Ik was met een van de honden in het asiel met de (tennis)bal een het spelen. Op een bepaald moment kreeg ik een sms-je. Ik hield de bal in mijn hand vast terwijl ik mijn berichtje aan het lezen was.
Ondertussen zat Mazzel enorm gefixeerd naar de bal te kijken terwijl ik bezig was. Maar omdat de bal al zo vol gekwijld was, gleed hij uit mijn hand.
Mijn eerste reactie was om proberen de bal toch nog vast te houden. Maar net toen de bal viel, sprong Mazzel naar de bal toe...
Hap! Jawel hoor, in mijn duim.
Dat gaat nog mooi blauw worden, denk ik.
Voor de rest is er een klein beetje vel af aan de zijkant van mijn duim, maar dat is nu al aan het genezen. Pffft...
