar ook onze kater, dat hij niet helemaal gezond was zagen we zelf ook wel, maar de FIV (kattenaids) en spondylose over zijn gehele rug konden we echt niet aan de buitenkant zien. Ginger was ook wel door iemand anders geadopteerd als we haar niet hadden genomen maar ik denk dat onze kater ingeslapen zou zijn, terwijl wij niet echt iets merken van zijn ziekten en hij een volwaardig kattenleven heeft bij ons.