Vandaag goed weer, dus wij met ons tweetjes en de hond naar de markt.
Elmo is dit gewoon en trekt zich niets van de drukte aan. Gewapend met snoepjes kan hij zelfs de leukste honden (speelkameraadjes) passeren.
Op een gegeven moment lopen we voorbij een vrouw en haar hond die aan een dierenkraampje staan. Vrouw met rug naar ons, die is iets aan het betalen. Stefaan passeert eerst met Elmo en daarna ik. Ineens vliegt die hond met gegrom op Elmo af (die dus niet eens keek naar de hond), Stefaan staat er echter tussen. Hangt dat mormel toch wel in zijn been! Ik zie dit allemaal gebeuren en stop dus. Mevrouw draait zicht nijdig en zuchtend om. Stefaan heeft niks, maar zijn broek is wel gescheurd (een stevige jeansbroek, je moet niet vragen hoe dat beest erin hing!). Ze geloofde niet dat haar hond dit had gedaan! Stefaan reageert nog met "Waarvan komt die scheur dan?", maar mevrouw blijft ontkennen. Gelukkig komt er een meneer aan die wilt getuigen voor ons. Zegt die vrouw "Ja en?" Dus ik antwoorden dat ik op zijn minst wil dat zij de broek vergoed. Wil ze dus niet: "dat zal wel zijn dat ik die hele broek vergoed". Daarop zei die vriendelijke meneer dat we het dan maar via de verzekering moeten doen. Mevrouw duikt ten slotte (nadat ik 2 minuten nijdig bleef kijken) in haar portefeuille en geeft me 20 euro met de boodschap "Nu tevreden, ja?"
En wat een geluk dat Stefaan net Elmo vast had, want ik droeg op dat moment dus een rok en zou gaatjes in mijn been hebben gehad! Of stel dat een kind tussen de honden liep? Ppfft... Die hond pakte echt Stefaan zijn broek vast en schudde met zijn kop! Echt joh... En dan nog ontkennen dat je hond dat heeft gedaan. Ze heeft hem toch voelen rukken aan de lijn en horen grommen?
Achteraf stond ik te trillen op mijn benen, ik ben normaal niet zo assertief tegen vreemde mensen (laat me nogal snel doen, terwijl ik als leerkracht net het omgekeerde ben... héhé), maar nu ging ik me niet op mijn kop laten zitten! Met véél dank aan de meneer die ons ten hulp kwam.






