Wij zijn weer terug. Arme Niek

er was weinig stoers aan hem toen hij de kamer in moest, hij wist het nog van gisteren.
Maar goed, eerst weer een basis onderzoekje en toen de narcose, gadver het blijft een rotgezicht. OP zich is er weinig verontrustends gevonden eigenlijk. Dunne darm was glad waar normaal de anemonen heen en weer horen te gaan, dikke darm zat 1 bloedplekje, maag, slokdarm enz enz zag er allemaal goed uit. Ontlasting word opgestuurd van 3 dagen dus we moeten er nog 2 opvangen en de biopten die genomen zijn horen wij vrijdag de uitslag van.
Toch ben ik wel een stuk geruster nu er geen enge dingen gevonden zijn ook al weet ik eigenlijk nog weinig.
Nu mijn gevoel even :N:
Manlief pakte mijn arm ineens en zegt wat ben je nerveus. Ik werd gek van zijn hartslag en ademhaling. Jezus hee, dat heb ik nooit gehad maar nu had ik zoiets van Wheer doe rustig, ze houden het in de gaten. Hij wilde namelijk niet zelf blijven ademen, steeds stopte hij ermee en dan zat mijn hart weer in mijn keel en ik van hij doet het niet meer. Ik moest mij zo inhouden niet elke keer die ballon te pakken wat wij uiteindelijk dus toch maar deden want ik kreeg het er bloedheet van. Zijn hartslag was af en toe 24 en de mijne 300. Bah ik word week denk ik, ik kan daar dus niet meer tegen als het mijn eigen dier betreft. Het zweet stond op mijn rug. Ze letten wel goed op hem maar ik miste het vertrouwen en lette teveel op de apparaten ook al wilde ik het niet maar automatisch werd ik ernaar toe getrokken en werd mijn keel dichtgeknepen. Voor mijn gevoel bleef die rechte lijn in beeld en dan keep ik hem toch echt wel. Mijn ventje die daar zo lag te liggen, aan de goden over geleverd, bah bah bah.
Maar nu is hij thuis, slaperig, suf en moe

arme man
