Kazan overleden...ben helemaal stuk

[amber81]

Ik kan niet anders zeggen dan heel veel sterkte.

en hij is idd zo mooi.


tranen lopen hier over mijn wangen. Want is het toch allemaal oneerlijk.

dankjewel....
en hij is mooi he? dat is nooit overgegaan...hij was ook zo lekker zacht en ieder die hem eenmaal kende kon er alles mee en kroelen was zijn grootste hobby...met ons, ons dochtertje, vriendjes en vriendinnetjes...met zijn meiden...met de familie en veel vrienden, gekamd worden vond hij zo lekker en was ook altijd zo leuk, ging die altijd helemaal voor staan...
Het is ook echt een gat dat valt, een enorme leegte...voor iedereen hier in huis, dus ook de katten en andere twee honden...
Twee katten zijn echt van slag, de vier anderen zijn vooral verbaasd en zoeken...de twee meiden hebben wel een dubbele houding...gelukkig kwijnen ze niet, hoewel Tara die echt zijn vrouwtje was, echt kan gaan liggen en ineens helemaal verdrietig is. Ze jat ook steeds zijn spulletjes, de kleren die we maandag aanhadden toen...dus die heb ik nu ook gewassen hoewel dat dan ook weer moeilijk was, raar he?

Gisteren een condoleancekaartje gehad van de dierenarts, vond ik heel erg lief en van de assistentes...de eerste dagen was ik zo lamgeslagen van wat er allemaal gebeurd was ik kon alleen nog maar huilen en mezelf verstoppen...eenmaal wat doen, daar tijdens janken...toen zijn asblik kwam hebben partner en ik samen op de bank gehuild: 'moeilijk he, lieffie?' zei hij...zucht...

[Marina]

Ik kan niet anders zeggen dan heel veel sterkte.

en hij is idd zo mooi.


tranen lopen hier over mijn wangen. Want is het toch allemaal oneerlijk.

dankjewel....
en hij is mooi he? dat is nooit overgegaan...hij was ook zo lekker zacht en ieder die hem eenmaal kende kon er alles mee en kroelen was zijn grootste hobby...met ons, ons dochtertje, vriendjes en vriendinnetjes...met zijn meiden...met de familie en veel vrienden, gekamd worden vond hij zo lekker en was ook altijd zo leuk, ging die altijd helemaal voor staan...
Het is ook echt een gat dat valt, een enorme leegte...voor iedereen hier in huis, dus ook de katten en andere twee honden...
Twee katten zijn echt van slag, de vier anderen zijn vooral verbaasd en zoeken...de twee meiden hebben wel een dubbele houding...gelukkig kwijnen ze niet, hoewel Tara die echt zijn vrouwtje was, echt kan gaan liggen en ineens helemaal verdrietig is. Ze jat ook steeds zijn spulletjes, de kleren die we maandag aanhadden toen...dus die heb ik nu ook gewassen hoewel dat dan ook weer moeilijk was, raar he?

Gisteren een condoleancekaartje gehad van de dierenarts, vond ik heel erg lief en van de assistentes...de eerste dagen was ik zo lamgeslagen van wat er allemaal gebeurd was ik kon alleen nog maar huilen en mezelf verstoppen...eenmaal wat doen, daar tijdens janken...toen zijn asblik kwam hebben partner en ik samen op de bank gehuild: 'moeilijk he, lieffie?' zei hij...zucht...

Hij is heel erg mooi, en knuffelen dat zou ik ook wel met hem willen. Hij ziet er ook zo knuffelig uit.

Ik kan me goed voorstellen dat iedereen van slag is. OP de foto's te zien was ook een echte goedzak.

Het is moeilijk en je zult ook betere tijden krijgen maar vooral de eerste tijd erg moeilijk

ik denk aan jullie

[amber81]

Hij is heel erg mooi, en knuffelen dat zou ik ook wel met hem willen. Hij ziet er ook zo knuffelig uit.

Ik kan me goed voorstellen dat iedereen van slag is. OP de foto's te zien was ook een echte goedzak.

Het is moeilijk en je zult ook betere tijden krijgen maar vooral de eerste tijd erg moeilijk

ik denk aan jullie

aaien kon niet genoeg gebeuren, hij kon zelfs erg opdringerig worden soms :I:Kazan was een hond van uitersten...was iemand lief voor hem, was hij ook lief, iedereen werd enthousiast beblaft en begroet...kids konden lekker op de bank met hem kroelen, vergaf hij ze als ze hem per ongeluk pijn deden, vertrouwde hij iemand niet, dan liet hij dat ook merken...binnen viel hij nooit aan, en er is eens iemand geweest die probeerde in te breken en dan wordt hij heel stil...dan krijgt hij een hele lage brom, stond hij stokstijf en hapte ineens in de brievenbus...

Hij kon dagen trappen lopen, over banken springen, uren rondparaderen, maar hij had ook luie dagen, dat hij ondersteboven in een bank of stoel hing languit op zijn rug en poten omhoog...maar eigenlijk kan ik wel uren over hem praten...

[anne_lies]

Wat een verhaal. Erg heftig om zo afscheid te moeten nemen.

Hij was echt heel mooi zo te zien op de foto's. Vooral een prachtig mooie kop met een lieve uitstraling.

Jeetje ben er helemaal stil van

Heel veel sterkte

[Marina]

Hij is heel erg mooi, en knuffelen dat zou ik ook wel met hem willen. Hij ziet er ook zo knuffelig uit.

Ik kan me goed voorstellen dat iedereen van slag is. OP de foto's te zien was ook een echte goedzak.

Het is moeilijk en je zult ook betere tijden krijgen maar vooral de eerste tijd erg moeilijk

ik denk aan jullie

aaien kon niet genoeg gebeuren, hij kon zelfs erg opdringerig worden soms :I:Kazan was een hond van uitersten...was iemand lief voor hem, was hij ook lief, iedereen werd enthousiast beblaft en begroet...kids konden lekker op de bank met hem kroelen, vergaf hij ze als ze hem per ongeluk pijn deden, vertrouwde hij iemand niet, dan liet hij dat ook merken...binnen viel hij nooit aan, en er is eens iemand geweest die probeerde in te breken en dan wordt hij heel stil...dan krijgt hij een hele lage brom, stond hij stokstijf en hapte ineens in de brievenbus...

Hij kon dagen trappen lopen, over banken springen, uren rondparaderen, maar hij had ook luie dagen, dat hij ondersteboven in een bank of stoel hing languit op zijn rug en poten omhoog...maar eigenlijk kan ik wel uren over hem praten...

Als je wilt schrijven over Kazan moet je dat doen. Schrijf het van je af. Ik wil het allemaal wel lezen. Ik ken hem niet maar op de fotos ziet hij er zo lief uit. Vertel wat je wilt vertellen. Als het helpt waarom niet.

Kazan was een echte kanjer, dat kun je wel zien.

[Madison]

Ook ik en mijn hondje denken aan jullie. Heel veel sterkte.

[plekkie]

Ach, wat een verschrikkelijke nachtmerrie is dit allemaal zeg! Afschuwelijk!
Heel veel sterkte en kracht gewenst.

En

Als je wilt schrijven over Kazan moet je dat doen. Schrijf het van je af. Ik wil het allemaal wel lezen. Ik ken hem niet maar op de fotos ziet hij er zo lief uit. Vertel wat je wilt vertellen. Als het helpt waarom niet.

Kazan was een echte kanjer, dat kun je wel zien.

Moet je idd zeker doen hoor!

[EschaenStefanie]

wat een prachtige knul was het toch, ik leef met jullie mee en wil graag een hart onder de riem steken..
Wat een vreselijk gemis

[amber81]

heyhey lieve allemaal...

Gisteren was het Sinterklaasavond en we hebben er ons best voor gedaan. We konden het niet laten, de kaarsjes zijn aangegaan, want Sinterklaas en Kazan; dat klikte niet zo Hij ging altijd even naar buiten of boven, vorig jaar voor het eerst met Tara en Gigi, gigi was nog echt klein toen. De meiden hingen zich altijd op aan Kazan en dat kon je gisteren goed merken. Het huis was druk bevolkt, ons dochtertje was nerveus, het huis versiert...Tara en Gigi hebben natuurlijk nooit feestjes gehad zonder Kazan en vooral Tara was erg bang...ze kroop heel de tijd in me weg, wist zich geen houding te geven en Gigi was vooral onstuimig en onzeker; ging heel de tijd in de bench liggen...het was vreemd te zien wat het effect is, zo zonder Kazan. Eenmaal Sint en de zwarte pieten binnen, heb ik de meiden toch de bench in gedaan, ze waren zo bang en onzeker, ik voorzag ellende!

Het was zo raar allemaal...de visite vond het allemaal zo stil...geen gewoef als ze aankwamen, geen uitbundige begroeting, niet die zwarte kop in het raam, op de bank...menig tranen liepen er en we hebben allemaal herinneringen opgehaald aan hem. Ja, de meiden zijn zo anders dan Kazan, veel ingetogender...hen zijn meer van het lebberen en op de bank zich op je werpen enzo...kazan wierp zich echt over je heen, ging liggen, koerde en piepte, blafte je hallo, pakte altijd iets kleins (wat hij nooit stuk maakte) van degene die binnenkwam en iedereen wist dat....de koekjes die iedereen altijd meenam voor hem, hij kreeg altijd de koffiekoekjes die je in cafés enzo krijgt, een gewoonte die men van mijn schoonmoeder over heeft genomen...nu kregen de meiden die....

Hier een foto's van hem met iets kleins...piepspeeltjes waren zoijn favorieten, vooral piepkippen en hoe kleiner hoe leuker...hij maakte het echt nooit kapot...


ons dochtertje, ze kreeg uit de zak een Ken van Barbie kado...Kazan maakte nooit iets kapot van haar, maar Ken, daar had hij een bloedhekel aan, maar waarom is ons nooit duidelijk geworden... Die moesten we echt altijd verstoppen, dus Esme onze kleine meid, verstopte de kennen altijd...toen hij werd uitgepakt zei ze bedroefd, na haar vreugdegilletjes; deze kan Kazan nooit meer stuk maken...
zelfs dat was ...tja...verdrietig, maar ook zo grappig...Sint en zijn pieten hebben haar ook alles laten vertellen over Kazan wat ze wilde zeggen, ze zijn veel langer gebleven dan was afgesproken, ze zaten helemaal in de verhalen over Kazan..Esme mist hem verschrikkelijk, is al de hele week down...ik mag haar deken ook niet wassen, want die ruikt nog naar hem...tot haar zesde sliep hij altijd bij haar in bed, daarna begon hij iedere nacht bij haar, tot ze sliep, maar soms ging hij snachts dan toch op pad, spelen, waken, eten, de katten pesten...maar esme in slaap krijgen, dat deed hij...iedere avonddie grote kop bij die kleine frummel...


Zucht...ik mis mijn boeffie zo...ook de dieren in huis zijn steeds aan het zoeken...het is zo schrijnend, ze staan klagelijk te mauwen naar me...met een paar van de katten had hij iets bijzonders...Een kat, Sita, kent hij al zolang hij bij ons was, ze deden lelijk tegen ellkaar maar ook vaak lief, een echte haat-liefdeverhouding, en toen ze vorig jaar zes weken van huis was, ze was weggelopen, heeft hij dagen achtereen gespeurd naar haar, gejoeld in de tuin, roepend naar zijn poes, ze is nu al sinds maandag uit haat doen, humeurig, klagelijk...en de jongste kat, die heeft hem altijd geweldig gevonden...Ukkiewas een kitten van vier weken toen ze kwam, ziek, meer dood dan levend en Kazan, hield samen met de andere katten Ukkie warm, verzorgde haar, ga maar door...iedere avond en ochtend kwam Ukkie kroelen met haar Kazan, dan gleed hij zachtjes met zijn neus over haar vacht en zij wierp zich op hem...als ze krols was, zocht ze hem altijd op en hij trooste haar...Ukkie is altijd klein gebleven en hij was altijd zo lief met haar...en als ze dan tegen me staat te gillen nu iedere ochtend en avond, kan ik alleen maar hopen dat ik haar een beetje troost kan bieden...

Tara heeft er het meeste last van denk ik...ze was echt zijn meissie...ze kroelden, speelden, lebberden, maakten ruzie, speelden...alles deelden ze, ze waren gek op mekaar...hun puppenkind Gigi stond meerdere keren per dag haar paps uit te dagen, ze wilde altijd met hem spelen en zijn genegenheid, hij was een strenge papa voor haar, maar ook heel leif...tot haar elfde maand mocht ze mee-eten met hem...met zijn drieen waren ze een echt en hecht team...


ik stop er even mee...ik blijf bleren...ik mis me mooie boef gewoon heel erg...

[Marina]

heyhey lieve allemaal...

Gisteren was het Sinterklaasavond en we hebben er ons best voor gedaan. We konden het niet laten, de kaarsjes zijn aangegaan, want Sinterklaas en Kazan; dat klikte niet zo Hij ging altijd even naar buiten of boven, vorig jaar voor het eerst met Tara en Gigi, gigi was nog echt klein toen. De meiden hingen zich altijd op aan Kazan en dat kon je gisteren goed merken. Het huis was druk bevolkt, ons dochtertje was nerveus, het huis versiert...Tara en Gigi hebben natuurlijk nooit feestjes gehad zonder Kazan en vooral Tara was erg bang...ze kroop heel de tijd in me weg, wist zich geen houding te geven en Gigi was vooral onstuimig en onzeker; ging heel de tijd in de bench liggen...het was vreemd te zien wat het effect is, zo zonder Kazan. Eenmaal Sint en de zwarte pieten binnen, heb ik de meiden toch de bench in gedaan, ze waren zo bang en onzeker, ik voorzag ellende!

Het was zo raar allemaal...de visite vond het allemaal zo stil...geen gewoef als ze aankwamen, geen uitbundige begroeting, niet die zwarte kop in het raam, op de bank...menig tranen liepen er en we hebben allemaal herinneringen opgehaald aan hem. Ja, de meiden zijn zo anders dan Kazan, veel ingetogender...hen zijn meer van het lebberen en op de bank zich op je werpen enzo...kazan wierp zich echt over je heen, ging liggen, koerde en piepte, blafte je hallo, pakte altijd iets kleins (wat hij nooit stuk maakte) van degene die binnenkwam en iedereen wist dat....de koekjes die iedereen altijd meenam voor hem, hij kreeg altijd de koffiekoekjes die je in cafés enzo krijgt, een gewoonte die men van mijn schoonmoeder over heeft genomen...nu kregen de meiden die....

Hier een foto's van hem met iets kleins...piepspeeltjes waren zoijn favorieten, vooral piepkippen en hoe kleiner hoe leuker...hij maakte het echt nooit kapot...


ons dochtertje, ze kreeg uit de zak een Ken van Barbie kado...Kazan maakte nooit iets kapot van haar, maar Ken, daar had hij een bloedhekel aan, maar waarom is ons nooit duidelijk geworden... Die moesten we echt altijd verstoppen, dus Esme onze kleine meid, verstopte de kennen altijd...toen hij werd uitgepakt zei ze bedroefd, na haar vreugdegilletjes; deze kan Kazan nooit meer stuk maken...
zelfs dat was ...tja...verdrietig, maar ook zo grappig...Sint en zijn pieten hebben haar ook alles laten vertellen over Kazan wat ze wilde zeggen, ze zijn veel langer gebleven dan was afgesproken, ze zaten helemaal in de verhalen over Kazan..Esme mist hem verschrikkelijk, is al de hele week down...ik mag haar deken ook niet wassen, want die ruikt nog naar hem...tot haar zesde sliep hij altijd bij haar in bed, daarna begon hij iedere nacht bij haar, tot ze sliep, maar soms ging hij snachts dan toch op pad, spelen, waken, eten, de katten pesten...maar esme in slaap krijgen, dat deed hij...iedere avonddie grote kop bij die kleine frummel...


Zucht...ik mis mijn boeffie zo...ook de dieren in huis zijn steeds aan het zoeken...het is zo schrijnend, ze staan klagelijk te mauwen naar me...met een paar van de katten had hij iets bijzonders...Een kat, Sita, kent hij al zolang hij bij ons was, ze deden lelijk tegen ellkaar maar ook vaak lief, een echte haat-liefdeverhouding, en toen ze vorig jaar zes weken van huis was, ze was weggelopen, heeft hij dagen achtereen gespeurd naar haar, gejoeld in de tuin, roepend naar zijn poes, ze is nu al sinds maandag uit haat doen, humeurig, klagelijk...en de jongste kat, die heeft hem altijd geweldig gevonden...Ukkiewas een kitten van vier weken toen ze kwam, ziek, meer dood dan levend en Kazan, hield samen met de andere katten Ukkie warm, verzorgde haar, ga maar door...iedere avond en ochtend kwam Ukkie kroelen met haar Kazan, dan gleed hij zachtjes met zijn neus over haar vacht en zij wierp zich op hem...als ze krols was, zocht ze hem altijd op en hij trooste haar...Ukkie is altijd klein gebleven en hij was altijd zo lief met haar...en als ze dan tegen me staat te gillen nu iedere ochtend en avond, kan ik alleen maar hopen dat ik haar een beetje troost kan bieden...

Tara heeft er het meeste last van denk ik...ze was echt zijn meissie...ze kroelden, speelden, lebberden, maakten ruzie, speelden...alles deelden ze, ze waren gek op mekaar...hun puppenkind Gigi stond meerdere keren per dag haar paps uit te dagen, ze wilde altijd met hem spelen en zijn genegenheid, hij was een strenge papa voor haar, maar ook heel leif...tot haar elfde maand mocht ze mee-eten met hem...met zijn drieen waren ze een echt en hecht team...


ik stop er even mee...ik blijf bleren...ik mis me mooie boef gewoon heel erg...

Jeetje das was een heftige sinterklaas avond. Maar wel heel er goed denk ik. Dit hoort bij het verwerken. En dat is veel beter dan weg stoppen.
Iedereen was superrr dol op Kaza dat lees ik wel uit je verhalen. Ben daar heel erg blij om, dat moet je goed doen.

EN bij de katten en honden die hem u zo missen komt het ook allemaal goed. Ze zijn iets liefdevols kwijt en moeten en een plaatsje geven net zoals jou dochtertje, man(vriend) en jijzelf.

Geeft niks huil maar, dat is alleen maar goed.

En vertel zoveel je wilt, ik lees graag mee. Mee een brede glimlach en ook met tranen over mijn wangen. Maar dat is niet erg.
Zoveel liefde schrijf je uit.

[amber81]

Jeetje das was een heftige sinterklaas avond. Maar wel heel er goed denk ik. Dit hoort bij het verwerken. En dat is veel beter dan weg stoppen.
Iedereen was superrr dol op Kaza dat lees ik wel uit je verhalen. Ben daar heel erg blij om, dat moet je goed doen.

EN bij de katten en honden die hem u zo missen komt het ook allemaal goed. Ze zijn iets liefdevols kwijt en moeten en een plaatsje geven net zoals jou dochtertje, man(vriend) en jijzelf.

Geeft niks huil maar, dat is alleen maar goed.

En vertel zoveel je wilt, ik lees graag mee. Mee een brede glimlach en ook met tranen over mijn wangen. Maar dat is niet erg.
Zoveel liefde schrijf je uit.

Ik ben blij met je antwoorden steeds, van iedereen hoor, maar ben blij met je luisterende oor...vandaag was ook zo'n dag dat ik continu met hem bezig ben geweest. Uit het nest van vorig jaar, een pup van Kazan en Tara dus, moet al een tijdje herplaatst worden...wat betreft karakter lijkt deze reu heel erg op kazan...ik wilde hem eerder niet opvangen vanwege kazan zijn ziekzijn, toen overleed hij en wilde ik niet eens aan zijn puppenkind dénken...vandaag werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik mag die hond gewoon niet zomaar in de steek laten, hoeveel verdriet ik ook heb...dus als gezin hebben we besloten dat Bongo hierheen mag komen. Als het goed gaat met de rest van de dierentuin, mag hij blijven.

Het voelt als verraad tegenover kazan en zo voel ik me dus al dagen...ik wil hem namelijk niet vervangen...maar als kazan gezond was geweest had Bongo ook mogen komen...we hebben voor alle pups van vorig jaar altijd klaargestaan, dus nu voor bongo ook...maar raar voelt het wel. En dan zit ik steeds te bleren, want dan zie ik zijn mooie kop weer voor me...ik mis hem zo verschrikkelijk!Gisteravond heeft mijn dochtertje zich helemaal laten gaan...ze was verdrietig, natuurlijk, maar hield zich ook groot. Maar gisteren barstte ze uit elkaar en hebben we samen een potje zitten bleren...Kazan was voor haar een soort grote broer, ze weet niet beter, alles wat nog naar hem ruikt houdt ze bij zich...manlief werkt zich over de kop, hij kan het amper aan, kazan hoorde hier ook gewoon echt.

Hoe komt het toch dat het alleen maar erger wordt?

[freskin]

Probeer meer aan alle mooie momenten met Kazan te denken. Het moet tijd hebben (weet ik uit ervaring). Straks koester je alle mooie momenten en kan je het een plaatsje geven.....

Het is geen verraad dat jullie Bongo gaan opvangen. Het is juist mooi! straks hebben jullie zijn zoon in huis! Wie kan dat zeggen? In Bongo zien jullie waarschijnlijk de mooie trekjes van Kazan weer terug. Zo blijft hij voortleven. Hij kan nooit een vervanging zijn, maar wel een mooie afleiding om de scherpe randjes van het verdriet af te halen. Kazan krijgen jullie niet terug door in het verdriet te blijven hangen. Het leven gaat door. Het klinkt erg hard, maar het is helaas wel zo.Het is prachtig dat jullie Bongo willen opvangen! Zo te lezen is het een schat van een hond waar jullie nog heel veel liefde en plezier mee kunnen hebben. Misschien heeft het wel zo moeten zijn dat hij nu bij jullie komt.

Heel veel sterkte! Ik weet hoe moeilijk het is om een geliefde hond te verliezen. Ik had ook nooit gedacht dat ik er overheen zou komen. Maar nu, drie jaar later, heb ik het een plekje kunnen geven. Ik hoop dat jullie dat over een tijdje ook kunnen doen

[Marina]

Jeetje das was een heftige sinterklaas avond. Maar wel heel er goed denk ik. Dit hoort bij het verwerken. En dat is veel beter dan weg stoppen.
Iedereen was superrr dol op Kaza dat lees ik wel uit je verhalen. Ben daar heel erg blij om, dat moet je goed doen.

EN bij de katten en honden die hem u zo missen komt het ook allemaal goed. Ze zijn iets liefdevols kwijt en moeten en een plaatsje geven net zoals jou dochtertje, man(vriend) en jijzelf.

Geeft niks huil maar, dat is alleen maar goed.

En vertel zoveel je wilt, ik lees graag mee. Mee een brede glimlach en ook met tranen over mijn wangen. Maar dat is niet erg.
Zoveel liefde schrijf je uit.

Ik ben blij met je antwoorden steeds, van iedereen hoor, maar ben blij met je luisterende oor...vandaag was ook zo'n dag dat ik continu met hem bezig ben geweest. Uit het nest van vorig jaar, een pup van Kazan en Tara dus, moet al een tijdje herplaatst worden...wat betreft karakter lijkt deze reu heel erg op kazan...ik wilde hem eerder niet opvangen vanwege kazan zijn ziekzijn, toen overleed hij en wilde ik niet eens aan zijn puppenkind dénken...vandaag werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik mag die hond gewoon niet zomaar in de steek laten, hoeveel verdriet ik ook heb...dus als gezin hebben we besloten dat Bongo hierheen mag komen. Als het goed gaat met de rest van de dierentuin, mag hij blijven.

Het voelt als verraad tegenover kazan en zo voel ik me dus al dagen...ik wil hem namelijk niet vervangen...maar als kazan gezond was geweest had Bongo ook mogen komen...we hebben voor alle pups van vorig jaar altijd klaargestaan, dus nu voor bongo ook...maar raar voelt het wel. En dan zit ik steeds te bleren, want dan zie ik zijn mooie kop weer voor me...ik mis hem zo verschrikkelijk!Gisteravond heeft mijn dochtertje zich helemaal laten gaan...ze was verdrietig, natuurlijk, maar hield zich ook groot. Maar gisteren barstte ze uit elkaar en hebben we samen een potje zitten bleren...Kazan was voor haar een soort grote broer, ze weet niet beter, alles wat nog naar hem ruikt houdt ze bij zich...manlief werkt zich over de kop, hij kan het amper aan, kazan hoorde hier ook gewoon echt.

Hoe komt het toch dat het alleen maar erger wordt?

Weet je dit moet gewoon zo zijn. Dit moest op jullie pad komen. En weet je ik denk dat Kazan als hij alles van boven af kan zien blij is met wat jullie doen. Hij zal het zeker nooit als verraad zien, hij zal trots op jullie zijn. (ik weet niet of honden zo kunnen denken, maar zo denk ik er gewoon over) En je kunt Kazan ook niet vervangen en dat hoeft ook niet. Bongo moest op jullie pad komen. En dat jullie allemaal verdrietig zijn is niet erg, en er zijn dagen bij dat het erger lijkt en is, maar er komen ook dagen aan en dat gaat het steeds beter. Alleen dat heeft tijd nodig.

Je helpt een zoon van Kazan, dat is geweldig. Daar kan iedereen trots op zijn. EN jullie ook.

En graag gedaan, als ik je hiermee kan helpen doe ik dat graag. En jemag me ook altijd persoonlijk berichtjes sturen. Waar ik kan helpen door alleen maar te lezen en te reageren doe ik dat graag. Ik zou willen dat ik zoveel meer voor jullie kon doen.

Ik denk aan jullie.

En echt het is geen verraad, het is liefde aan Bongo en nog veel meer aan Kazan. (je helpt zijn zoon)

En ik denk altijd dat het geen afscheid is. Ja voor even. Misschien heel stom en misschien denken mensen wel wat een raar iemand. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik alle dieren waar ik van hou weer terug zie als ik er ok niet meer ben. Die regenboog brug is voor hun maar tijdelijke. Voor hun een overbrugingstijd die heel fijn voor hun is. EN dan komt de tijd en zijn we weer samen.
Misschien stom maar zo denk ik er echt over. En dan doet het nog zeer, ,want dat kan je niet wegstoppen maar is toch een speciaal gevoel wat ik erbij heb.

[crutz]

heel veel sterkte met het verlies van je mannetje, het klinkt als een hel, weet helaas een beetje hoe het voelt, vorig jaar mijn oudste mannetje aan kanker aan de alvleesklier verloren en dit veroorzaakte hypo's met vergelijkbare symptomen.... zaterdag over een week is dat een jaar geleden....

zag eerder ook een herplaats topic van een zoon van Kazan, snap dat je het misschien niet aan denkt te kunnen, maar moet zeggen dat ik er hier heel veel troost aan heb gehad dat Ace doorleefde in zijn kinderen die hier nog zijn.....misscxhien iets om over na te denken...

[malinois]

ach wat een mooie vent... en wat eerder gezegd, het is zeker geen verraad... Ik heb hier oma, zoon, kleinzoon zitten en ben daar maar wat blij mee en erg trots op... In jouw geval is het toch alleen maar heel mooi dat je ventje voortleeft in zijn zoon...
sterkte....

[Fizgig]

Klinkt misschien gek maar ik ben een beetje jaloers op de manier waarop je vertelt en openlijk praat over je rouwen, ik heb ook een hondje verloren, nu bijna een maand geleden en ik kan er echt niet zo over praten. Ik ben juist meer van het wegstoppen. Ik heb ook dekentjes en kusentjes waarvan ik weet dat ze nog steeds naar Ronja ruiken en niemand mag eraan komen, maar eraan ruiken kan ik niet. Foto's/filmpjes kijken kan ik niet. Ik zit een beetje vast geloof ik. Ik zou nu heel erg graag een pup hebben om mijn betraande gezichtje in te duwen, reken maar. Maar ik kan er geeneen vinden die past in ons gezin en ik ben ook nog te verdrietig.
Dus wees ook maar een beetje trots hoor en blij dat je het zo goed kunt uiten. Dat je zegt dat het steeds erger wordt, komt denk ik omdat het zo onverwacht en plotseling is gegaan. Dat heb ik ook, ik moet zeggen dat het nu al wel wat minder wordt. De eerste week kon ik niet over straat, omdat ik steeds in janken uitbarstte, nu wel weer.Wat ik wel lastig voor je vindt, je hebt nog meer honden en dus kom je met uitlaten ook steeds mensen tegen die naar je hond vragen. Die vermijd ik nu eventjes maar ik heb ook geen hond meer. Nou ik lees en leef met je mee, sterkte!!

[amber81]

even iets geks...ik had een hele lap getikt vandaag, opgeslagen om later verder te gaan, maar waar vind ik dat terug?

[Marina]

even iets geks...ik had een hele lap getikt vandaag, opgeslagen om later verder te gaan, maar waar vind ik dat terug?

Ojee dat zou ik niet weten. Ik hoop dat iemand je kan helpen.

[Kaiou]

even iets geks...ik had een hele lap getikt vandaag, opgeslagen om later verder te gaan, maar waar vind ik dat terug?

Via je Gebruikerspaneel bij beheer concepten denk ik.

[amber81]

hmm...ik kan mijn teksten dus niet terugvinden...jammer:(ik had voor ieder een stukje terug getikt...is weg nu...

Gisteren had ik een slechte dag, miste mijn boef afschuwelijk. Ik kijk nu steeds naar zijn foto's, waar ik mezelf heel veel zeer mee doe, maar waar ik ook troost in vind...Het is jammer dat ik weinig digitale foto's van hem heb, ik heb nog altijd een analoge spiegelreflex, dus alles zit in boeken. Ik zou jullie zoveel plaatjes van Kazan willen laten zien!

Gisteravond is onverwachts Bongo al gekomen, die eigenlijk vanavond pas zou komen. Het is raar te zien dat hij zoveel trekken heeft van Kazan. Tara en Gigi vonden het wel leuk dat hij er was, al mag hij vrij weinig van zijn moeder en zusje! Ik ben dus heel benieuwd hoe dit uitpakt...
Het is misschien raar hoor, maar ik ga er wel vanuit dat Bongo uiteindelijk herplaatst zal worden. Ik heb mijn gezin beloofd dat ik het aan zou kijken, want wie weet werkt het goed tussen hem en de dames, maar ik ben nog zo met mijn verdriet bezig...ik kan het niet goed uitleggen. Ik zei eerder al: het is als verraad naar Kazan. Dat is misschien verkeerd gezegd, maar nu voel ik vooral: ik wil Kazan niet vervangen.
Stom natuurlijk, hier is het altijd zo gegaan: als de nood aan de man was, konden de kids van Tara en Kazan hier al;tijd terecht en nu dus ook.

Ook zoiets raars: gisteren kwam de dierenarts rekening van alle medicatie die hij onlangs heeft gehad, Kazan dus. We hadden net een nieuwe voorraad pilletjes en zalfjes voor onze boef...ik kon alleen maar janken. Eerder wilde ik de meidcijnen terugbrengen, wellicht hebben ze er in de kliniek wat aan. Maar nu kan ik het weer niet, het is iets tastbaars he? Zijn naam staat op de verpakking, het was voor hem.
Net als het verschuiven van de bank. De kerstboom is er nu, dus de meubels staan weer anders. Er kwamen hele plukken Kazanhaar voorbij...zijn kammen liggen ook vol van de laatste keer dat ik hem kamde...die kammen heb ik trouwens bij zijn spulletjes gelegd...in de vitrine ligt nu bij zijn as de rouwbrieven, een van zijn halsbanden, zijn kammen en pilletjes.


Ik heb het zo verschrikkelijk zwaar...ik ben zo blij dat ik hier mijn ei kwijt kan. In sommige reacties zie ik terug dat anderen iets soortgelijks hebben meegemaakt...daar heb ik net zo hard om mee zitten bleren....het is naar he? En oneerlijk...
ik mis mijn trouwe maatje...

[thom]

[Liselore]

Nogmaals heel veel sterkte, en als het helpt om het van je af te schrijven, vooral doen!

[freskin]

Heel herkenbaar met die medicijnen........Onze hond had ook bepaalde medicijnen in potjes. Ik heb ze ook bewaard. (het is nu ruim drie jaar geleden). Het is voor mij ook iets tastbaars van hem. Ook vond ik nog wat losse enkele haren van hem vlak na zijn dood. Die heb ik in een plastic zakje gedaan en in zijn plakboek bewaard. Ik heb nu zelf 6 honden gehad, maar hij was uniek. Zo'n hond die je maar een keer in je leven krijgt. Het is moeilijk uit te leggen. Ik mis hem nog iedere dag,maar de pijn is nu vervangen door dierbare herinneringen. Ik kijk nog regelmatig naar zijn foto's. Dat zal bij jullie straks ook zo zijn, ook al lijkt dat nu nog heel ver weg.......nogmaals veel sterkte!

[crutz]

fijn dat zijn zoon nu toch bij jullie is, je zal merken dat je ondanks het verdriet er toch ook steun aan hebt.....
heb het hier nu (volgende week pas een jaar geleden) dat ik in Ace zijn nakomelingen die hier lopen (1 zoon, 1 dochter en 1 kleinzoon/achterkleinzoon) dat ik steeds meer bekende trekjes ga zien, in het begin werd ik daar verdrietig van, nu haalt het mooie momenten boven....

Het kost gewoon tijd, jij hebt het nu al geschreven, dat heeft mij denk ik 3 mnd gekost voordat ik dat kon....

hier geen haren, enkel as, een groot deel in een strooi urn (hoop hem volgende week zaterdag bij ons thuis op de wei uit te kunnen strooien) en een klein deel in een RVS urn in de vorm van een hartje met honden pootjes er op....
omdat alles zeer onverwachts is gegaan is hij volledig gecremeerd, in de tijd na zijn dood hebben mijn vriend en ik er veel over gesproken en ja, met alle volgende honden die overlijden wil ik dat toch anders.
Mss luguber, lees dan maar ff niet verder, het gaat nl over het preparateren dat mijn vriend tijden heeft gedaan....

















































ff hier verder,
wat ik graag zou willen (en wat mijn vriend emotioneel ook aan kan, niet onbelangrijk) is de schedels van onze overleden honden geprepareerd, de rest dus wel gecremeerd....had hier wel op de dag van overlijden aan gedacht, maar goed, weet niet, kreeg het niet uitgesproken, nu wel besproken, dus van de honden die hier nu nog overlijden weten we wat er mee gebeurd.....

[senna en odin]

Het is geen verraad dat jullie Bongo gaan opvangen. Het is juist mooi! straks hebben jullie zijn zoon in huis! Wie kan dat zeggen? In Bongo zien jullie waarschijnlijk de mooie trekjes van Kazan weer terug. Zo blijft hij voortleven. Hij kan nooit een vervanging zijn, maar wel een mooie afleiding om de scherpe randjes van het verdriet af te halen. Kazan krijgen jullie niet terug door in het verdriet te blijven hangen. Het leven gaat door. Het klinkt erg hard, maar het is helaas wel zo.Het is prachtig dat jullie Bongo willen opvangen! Zo te lezen is het een schat van een hond waar jullie nog heel veel liefde en plezier mee kunnen hebben. Misschien heeft het wel zo moeten zijn dat hij nu bij jullie komt.

Ik vind dit gedeelte heel mooi verwoord Het heeft gewoon zo moeten zijn.
Kazan is nooit te vervangen!! Maar dat wil niet zeggen dat je zijn zoon niet aan een gouden mandje mag helpen. Want een gouden mandje is het. Gezien de liefde voor Kazan die zowat van het beelscherm spettert denk ik zomaar dat je het ook niet kan verkroppen als zijn zoon god weet waar terecht komt. Je mag notabene een zoon van je geliefde Kazan opvangen...wie krijgt zo'n kan nou als zijn geliefde hond er niet meer is. Er spreekt zoveel liefde voor Kazan uit je teksten. Jullie hebben zoveel mooie herinneringen samen gemaakt. Die moet je koesteren en kracht uithalen om het verlies van je ventje te verwerken en ik weet ook uit ervaring dat dat niet gemakkelijk is.
Geeft het de tijd, schrijf het lekker van je af hier en geniet ondertussen ook van de hondjes die er wel zijn. En dat klinkt misschien ook hard maar naast je eigen verdriet hebben deze honden je ook nodig. Zij missen hun kameraad ook en snappen er niks van.
Teer op de herinneringen met je mooie vent en maak nieuwe met de dames en met zijn zoon.
Heel veel sterkte

[amber81]

iK HEB ER een hard hoofd over in...ze hebben al nu een aantal keren gevochten...vind ik heel erg...
vanmorgen met Bongo gaan lopen zonder de meiden, was geen doen met ze allen...hij liep keurig en gek genoeg krijg ik nooit leuke opmerkingen over de honden, maar met Bongo wel en hij was bijzonder nieuwsgierig...maar de meiden willen wel spelen en rennen...maar pikken vrij weinig. Logisch, zal een paar dagen kosten en veel te maken hebben met Kazans afwezigheid, ze zijn het namelijk wel gewend dat vaak honden over de vloer komen...Bongo rijdt heel veel en dat vinden ze niet okee...ook piest hij tegen de banken en tegen mijn kerstboom...even een hele rotte eerste dag dus..en dies nog maar net begonnen!

net was de therapeut hier ook...heel de tijd over kazan kunnen praten en zaten de drie honden lief bij me, dat wel...ik heb een broodje hamkaas met ze gedeeld en nu ben ik even flabbergasted...
ook de laatste dierenartsrekening binnen gekregen van kazan...ik denk dat ik de bewaar, toch?


pfff...ik haat mezelf erom en wil anders denken maar wil me eigen kazan terug...ik denk niet dat ik bongo kan houden, gevoelsmatig kan ik het niet...of is dat gewoon onzekerheid?

[crutz]

iK HEB ER een hard hoofd over in...ze hebben al nu een aantal keren gevochten...vind ik heel erg...

logisch, de vaste schakel in je roedel is er niet meer & dan komt er ook nog een jonge sprinkhaan tussen lopen.....het zal meer aftasten dan vechten zijn, alleen zie jij dat nu denk ik nog niet zo

vanmorgen met Bongo gaan lopen zonder de meiden, was geen doen met ze allen...hij liep keurig

lijkt me ook ff beter, kunnen jullie aan elkaar wennen...

en gek genoeg krijg ik nooit leuke opmerkingen over de honden, maar met Bongo wel en hij was bijzonder nieuwsgierig...maar de meiden willen wel spelen en rennen...maar pikken vrij weinig. Logisch, zal een paar dagen kosten en veel te maken hebben met Kazans afwezigheid, ze zijn het namelijk wel gewend dat vaak honden over de vloer komen...Bongo rijdt heel veel en dat vinden ze niet okee...ook piest hij tegen de banken en tegen mijn kerstboom...even een hele rotte eerste dag dus..en dies nog maar net begonnen!

was hij bij zijn vorige eigenaar wel zindelijk? zal ook wel de omschakeling zijn, nieuw huis, 2 dames in huis, uitproberen hoe ver hij kan gaan, was hij daar wel zindelijk dan grote kans dat het bij jou ook goed gaat...alleen zal het even duren...

net was de therapeut hier ook...heel de tijd over kazan kunnen praten en zaten de drie honden lief bij me, dat wel...ik heb een broodje hamkaas met ze gedeeld en nu ben ik even flabbergasted...
ook de laatste dierenartsrekening binnen gekregen van kazan...ik denk dat ik de bewaar, toch?

ze vechten dus niet constant, dus toch meer idd iets van aftasten...fijn dat je er over hebt kunnen praten met iemand....en als jij die rekening wilt bewaren, prima toch...

pfff...ik haat mezelf erom en wil anders denken maar wil me eigen kazan terug...ik denk niet dat ik bongo kan houden, gevoelsmatig kan ik het niet...of is dat gewoon onzekerheid?

onzekerheid, gewenning, laat hem gewoon eerst lekker meedraaien en doen en als je het aankan, beslis dan pas over een tijdje..

sterkte

[Marina]

Ik denk ook dat die strubbelingen onder de honden aftasten is. Dat gaat wel goed komen. Ze moeten aan elkaar wennen er is voor hun allemaal, ook voor Bongo veel gebeurd de laatste tijd.

En nu is het voor jou ook nog wennen. Ik denk dat je er over een tijdje als de honden onderling ook aan elkaar gewend zijn er heel anders tegen aan zal kijken. Maar dat heeft tijd nodig.

Doe Bongo niet te snel weg, daar kun je spijt van krijgen.
Probeer het een beetje de tijd te geven.

en afscheid nemen van je honden (andere dieren) is altijd niet eerlijk. Het is en blijft verschrikkelijk.

Ik weet wat je voelt, en dat doet pijn.

denk aan jullie

[Marina]

Hoe gaat het dit weekend??

Is Bongo al bij jullie??

Ik denk aan jullie

[amber81]

Hoe gaat het dit weekend??

Is Bongo al bij jullie??

Ik denk aan jullie

Haihai...
Het is heeeeeeeeeeeeeeeel druk en roerig...ik zal er morgen eens goed voor gaan zitten, moet het toch wel kwijt....dankjewel marina