Tweedehands honden. Een nieuw begin.8

[Kelev de oude]

8
Twee weken heb ik de honden nu aan de lange lijn uitgelaten. Normaal gesproken is bij de meeste honden één week wel voldoende. Daarna kunnen zij loslopen.
Maar bij die Galgo's ligt dat moeilijker. Die zijn binnen een paar seconden uit je blikveld verdwenen, en zij verplaatsen zich zo snel dat je geen idee hebt waar je ze moet gaan zoeken.

Ik besluit als eerste Lotje los te laten. Vanwege haar angst blijft zij het liefst bij mij in de buurt, omdat ik voorlopig de enige man ben die zij vertrouwt.
Het eerste gedeelte van de wandeling is redelijk te overzien. Een brede strook open terrein aan de linkerkant begrensd door een omheining van gaas om de koeien binnen te houden.
Aan de rechterkant is een strook bos dat eindigt bij het terrein van Ziekenhuis Zonnestraal.
Aanvankelijk schijnt Lotje niet door te hebben dat zij los is, want zij blijft in een kalm tempo naast mij lopen. Totdat achter ons een wandelaar verschijnt.
De hond schrikt, en stuift er vandoor, regelrecht het bos in. Er is niet veel wat ik kan doen, behalve rechtdoor lopen en af en toe een fluitsignaal geven.
Dat jachtfluitje heb ik al twee weken in gebruik. Zij weten dus dat het geluid van mij afkomstig is. Maar zij komen niet aanlopen zodra er gefloten wordt.
Galgo's komen alleen wanneer zij zin hebben zo lijkt het. En door dat fluitje weten zij waar ik ben.
Sapperloot dat is even wennen als je altijd super-gehoorzame Duitse herders gewend bent. Die hoefde je niet eens te roepen. Je hand opsteken was voldoende.
En nu? Nu loop ik als een malloot te fluiten en te roepen, maar Lotje is nergens te bekennen.
Na een minuut of tien, zie ik plotseling een grijze schim door het kreupelhout schieten. Ze is dus nog steeds in de buurt...Of ze is weer in de buurt, dat verschil is moeilijk vast te stellen.

Na tien minuten lopen bereiken wij de grote open vlakte. Zo vroeg in de morgen kan het daar vaak adembenemend mooi zijn. Als de zon opkomt bevangt mij vaak een geluksgevoel dat ik nog ken van mijn eerste jeugd herinneringen. Het gesmolten goud van de eerste zonnestralen strijkt over de brem die momenteel in volle bloei staat, en een oranje gloed daalt neer over het landschap. Ach hoe goed en vredig is het hier...

Ik wordt uit mijn gepeins gehaald door het geluid van een kudde op hol geslagen paarden. Achter mij stuift een grijze schim de vlakte op. Het lijkt wel een hond...Het lijkt wel mijn hond. Lachend raast zij ons voorbij en kijkt mij even heel indringend aan. Haar kop staat op triomfantelijk! Wat een metamorfose.
Zo heb ik haar nog niet gezien. Ik ken haar twee vaste uitdrukkingen heel goed. Zij heeft de ogen vol intense schrik en paniek, of haar blik is vervuld van een onpeilbare droefenis. Maar wat ik nu zie is een heel andere hond. Diep verborgen onder de laag beschadigingen sluimert een restant onaangetaste uitbundigheid, en daar krijg ik nu een demonstratie van.
Een warm gevoel van vreugde maakt zich van mij meester!
Ik doe het niet voor niets!!
Alle moeite alle geduld alle ongerustheid...het is niet voor niets.

Ik roep haar, en zij komt aanlopen. Het is tijd voor een beloning in de vorm van een stuk worst. Zij laat zich zonder tegenstribbelen aanlijnen en wij vervolgen onze wandeling.

wordt vervolgd
Kelev

[tootjeko]

Ik lees je stukjes ademloos en vind het jammer dat ze zo kort zijn.

[Barbabelle]

Fantastisch geschreven, zo beeldend!
Krijg er kippenvel van..

[brandon]

o heerlijk als ze zn blik krijgen he. Zie het voor me
Wacht met smart op deel 9

[Marion.]

Lachend raast zij ons voorbij en kijkt mij even heel indringend aan. Haar kop staat op triomfantelijk! Wat een metamorfose.
Zo heb ik haar nog niet gezien. Ik ken haar twee vaste uitdrukkingen heel goed. Zij heeft de ogen vol intense schrik en paniek, of haar blik is vervuld van een onpeilbare droefenis. Maar wat ik nu zie is een heel andere hond. Diep verborgen onder de laag beschadigingen sluimert een restant onaangetaste uitbundigheid, en daar krijg ik nu een demonstratie van.

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa geweldig! Wat wordt een mens daar blij van he?

[Marina]

ik word hier helemaal blij van.

idd jammer dat het elke keer zo kort is.

[Marjolein.]

Mogen we vandaag ook nog hoofdstuk 9 ? :D

[mariabel]

ik heb het 2 keer gelezen om 2 keer het gevoel van triomf te ervaren van je .. en Lot.. prachtig.. nu wachten op 9

[Gerrie]

Ik heb nog niet eerder gereageerd, maar heb tot nu toe (net als volgens mij alle forummers) al je stukjes gelezen en kan nu alweer niet wachten op het volgende deel! Je schrijft prachtig en de liefde voor je honden komt heel duidelijk naar voren. Op naar deel 9!

[Kelev de oude]

Ik lees je stukjes ademloos en vind het jammer dat ze zo kort zijn.

Wees maar blij dat ze zo kort zijn want als je vergeet adem te halen tijdens het lezen, en het stuk zou erg lang zijn, dan ga je er akelig blauw uitzien hoor....

Maar zonder dollen, ik hoor die verzuchting wel vaker. Ik kan proberen die stukjes wat langer te maken, maar dan krijg ik weer klachten over die eindeloze lappen tekst.
Daar komt nog bij dat het schrijven van verhalen mij niet makkelijk valt. Ik schud het niet zo maar even moeiteloos uit mijn mouw, en rammel het vervolgens uit mijn toetsenbord.
Iedere aflevering moet ik wel een paar keer nakijken op taal en stijlfouten. Dan de correcties aanbrengen, en dat nog eens overlezen. En als ik het dan verstuur zie ik later toch nog iets dat taalkundig niet door de beugel kan. Dan heb ik weer de hele dag de pest in.

[goud]

Ik lees je stukjes ademloos en vind het jammer dat ze zo kort zijn.

Wees maar blij dat ze zo kort zijn want als je vergeet adem te halen tijdens het lezen, en het stuk zou erg lang zijn, dan ga je er akelig blauw uitzien hoor....

Maar zonder dollen, ik hoor die verzuchting wel vaker. Ik kan proberen die stukjes wat langer te maken, maar dan krijg ik weer klachten over die eindeloze lappen tekst.
Daar komt nog bij dat het schrijven van verhalen mij niet makkelijk valt. Ik schud het niet zo maar even moeiteloos uit mijn mouw, en rammel het vervolgens uit mijn toetsenbord.
Iedere aflevering moet ik wel een paar keer nakijken op taal en stijlfouten. Dan de correcties aanbrengen, en dat nog eens overlezen. En als ik het dan verstuur zie ik later toch nog iets dat taalkundig niet door de beugel kan. Dan heb ik weer de hele dag de pest in.

Stijl en taalfouten zijn niet belangrijk. Door je manier van vertellen vallen die niet op. Het gaat erom wát je schrijft, en dat is genoeg. Iedereen merkt dat dit iemand is die begaan is met z'n honden. Boekje in de toekomst?

[Roompie]

Na tien minuten lopen bereiken wij de grote open vlakte. Zo vroeg in de morgen kan het daar vaak adembenemend mooi zijn. Als de zon opkomt bevangt mij vaak een geluksgevoel dat ik nog ken van mijn eerste jeugd herinneringen. Het gesmolten goud van de eerste zonnestralen strijkt over de brem die momenteel in volle bloei staat, en een oranje gloed daalt neer over het landschap. Ach hoe goed en vredig is het hier...

Diep verborgen onder de laag beschadigingen sluimert een restant onaangetaste uitbundigheid, en daar krijg ik nu een demonstratie van.
Een warm gevoel van vreugde maakt zich van mij meester!
Ik doe het niet voor niets!!

Als je het woord zo neer weet te zetten kijkt echt níemand naar taalfouten.

Chapeau!

[mex71]

Je hebt een mooie schrijfstijl en ik lees je stukjes met veel plezier. De zorgvuldigheid in je schrijven, straalt er, voor mij, af en ik snap dat je de pest inhebt van fouten of onzorgvuldigheden. Voor de meeste lezers van jouw stukken, zal de stijlfout niet opvallen, waaronder ikzelf.
Ik zou willen dat de wereld veel meer mensen heeft die op je lijken, wat betreft je liefde voor en omgang met honden.

[Nuran Gino]

TAALFOUTEN??? Waar?
Kan niet wachten op het volgende deel......

[EstherK]

Ik volg je verhalen met spanning!

[Minhie]

Prachtig!

[Knoeppie]

Wat schrijf je toch mooi!

Kan het zo zijn dat je met enige regelmaat op de Admiraal de Ruyterlaan loopt?

[Marion.]

doe maar meteen een boek .

Ja, helemaal eens

En anders print ik mijn eigen Kelev-boek wel. Heerlijk voor in bad!

[Cato]

Ook deze is weer prachtig