Och, zo ben ik van mijn witje ooit eens het apelazerus geschrokken. Ik lag lekker op bed te doezelen na een dag sauna én een massage. Mijn voeten - ja, dat is relevant - onder de olie.
Hoor ik beneden in de bench (waar mijn lief ook nog is) mevrouw krijsen, gillen en tekeer gaan of ze geslacht wordt. Levend.
Oh! Mijn! Goddes! Als mijn vorige honden (rottweilers en Mechelse herders) gilden op die manier was er
echt iets aan de hand!
Dus ik schiet overeind, en ga de trap af ik een moordtempo. Althans, dat is mijn bedoeling. Op de tweede trede glij ik uit (beoliede voetjes, weet je nog) en ik lazer de rest van de trap naar beneden....
Resultaat: Een blauwe rug en kont, een paar gekneusde ribben, een gekneusde schouder.....en een verontwaardig hondje: Waarom maak je me wakker in mijn slaap?
Conclusie: Als mijn witje gilt loop ik niet meer zo hard.
'The dog that cried wolf', heet ze hier tegenwoordig
