Dingen missen...

[Brindlecardi]

...hebben jullie dat ook wel eens, dat jullie iets wat je in het verleden wel kon met je hond maar nu niet meer ( door bv ouder
wordende hond ) of iets wat je met een andere hond wel kon maar met de huidige niet, dat je dat mist?

Nu Noah een paar daagjes is blijven logeren, en lekker los kon hier in de omgeving, merk je toch weer hoe erg je dat mist.
Onbezorgd met een hond kunnen wandelen en hem ondertussen plezier zien hebben. Het is voor mij zo'n 5 jaar geleden dat dat nog kon,
Met Osa ging dat de laatste jaren ook niet meer vanwege haar doofheid en dementie.
Maar het is zo'n andere belevenis met je hond, als je als toeschouwer mag meekijken hoe je hond lekker kan rennen en daarbij niet bang hoeft te zijn dat er iets gebeurd, i.p.v. de buurt verkennen samen met je hond, maar daarbij eigenlijk alleen maar in je eigen gedachte verzonken rondloopt.
Met de hond aan de lijn naast je, nou heeft dat laatste ook voordelen, begrijp me goed. Maar het is een hele andere manier van elkaar beleven.

[Hailfall]

Ja wel herkenbaar..

Als ik Kuda los laat dan moet ik altijd opletten waar ze is en in wat voor mogelijk problemen zij nu weer kan komen (of welke vieze sloten ze nu weer in springt) maar met Mieska, onze vorige hond, had ik daar eigenlijk geen omkijken naar. Die bleef gewoon mooi bij me lopen en hield ons altijd in de gaten, ging nooit te ver weg. Die liep gelukkig niet in zeven sloten te gelijk.

[-Gaby-]

Mijn vorige hond heeft de laatste jaren van zijn leven geen riem meer gezien, die liep altijd los. Dat kan helaas (nog) niet met mijn huidige hond, maar dat heeft meer te maken met de omgeving waar we wonen. Als ik bij mijn ouders logeer met deze hond heb ik ook geen riem nodig. Mijn vorige hond was een schat voor mensen en kinderen en iedereen kon hem knuffelen. Soms vind ik het nu wel vervelend te moeten zeggen dat men mijn hond niet mag aaien. Zo'n teleurgesteld gezichtje van een klein kind vind ik dan niet leuk om te zien, maar goed, het is niet anders, had ik maar geen Catahoula moeten nemen. Ik mis wel eens het relaxte gevoel wat ik bij mijn vorige hond had dus en wat bij deze nog moet komen, als dat al gaat gebeuren. Het is wel mijn streven, dus we gaan gewoon door.

[mariaa]

Nu we drie honden hebben mis ik heel soms het relexte gevoel van het wandelen met één hond...
Het vraagt veel meer sturing en oplettendheid om een roedel goed in banen te leiden
Ik neem nu ook vaak een van mijn honden mee, dat is dan ook heel erg leuk maar dan mis ik wel meteen weer de interactie en uitdaging van de roedel

[vivke1965]

Ja heel herkenbaar !!
Met mijn vorige poedel, mijn oudje kon ik overal rustig naar toe, terrasje pikken, op hotel, wandelen, losrennen in het bos..
Nu kom ik handen te kort...moet aan leo vragen om de melk in mijn koffie te doen op het terras, omdat ik onze pup moet sturen en corrigeren...
Dus ja...ik mis het ook erg, maar komt ook met deze weer wel goed hoor...zal alleen nog even duren !!
Maar tis een schat en ook dit zou ik niet meer kunnen missen.

[Moos]

Ik heb het meer andersom. Met de honden waarmee ik nu loop realiseer ik me regelmatig weer even hoe ontzettend prettig ik het vind dat ik me totaal niet druk hoef te maken om ontmoetingen met andere honden. Moos was een vrij zeker reutje, en erg klein, en ik werd op een gegeven moment wel een tikkeltje te nerveus rondom andere (grotere) reuen. Dat wil ik dus echt niet meer.

[Cash]

Alles aan Kimba mis ik. haar vreselijk stabiele karakter, haar sociaal zijn naar alles en iedereen, je nooit druk hoeven te maken om haar, de deur zo uit kunnen stappen zonder lijn en alles, haar vreselijke gehoorzaamheid maar niet op een slaafse manier.

Ik realiseer mij wel dat Kimba vrij uniek was en ik denk dat ik geen hond meer zal vinden die ook maar iets op kimba zou kunnen lijken qua karakter.

[*Jolanda*]

Ja hoor ik mis het lopen met 1 hond ook wel eens gewoon het gemak waarop ik magic mee kon nemen. En dan ergens los mee kon nemen.
Met Timber erbij ben ik niet overal meer welkom (en hem alleen thuis laten vind ik ook weer zo wat) en het los laten lopen moet ik gewoon veel meer sturen.

(en nu ik tijdelijk drie honden heb weet ik 100% zeker dat ik geen drie honden wil hebben)

[lianne05]

Ja regelmatig, Tot een jaar terug deed ik alles met Laika helaas gaat dat nu niet meer ivm kreupelheid vanaf maart (ook operatie)
We wandelen wel lekker maar anders dan voorheen en ja dat mis ik heel erg...

[Saschesfloor]

Ja absoluut. Sacha is nu bijna 11 en ze mag vanwege slechte knieen geen behendigheid meer doen. Ik train nog wel met Chester en dat is ook leuk, maar ik mis echt het blije gedoe van Sacha. Zij deed het echt voor de kik, ze ging er echt helemaal voor. Chester vindt het leuk, maar uiteindelijk gaat het hem om het koekje wat hij krijgt. Daarom mag Sacha heel af en toe nog 1 rondje, hindernissen op de laagste stand en geen schutting e.d., gewoon omdat we er allebei zo van genieten.

[moosje]

Het lekker laten rennen hier in het park.
Dat kan met beide honden niet en is erg jammer.
Het is een mooi losloopgebied...

[Maxine]

Aura kon ik altijd los laten lopen. Ik kon op mijn gemak gaan wandelen (zelfs zonder riem) en ik wist altijd dat Aura mij in het oog hield. Als ik me verplaatste, dan volgde ze zonder dat ik daar een 'hier' of 'volg' commando aan moest geven.
Ik moest me ook geen zorgen maken over eekhoorns of konijnen of ander loslopend wild, want daar keek ze niet naar op.

Als ik nu Cartouche meeneem voor een wandeling, moet ik hem toch regelmatig aanlijnen en moet ik steeds op hem letten in plaats van andersom. Dat vind ik wel heel spijtig.

Het grote voordeel aan Cartouche is dat hij totaal geen interesse heeft in andere mensen. Dus ik moet me geen zorgen maken dat, als ik hem los laat lopen, hij met iemand anders meegaat of zo. Zelfs als een vreemde hem roept, dan nog komt hij niet.
En dat is wel een heel leuk iets vind ik.

[duitse herder]

ja alleen dan andersom. Nanni was moeilijk met andere honden, ging achter scooters aan en gromde tegen reigers en meeuwen. Noah kan in principe met alle honden, alleen bij angstige honden hou ik haar bij me en dat gaat altijd ook gemakkelijk. Van de week kwam er een scooter voorbij en ik dacht, verrek, eindelijk geen hond die er op reageert.

Enne je mag Noah wel vaker lenen hoor

[Supernova]

Ik zou graag lekker ontspannen door het bos struinen, maar dat gaat nu niet.
Wel jammer, maar niet onoverkomelijk.
Ik ben heel blij met Kenzo, en zou hem niet willen ruilen voor de makkelijkste hond op aarde

[rakker2000]

ja met tommy, was een hondje wat je makkelijk mee kon nemen, en wel eens schrok
maar niet zo dat ie bang werd, nu is ie voor de kleinste knal al bang, en voor meer dingen
waarvoor ie eerder niet bang was nu wel is

en op rak en tom hoefde ik eigenlijk niet te letten hun letten op mijn, en op chezz
moet ik letten, want die spook van alles uit

[blondie]

Ja.. ik mis soms het 1 op 1 gevoel met Finn het samen zijn en dingen ondernemen, daartegenover staat dat ik het enorm leuk vind om met het duo erop uit te trekken, maar het is anders geworden. Denk dat ik de eerstkomende vrije vrijdag gewoon dagje hond inplan.. alleen met Finn duin in... en daarna alleen met Bluf..zal wel eens goed zijn ook..
Maar denk dat ik onbewust in mijn eigen roedeltje blijf hangen ook.. gedrieen erop uit etc. afgezien van trainen doen we eigenlijk bijna alles met zijn drieen..
En ik voel wat je bedoelt.. ik mis ook de wandelingen in een groep bijvoorbeeld die ik voorheen wel eens deed maar omdat beiden voorkeur voor andere typen honden hebben durf ik het gewoon niet meer aan. Terwijl ik er van genoot, grote groep honden op het strand lekker interacten met elkaar zonder gelazer of bang te zijn dat er spanning ontstond..

Edit.. anderzijds kan ik met Bluf knuffen zoals dat niet met Finn kan hahah die moet die affectie niet.. bij Bluf kun je echt tegen haar aankruipen dat hoef ik bij Finn niet te doen
En als ik ze samen zie racen en blij op mij af komen rennen dan ben ik gewoon blij... jammer wel dat ikzelf terughoudend ben om zomaar op te gaan lopen met vreemde honden.. maar dat is meer omdat ik zie dat mijn beide honden anders reageren op vreemde honden..dat vind ik wel eens jammer..als ik ze allebei zoals meestal bij me heb.. ik kan dan gewoon niet de ene wel aan de lijn laten kennis maken en de ander niet. Dat is mijn mening althans.
Maar verders het gemis van dingen.. had ik vorig jaar nog heel sterk. En nu heb ik er vrede mee omdat ze elkaar zo accepteren en leuk vinden.

[Elly*]

Jazeker, dat herken ik. Met Rico kwam ik wel in een soort van isolement, omdat hij onbetrouwbaar is met kinderen. ook heeft hij ineens geen oren meer als hij ergens op gefixeerd is, dus in een groep met andere reuen durfde ik ook niet. Dan zou ik achteraan moeten lopen met een aangelijnde hond, die ik daar ook geen plezier mee doe.
Nu ben ik er helemaal aan gewend.
Maar ik mis wel het gezellig met eigen hond meelopen in een groep. gelukkig heb ik daar dan wel weer een camera voor.

[Daisy@]

Heb maar een jaar een hond gehad die met andere honden kon. Daarna altijd honden die dat niet konden. Of ik het mis? Nee, eigenlijk niet. Ik doe/deed andere dingen met hun.

Oké, het zou soms handig zijn als het wel kon, maar dan zou ik honden moeten nemen die me minder aantrekken dan de rassen die ik nu heb.

[Marliez]

Och ja, ik mis de wandelingen met Ringo. Zo'n makkelijke hond heb je nog nooit gezien. Hij heeft zijn korte leventje bij mij ( kreeg m toen ie twaalf was, hij overleed op 15) weinig riem gezien. Ondanks dat hij stokdoof was, bleef hij mooi in de buurt.

Maar aan de andere kant vond ik het ook moeilijk om steeds te merken dat de dingen steeds minder werd, minder grote rondjes, minder vaak en lang naar het bos. Nu we Floor hebben vind ik het heerlijk om weer stukken te kunnen struinen, heerlijk. Ook bij haar doen we onze best om haar vertrouwd te krijgen met het los lopen......

Maar bij ons is het nogal appels en peren vergelijken