dagmar88 schreef:Nelleke schreef:Alleen al de vergelijking tussen kind en hond vind ik al van de zotte.
Als mijn kind dood zou zijn en er komt iemand met een troostend lulverhaal over zijn hondje die ook gestorven is dan mag hij van mij ook in zijn graf vallen.
Laat mij dan weinig empatie hebben .
Ik hou veel van mijn honden ,maar het kan nooit de plaats van een mens innemen.
Als morgen een kind gered kan worden door mijn hond af te staan dan gaat hij.
Krijgt die met een traan in mijn ogen een kus op zijn snuit .
Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.
Dat is toch helemaal niet wat ik zeg?
Als iemand zijn kindje verliest ga ik heus niet zeggen: ja ik snap het want mijn honden zijn ook dood.
Zo een randdebiel ben ik echt niet hoor.
Het enige wat ik zeg; en sorry dat dit blijkbaar tegen allerlei zere benen gaat, is,
Dat ik door mijn eigen ervaring met intens verdrietig zijn me nu beter in kan leven in een ander die om wat voor reden dan ook zelf verdriet of rouw doormaakt. En dan hoeft het niet perse een hond te zijn, kan ook om iets anders zijn.
Een kind verliezen is totaal van een ander kaliber, maar bijvoorbeeld als iemand een miskraam krijgt na 4 maanden (ik noem maar wat) dan zijn de lompe reacties echt niet van de lucht. Zoals, ach dan raak je toch gewoon weer zwanger etc. Mensen lijken het erg onbegrijpeijk te vinden dat je om zo iets moet rouwen.
Dat is wat ik eruit heb gehaald.
Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.
Dan zeg je toch niks meer.
Iemand die geen kinderen heeft, kan misschien de dood van hun dier wel als intens verdriet ervaren.
Nou en, Mag toch. Is bij jou misschien niet zo maar bij andere misschien wel.
En van opa en oma daar kunnen wij ook niet over oordelen.
Doe toch niet zo moeilijk. Nelleke probeerd alleen maar te omschrijven hoe verdrietig ze is.
En mensen en dieren als die dood gaan is niet met elkaar te vergelijken dat weet iedereen.
Probeer het ook is op een andere manier te lezen.
Tjeetje
Voor mij had het niets met vergelijken van verdriet te maken en ik geloof- als ik de reacties van TS lees - ook niet dat zij hierop doelt, zoals ze zelf ook zegt. Ik kan me wel voorstellen dat als je zelf een verlies hebt meegemaakt, je dit kan helpen anderen te begrijpen in hun verdriet. Zonder daar bij dus te zeggen dat de dood van je hondjes even erg is als de dood van een mens. Hoeveel we ook met z'n allen van onze honden houden, iedereen hier zal begrijpen dat voor (de meeste) mensen het verlies van een mens erger is.
