Toen ik tussen haar tenen voelde piepte ze en ze hield het pootje daarna omhoog, wilde er niet meer op staan. Petra wilde ook even voelen of zij iets kon vinden, weer een flinke piep.
Besloten haar direct in de auto te leggen. Al hinkelend ging ze het veld af, bij de auto steunde ze echter ineens wel weer op die poot.
Na een half uur haar uit de auto gehaald om haar even te laten plassen, er was niets meer te zien aan haar lopen.
Een uur later nogmaals gedaan, madam rende gewoon weer en sprong zo weer de auto in.
Ook thuis is er niets meer te merken.
Ik denk dus dat er toch iets in haar zooltje of tussen haar tenen heeft gezeten (daar deed het duidelijk pijn gezien het gepiep, Biène piept nooit), maar dat het er weer uit is nu.
Vanavond als ze rustig op de bank ligt zal ik nog eens goed kijken, maar het lijkt er sterk op dat het een tijdelijke mankheid van 5 minuten was
)ik begin hier langzamerhand een mankjesfobie te ontwikkelen 