Ik zag en hoorde ze niet aankomen achter me, het jochie op de fiets en z'n Toller-achtige jachthond waarmee Lukas een paar maanden terug al eens eerder een aanvaring mee heeft gehad.
Ook toen heb ik die Toller bij z'n nek moeten pakken waarop de eigenaresse (ik neem aan de moeder van het jochie) hem kon aanlijnen.
Maar dit keer was het echt hommeles, hij stoof luid grommen op Lukas af die ik nog net kon wegtrekken voor z'n dicht klappende kaken om hem daarna te blokken met mn been.
Ditmaal gaf-ie niet op en bleef komen, luid grommend en met opgetrokken lippen. Hij leek mij totaal te negeren en zag alleen Lukas.
Lukas had ik aan de lijn aan mn uitgestrekte rechterarm, en de in alle bochten wringende razende Toller in het nekvel in mn linkerhand. Ook Lukas liet zich niet onbetuigd want die is nergens bang voor, laat zich niet kennen en vertrouwd op het baasje. Het jochie stond geschrokken 30 meter verderop te kijken.
Ik tilde de Toller aan z'n nekvel dusdanig op dat-ie alleen nog op z'n achterpoten kon staan en geen kant op kon.
Lukas ging toen rustig aan hem snuffelen terwijl de toller zich nog steeds in alle bochten probeerde te wringen.
Maar als ik hem op z'n voorpoten liet zakken begon hij weer als een razende richting lukas, en Lukas natuurlijk weer terug naar de Toller.
Ik moest het jochie ff aansporen om te komen en z'n hond vast te houden, anders had ik er nu nog gestaan.
Maar goed, wat moet ik hier nu mee? Die hond leek echt totaal een waas voor z'n ogen te hebben, en het was niet de eerste keer.
Als hij Lukas echt tussen z'n kaken had genomen dan had ik hoogstwaarschijnlijk net zo kordadig gereageerd, maar met een veel mindere afloop voor de Toller. Wat dat betreft ben ik gewoon niet kinderachtig en kies partij.
Lukas zelf beseft het gevaar geheel niet, die liep daarna weer vrolijk huppelend en snuffelend verder.







