Herplaatser: je gevoel bij de kennismaking

[*Esther]

Een topic voor de baasjes van een herplaatser.....
Er is een moment geweest waarop je voor het eerst kennismaakte met je nieuwe hond, hoe ging dat en wat waren die eerste gedachtes over hem of haar?

Ik moet daar zelf aan terugdenken bij onze Olaf omdat dat nu zo zoetjes aan een jaar geleden is.
Ik had foto's op dierenasiels.com gezien en daarop trok hij een vreselijk aandoenlijk bekkie. Dat was voor mij de eerste reden om meer van hem te willen weten. Verder werd hij omschreven als een Duitse Pinscher, ook helemaal goed! Nog meer interesse.
Hij stond ook op de site van de D.P. vereniging als herplaatser.
Heen en weer gemaild naar het asiel en dat klonkt wel goed. Dat het om een moeilijk hondje ging maakte ze echt wel duidelijk.
Toen op reis naar Zierikzee......Luna in de auto, zakken "vol" met koekjes.....
Op van de zenuwen eerlijk gezegd, zo spannend natuurlijk.....
Loop maar mee naar de kennel....Daar zat meneertje dan! Eerste gedachte: wat ben je klein!!!
veel kleiner dan verwacht!! Die Duitse Pinscher, jaja....Op de grond gaan zitten, Olaf was erg angstig maar een brokje lustte hij wel.....totdat hij op schoot kwam zitten en likjes uitdelen, verkocht! Ik zag gelijk weer dat lieve bekje zoals ik hem op de foto had gezien.
Toen samen met Luna op de wei en dat ging ook wel goed.
Dus de verwachte klik op basis van de foto kwam uit, en dat hij veel kleiner was, was in eerste instantie een onaangename verrassing maar voor mij toch geen reden om hem niet mee naar huis te willen nemen. Was er overigens snel aan gewend en nu is zo'n klein hondje lekker dicht tegen je aan toch wel heel erg gezellig

Hoe verliep jullie eerste kennismaking???

[Maylala]

Heel goed. Roos liet zich nooit zien of aanraken door andere mensen dan het opvangvrouwtje, maar Manlief en ik konden haar meteen "benaderen" en een aai over de bol geven. Tijdens onze wandeling (om te kijken hoe ze met Sjon ging) vond ik haar ook erg lief en braaf. Wij waren direct verkocht dus.

3 dagen later hebben we haar opgehaald, dat is nu alweer bijna 2 jaar geleden. En ik ben nog steeds helemaal verliefd op mijn Griekse prinsesje.

Edit; Van te voren was me al verteld dat we een redelijk bange hond gingen bezoeken, ik was voorbereid op het ergste. Maar Roos was redelijk ontspannen en gaf mij het gevoel dat ik met haar angsten aan het werk zou kunnen, dat we d'r nog wat van konden maken samen (en dát was dus de eerste gedachte die ik had, samen met "Oooh wat is ze moooi!" ). En dat is helemaal waar gebleken.

[Brindlecardi]

Wij hadden op een gegeven moment besloten om voor een herplaatser/asielhond te gaan van middelbare leeftijd.
Dus na wat sites bezocht te hebben, kwam ik uit op een kruising lab X Rott, schat van een dier, 5 jaar oud. Maar kon niet altijd evengoed met reuen, dus dat hebben we toen niet gedaan. Toen zijn we een keer bij een opendag bij een ander asiel geweest, en daar zat Ben te sjansen achter de spijlen, net 1 jaar oud. Ja en toen was het gebeurd Maar we hadden zoiets van hij is te jong, gaan we niet doen. Maar een paar maanden later, zag ik op de site, dat hij er nog steeds zat! Dus vooruit, weer gaan kijken. Toen mochten we met hem wandelen en even op het speelveld. 1 grote bonk energie, hij bleef maar rennen en springen over het veld. Hij had een allergie, dus zag er niet echt goed uit, en ja toen hebben we meneer meegenomen. Achteraf gezien hebben we te weinig gecontroleerd, gevraagd en gecheckt. Waardoor we eigenlijk met een andere hond thuiskwamen dan we verwacht hadden. Maar goed, nu 6 jaar later, ligt ie hier nog steeds, lekker in z'n mandje. En zijn we stiekem wel erg blij met die vrolijke vlegel.

[alm@]

Rock zat als pup van 4 maanden in het asiel. Een mevrouw deed een kenneltje open en daar sprong een blond hondenjongetje in mijn armen, die zat dus binnen 5 minuten in de auto.
Reina legde 2 pootjes op mijn arm en toen was ik verkocht

[*Esther]

Rock zat als pup van 4 maanden in het asiel. Een mevrouw deed een kenneltje open en daar sprong een blond hondenjongetje in mijn armen, die zat dus binnen 5 minuten in de auto.
Reina legde 2 pootjes op mijn arm en toen was ik verkocht

Leuk!!
Hoe oud was Reina toen?

[Kit]

Met Zen had ik een paar jaar geleden toen ik een foto van hem zag al een soort van klikmoment, iets aan hem trok me vreselijk aan, toen hij vorig jaar vrij onverwacht toch bij ons kwam wonen was dat klikmoment er nog steeds, ik ben onwijs blij met hem, tis een heerlijk beest.

Hayley kenden we natuurlijk al vrij goed, dus het was heel eigen toen ze bij ons kwam wonen eigenlijk en dat is nog steeds zo, net of ze hier al jaren woont...

[_Jules_]

Bij Jules ging ik eigenlijk helemaal niet voor haar naar het asiel, ik ging naar een andere hond kijken. Het karakter van die hond bleek alleen niet echt bij mij en mijn honden te passen, dus niet gedaan. Toen ging ik nog een rondje door het asiel maken en opeens kwam er bij een hok een klein ruwharig teckeltje naar voren rennen met een spijkerjasje aan. Gelijk likken aan mn hand en heel vrolijk. Ze hadden haar gevonden op straat die week ervoor en ze mocht dus ook nog niet gelijk weg. Ben toch nog ff verder gelopen, maar ik kon alleen maar aan Jules, toen nog Goldie denken. Ze had gewoon iets speciaals. Meegenomen voor een wandeling en ze ging gelijk stokken apporteren en bleef maar kusjes geven. Ik had James mee en met hem ging het ook gelijk goed, week later nog getest met Jazz en die vonden elkaar ook geweldig..en toen kon ze mee.


James en Jazz heb ik voor het eerst op Schiphol in het echt gezien. James bleef heel bang in de bench zitten, zat angstig om zich heen te kijken en was ook aardig mager, je kon zn ribben zien. Ik dacht echt oh jeetje, waar ben ik aan begonnen Was wel gelijk verliefd op hem..hij ging thuis ook gelijk lekker bij mij slapen.

En bij Jazz was het heel anders, daar kwam uit de bench op schiphol een bol, wollig hondje uitstormen..supervrolijk. Was heel wat anders hahah en zij was juist groter..had een kleiner hondje verwacht..maar ze is uiteindelijk toch klein gebleven Met Jazz had ik niet gelijk een klik, ze is ook gewoon heel anders dan die andere 2 qua karakter...veel serieuzer en ze heeft ook dr eigen manier van spelen. Maar nu is ze mijn lekkere, bolle knuffelkont.

[lieke]

Kyra kenden we al (moeder van Lyndie) en de fokker kwam haar brengen. Kyra kwam binnenlopen alsof ze al jaren over de vloer kwam en ging op mijn voeten liggen. Toen de fokker na een uurtje afscheid nam, kwam ze niet eens overeind om met haar mee te gaan.

Op Gina werd ik al verliefd toen ik haar foto op internet zag. We zijn met de andere honden naar Frankfurt gereden en hebben op in een park kennis gemaakt met haar en het klikte gelijk tussen haar, de honden en ons. Sterker nog, toen we naar het huis van de opvang liepen om het papierwerk in orde te maken, deed ik de auto open om mijn honden alvast in de auto te doen. En wie zat er het eerst in? Juist... Gina .

Liesje kenden we al van gezamenlijke wandelingen met haar vorige vrouwtje en/of bij elkaar koffiedrinken en we vonden het altijd een enig hondje. Dus toen ze bij ons kwam wonen, was het verder niets nieuws. Nou ja, behalve het struikelen over haar omdat ze je altijd en eeuwig voor de voeten liep.

[fenneke]

mijn dochter wees ons op de advertentie na het overlijden van amos in rotterdam in het asiel zit een witte mam je moet eens kijken
dat lieve koppie maar dan het probleem verhaal, kon helemaal niets en schoot steeds in paniek, , wilden we dat? er veel over gepraat ook met een vriendin met heel veel hondenverstand en besloten om te gaan om zijn koppie
eenmaal in rottedam werden we begroet door een zeer grote mond en zou hij mee aan de wandel volkomen in paniek
maar weer naar binnen en in de kantine geprobeerd contact te krijgen.
dit lukte en hij kwam steeds meer los balletjes werden terug gebracht en hij werd steeds rustiger.
ga maar weer eens wandelen zei mijn man na een paar uur en buster liep zo mee , de man uit het asiel die mee liep en altijd met hem omging keek zijn ogen uit.

hij wil niet over het bruggetje naast het asiel, nou voor mij uit erover de man wist niet hoe hij het had
mijn man had gekeken door het raam en zei direkt hij gaat mee hè en dat vond ik ook ik was helemaal om

auto rijden was ook een probleem maar meneer lag de hele reis lekker om zich heen te kijken , op de veluwe even laten plassen en hup de auto weer in dus helemaal geen probleem

wij hebben geen moment spijt gehad. er zat--en zit-- nog veel werk aan te doen maar voor ons is het een hele fijne hond

dus dat lieve koppie waar ik op viel is echt bewezen

[Lillith]

Lillith (toen 9mnd.) kwam gelijk op proef, zonder foto alleen haar gegevens, lief en kan bij poezen.
Toen ik haar zag was het van, Oh guttegut wat lief, dat is ze
Ze kon niets, maar ze was/is een regelrechte schat.

Later zocht ik er een hondje bij een herplaatser via de stichtingen.
Ik ging 3x op zo'n hondje af maar totaal geen klik, wel op de foto en omschrijving maar of het was een veel kleinere, ziekelijk of dominant hondje en bij katten??

Jof was terug gebracht bij de fokker en ik kwam daar de super klik, binnen een half uur zaten we in de bus naar huis.
Bij Lille was het wel heel makkelijk mijn oude hond was overleden en ik hoefde alleen met de katten rekening te houden.

[Tiny]

Jeda, pup van 8 maanden, was als logé bij de buurvrouw, ik vond haar zo schattig dat ik haar even in huis heb genomen om aan Beau te laten zien. Ze liep hier alsof ze er al jaren woonde Toen we hoorde dat ze weg moest heb ik geen moment geaarzeld en haar gelijk laten brengen.

Over Akira werd ik gebeld, een sociale teef van 8 maanden die met spoed weg moest omdat er geen tijd voor was. Bij binnenkomst kreeg ik gelijk een lebber en ook Beau werd vriendelijk begroet. Haar gelijk in de auto gezet en mee naar huis genomen.

[Caro.]

Nouschka, mijn eerste eigen hond, het was in 1988.
Ik belde het 'asiel' (eigenlijk een soort boerderij) met de vraag of er een 'Boomerhondje' (haha, jawel) zat en een reu graag.
Nou, een reu hadden ze niet, maar wel een teef. Hmmm, oké, ik kom kijken.....

En daar kwam Nouschka tevoorschijn, kruising Rottweiler Niet in het minste iets weg van een Boomerhondje.
Graatmager en wat bang, maar een paar prachtige ogen die ik natuurlijk niet kon weerstaan.

En zo ging Nouschka met mij mee naar huis, een cadeautje van mijn (ex)man voor mijn 21ste verjaardag. De eerste drempel moest
meteen genomen worden, want we woonden in een maisonette en Nouschka kon geen trappen lopen

Ze was 1,5 jaar toen ik haar kreeg en ze is in mijn armen gestorven op 12,5 jarige leeftijd.

-----

Moritz....

We hadden Kaya al, ze was een half jaar oud en ik wilde zo graag een tweede hond. Ik zag de foto van Moritz in het onderschrift van Wendy (toen nog een forumlid hier) en vond hem helemaal geweldig. Moritz kwam uit Griekenland en was in opvang bij Wendy.
Een afspraak gemaakt, het had nog wat voeten in de aarde, want hiermee zette ik Pieter volledig voor het blok :N:

Buitenshuis zouden we hem ontmoeten omdat hij nogal bang was en ja, bang was hij.... onbenaderbaar. Niet van agressie, maar omdat hij volledig wegkroop.
Even later zijn we hem binnen bij Wendy komen opzoeken en hij verschool zich achter de plantenbak.
Mijn hart smolt..... wat een bang hondje, ik sloot hem direct in mijn hart.

Omdat hij door zijn angst niet in te schatten was, zouden we hem 1 of 2 dagen op proef meenemen om te kijken of hij onze katten niks aan zou doen en of Kaya en Moritz samengingen. Zo gezegd, zo gedaan en Moritz lag zowaar uiterlijk relaxed achter in de auto.
We kwamen thuis, deden de klep open en zoeffffffff in dezelfde fractie van een seconde was Moritz weg
Een lang verhaal in het kort: 3 uur later werd hij 7 kilometer verderop gevonden, nog net niet op de A1.

Moritz bleef, dat was duidelijk. No way dat er verder met dit frummeltje gesleept moest worden.
En zo hebben we hem 4 jaar gehad, met vallen en met opstaan. Moritz bleef een bange hond, maar hij leerde ook te genieten. Kon loslopen uiteindelijk, heel erg rennen en vreselijk plezier hebben om ineens weer helemaal in zichzelf te keren.

Toen werd hij ziek en haalde zijn verleden hem alsnog in.... op 5,5 jarige leeftijd is hij overleden aan Ehrlichia.
Mijn schaduw, mijn nooit vergeten vriendje...

[petra1]

Dusty hebben we overgenomen toen ze een half jaar was.
Ze was heel druk bij die mensen in huis.
Toen ik daar binnenkwam, sprong ze meteen vanaf de grond in mijn armen, terwijl ik nog stond.
Ik kreeg meteen tientallen kusjes van haar, dus toen was de beslissing snel genomen.
In de auto heeft ze de hele weg strak tegen me aan gezeten.
Ze was doodmoe (die mensen hadden 4 kleine kinderen, die haar niet met rust lieten, waardoor ze dus een aantal maanden heel weinig slaap heeft gehad), en heeft toen we thuiskwamen eigenlijk 2 weken lang bijna alleen maar geslapen.
De man waar we haar van overnamen zei zelf ook dat hij haar vaak sloeg en schopte als ze niet meteen luisterde, dus ze was doodsbang voor mannen.
Dat heb ik er met heel veel trainen voor een groot deel uit gekregen, maar bij bepaalde types mannen heeft ze er nog wel last van.
Ze is dan niet meer extreem angstig, maar wel wantrouwend.


Wallonne hebben we als ex-fokteef bij een fokker vandaan gekregen.
Zij zag ons, en kwam ook meteen bij ons zitten.
Na een uurtje met de fokker over haar gepraat te hebben, kreeg ze een riem om, en is ze zonder om te kijken met ons mee gegaan.
Ze is in de auto gesprongen, heeft daar lekker een pensstaafje gegeten, en heeft toen de rest van de reis lekker op haar gemakkie naar buiten zitten kijken.
Een paar maanden later kwam de fokker op bezoek om te kijken hoe het ging tussen haar, ons en de andere honden.
Maar ze heeft hem niet eens aangekeken.
Dat was dus wel het ultieme teken dat ze hem niet miste, en dat ze het prima heeft bij ons!

[Marjoleine]

Ik heb maar een herplaatser gehad, Fancy, een DH x Tervuerense.
Ze zat in een asiel waar ik gewerkt heb maar toen al weg was, en ze teerde weg in de kennel, maar niemand wilde haar hebben.
Ze was toen vijf jaar en volgens de gegevens kon ze niet los, niet met katten, niet met kinderen, niet met andere honden, niet alleen zijn.... kortom: niks. Daarom zat ze er al vrij lang.
Het was inslapen of plaatsen en toen hebben ze me gebeld of ik haar niet wilde proberen.
Ik had op dat moment geen hond, en het ging slecht met haar.
Erheen gegaan, een graatmager hondje vol klitten opgehaald (67 cm en 25 kilo). Ze was vriendelijk maar schichtig, en kon letterlijk geen 500 meter lopen.
Ze liep de kamer in, ging bij mijn stoel liggen en was meteen thuis.

Ik had haar snel weer op gewicht en ze was de braafste hond die ik ooit heb gehad.
Ze heeft zegge en schrijve 1 dag aan de lijn gelopen omdat ze domweg perfect luisterde en nooit verder dan 10 meter bij me weg was.

[cloris]

Ik had een bepaald idee van Napoleon, kruising Dogo/Pointer hij zag er, op de foto, uit als een jonge Dogo, toen ik hem ging ophalen en er een heel klein wit hondje uit de keuken kwam rennen geloofde ik eerst niet dat DAT nou Napoleao was, ik moest bijna aan het zuurstof want tja dat had ik niet verwacht, hij toont zo enorm op de foto en dus ook op film.
Maar vanaf moment 1 pakte hij mij al in, al heb ik in 1e instantie nog wel getwijfeld, jeetje zeg, zo'n kleine pukkel was gewoon even wennen na al die jaren Dogo formaat.
Maar de volgende dag was hij eigenlijk al 'mijn' en dat is alleen nog maar gegroeid en gegroeid

[Minna]

Paar honden die later als herplaatser bij ons zijn gekomen kende ik al vanaf geboorte of vanaf puppy/jonge hond.
Hoopje en ik hadden eerste ontmoeting toen ik bij Hoopje en haar baasjes ging voor lessen bij hun thuis. Ik vond haar gelijk "iets" hebben, en zij reageerde bij mij anders dan bij andere visite, kwam rustig en een beetje vorzichtig naar mij toe in plaats van aanvalluuuhh!
Ik had na het eerste gesprek wel in de gaten dat dat een lastige geval en lange project werd, maar de mensen zouden zich 100% er voor inzetten en alles er voor doen. Bij de tweede afspraak moest de hond weg en toen mocht zij met mij mee.
Bedoeling was dat we haar zouden houden voor een paar maanden en dan herplaatsen maar dat is er niet van gekomen.
Chic hebben we bij de vorige baasjes gezien, een rondje er mee gelopen en thuis er rustig over gehad, een week later opghaald. Ik vond haar niet wat ik voor mezelf zou nemen maar dacht dat zij wel een leuke nieuwe behendigheidshond voor mijn vriend zou worden. Nu is zij dus mijn behendigheids/zoek/dogdancehond.
Ko had mijn vriend al als herplaatser aangeschaft, hoe dat die ontmoeting is gegaan weet ik niet, mijn eerste ontmoeting met Ko was op een wedstrijd in Denemarken waar we elkaar leerden kennen, ik vond het echt een hond van niks. De reu die hij toen ook had vond ik gelijk geweldig, dat was echt een klik vanaf seconde een. Hij was een nogal patserige macho-mechel reu met een Hele Grote Ego, daar houd ik van. En Ko was juist heel lief en zacht en onderdanig en dat vind ik nou net niks.
Ik heb ook echt problemen gehad om aan Ko te wennen, toch samen met haar wat pakwerk en speuren gaan doen en zo ben ik haar wel leuk gaan vinden, maar dat moest echt groeien.

[corason del perro]

Ik kende Jola's broer eerder dan Jola en was helemaal verliefd op de man. Zo'n hond wou ik ook! Toen ik Jola voor het eerst zag was ze denk ik en maand of 10 ze kwam mee met de eigenaar van haar broer naar school. Ze kwam ontzettend bang uit de auto gekropen staart helemaal tegen haar buik aan en buik helemaal tegen de grond aan, niemand aankijken en zo snel mogelijk een verstop plekje zoeken. Ik vroeg me af wat voor hond het was want ze leek helemaal niet op haar broer. Toen ze vertelde dat het de zus was van Luke geloofde ik het in eerste instantie niet. Ze was moeilijk berijkbaar maar kwam steeds vaker mee naar school. Daar leerde we honden trainen en les geven en de vrouw die haar mee nam(onze lerares) nam vaak een hoop honden mee zodat de gene die geen eigen hond hadden ook met en hond konden trainen. Bijna niemand wou met Jola trainen omdat ze moeilijk te berijken was, maar ik zette stug door en kon zo steeds meer met haar.

Toen ging ik samen wonen en was er plek voor die hond die ik al zo lang wou, ik ging informeren bij mijn lerares naar het ras en of ze geen honden wist. Toen opperde ze Jola maar haar toenmalige baasje wist nog niet of ze wel afstand wou doen. Toen kregen we te horen dat ze haar toch wouden houden ben ik opzoek gegaan naar een andere hond en had al een afspraak om te gaan kijken bij een ODH teef in drenthe, ook lag er een nestje Harzerfuchs pup met een Gelbacke(die vond ik het mooist(later bleken Rein en Lois uit dat nest)) maar een pup leek me toch geen goed idee toen.
Op het laatste moment heeft mijn lerares haar toenmalige eigenaresse weten om te praten en werd ik gebeld dat ik haar 2 maanden op proef kon nemen. En toen ben ik haar met de trein gaan halen. Ze had nog nooit in de trein gezeten maar ging meteen heel relax onder de bank liggen en is gewoon lekker gaan slapen. De eerste dag thuis wist ze niet wat ze met die vrijheid moest en ging vanalles uitproberen (op mijn vriend rijden enz) Het bleef een angstig hondje was niet van mijn zeide week (heel handig) maar na een paar maanden begon ze zelfverzekerder te worden en van het hondje wat ik toen kende is helemaal niets meer terug te vinden

[alm@]

Rock zat als pup van 4 maanden in het asiel. Een mevrouw deed een kenneltje open en daar sprong een blond hondenjongetje in mijn armen, die zat dus binnen 5 minuten in de auto.
Reina legde 2 pootjes op mijn arm en toen was ik verkocht

Leuk!!
Hoe oud was Reina toen?

14 maanden. Ze is nu 5 jaar

[saffie]

Ik kende Boy al voordat hij hier kwam wonen. Hij was van de buren twee huizen verderop. Ik vond het altijd al een hele leuke hond en het klikte ook heel goed met Saffie.
Dus toen de buurvrouw op een dag vroeg of we interesse hadden om hem over te nemen omdat het bij hun niet meer ging tussen Boy en één van de kinderen hoefde ik niet zo lang na te denken. De klik was er al en ik wist ook al dat Boy precies was wat ik zocht in een tweede hond. Erwin was het er ook mee eens en zo is Boy bij ons gekomen.
Hij is nu vier jaar van ons en een super leuke hond

[Valerie]

Tyra heb ik opgehaald op een parkeerplek bij de mac donalds. De auto ging open en ik zie een kleine witte kabouter eruit springen die meteen een paar liter moest plassen en ook meteen moest poepen. Het arme ding was niet eens uitgelaten voor ze in de auto moest. Ik wist meteen dat ze met mij mee ging of ze nou met mijn bull samen kon of niet. Gelukkig werd het een waar echtpaar Ze is alles wat ik niet verwachtte maar ik ben nog steeds dolgelukkig met haar.

[Sita]

Bij de eerste kennismaking met Taro zag ik een hele vrolijke hond, die meteen met Sita ging spelen op zijn eigen erf. Ze hadden echt lol met elkaar. Ook naar ons was hij heel vriendelijk. Had nog niet veel geleerd, maar ach hij was net 1,5 jaar dus dat zou wel goed komen. Nog even wat gesproken met de oude eigenaren en besloten dat hij mocht. Eenmaal van zijn vertrouwde erf af, veranderde het vrolijke hondje in een heel bang en onzeker hondje. Het heeft echt wel enige tijd geduurd voordat de ware Taro naar boven kwam. In het begin heb ik echt met mijn handen in het haar gestaan als hij bang werd of zijn eigen plan ging trekken en niet meer benaderbaar. Maar met veel geduld en trainen is het toch een heel leuk hondje geworden. Heel anders dan we hadden voorgesteld, maar ook dat heeft zijn charmes.

[Ink]

We hebben Loekie overgenomen van een vriend van ons, en de eerste kennismaking was dan ook daar in huis. Loekie kwam meteen enthousiast op ons af met z'n piepbeest en wilde meteen spelen. Daarna kwam hij bij ons zitten alsof ie ons al jaren kende. Zelf waren we meteen verkocht door z'n eigenwijze koppie en z'n enthousiasme. Het was dus eigenlijk liefde op het eerste gezicht, en we zijn nu nog steeds heel erg blij dat we toen de beslissing hebben genomen om hem in huis te nemen!

[madred]

1996 kocht ik m'n eerste eigen huis met tuin en kon ik eindelijk mijn droom verwezenlijken..... mijn eigen hond...
Op naar het asiel in Geleen en ik wilde een teefje en liefst een jonge hond zodat ik nog lang van haar zou kunnen genieten, , dat waren eigenlijk m'n enig échte eisen.

Er bleken op dat moment 2 jonge honden te zitten, een soort kruising dog van een paar maanden oud en Arani, een zwart witte schoonheid, die aan mij werd voorgesteld als kruising border collie van ongeveer 3 maanden oud.
Arani zat rustig in zijn kennel en blafte niet, als enige van het hele asiel.
Dat kopje, die zelfverzekerdheid, die rust....... ik was verliefd en ben dat 11 jaar lang gebleven.....

Een reu dus!!! En wat voor één

De klik was er écht vanaf het eerst moment en nu nog mis ik 'm op momenten ontzettend, terwijl het al weer 4 jaar geleden is dat ik hem heb moeten laten inslapen....

Akira komt uit het asiel in Sint Truiden en was toen ongeveer 9 maanden oud.
Haar heb ik niet zelf uitgezocht, maar is eigenlijk gekozen door mijn toenmalige partner.
De klik heeft ook wel een tijd geduurd, maar is er uiteindelijk wel gekomen.
Het is de meest lieve hond die je je kunt voorstellen, maar haar angst voor mannen (na mishandeling) is nooit weggegaan, al gaat ze nog steeds met kleine stapjes voorruit.

[Daisy@]

Goed. Duurt natuurlijk wel even voordat er echt een band is.
Birdy kwam, zag en overwon. Aandoenlijk.
Kelly moest ik best aan wennen, is soms ook een takketeefje , maar toch ook weer ozo lief! En die combi maakt haar toch wel speciaal.
Mike z'n ogen hadden me al snel ingepakt. Maar ook wel oppassen dat hij je niet té veel inpakt

[Chicoahua]

Wij gingen met chico naar Boris zijn nu ouderlijk huisje en eenmaal daar was het alsof er een wervelwind door het huis heen stormde...Boris had geen oog voor ons maar wou alleen maar met chico spelen (en andersom) , voor mij was het ook erg belangrijk dat dat goed klikte!
Zijn oude baasjes waarvan de vrouw, was nogal luidruchtig en ruig op een goed bedoelde manier en zag dat Boris alles prima vond.
Een echte lobbes dus...Het gaf mij al een goed gevoel dat Boris chico accepteerde op zijn terrein. Mocht er een spanning al hangen vanaf dag 1 dan had ik het niet gedaan. En in het begin waren er nog wel de nodig spanningen hier thuis maar nu is dat helemaal over en zijn het net 2 boeven op pad , ze doen alles samen.

[nusca]

Mijn gevoel was wauw dat wordt mijn hond. Duvel was een 4-jarige mechelaar die wegkwijnde in het gezin waar hij zat omdat hun zoon was overleden en dat was zijn grote maatje. Hij kon niet zonder hem. Ik was dertien en het werd onze eerste hond.
Denk dat mijn ouders wel schrokken omdat hij groter dan verwacht was. (mijn oom had een mechelaar en die was een stuk kleiner)
Maarja ze hadden mij een hond beloofd en ik was helemaal verliefd. Hij is meegegaan en het is gewoon gelijk vanaf het begin goed gegaan. Wij waren de 4e eigenaar maar gewoon een superhond. Toen hij 14,5 was is hij in mijn armen overleden.

[dagmar88]

ik had een half jaar eerder voor een bevriend stel een nieuw baasje voor hun pekingees x shitzu gevonden; zij konden er niet goed voor zorgen en waren blij dat hij een goed huisje had.

Werd m'n ex (toen nog vriend) opgebeld door de man van het stel, dat hij bij een vriend was die een pup van bijna 12 weken had en dat dat niet zo goed ging. Of m'n ex even wilde komen kijken en ik daarna iemand kon zoeken om de pup te herplaatsen.

Net een week daarvoor had ik besloten dat het wel weer tijd werd voor een hond. Mijn hond had ik bijna 2 jaar eerder bij een gezin geplaatst nadat hij z'n mishandeling en verwaarlozing weer te boven gekomen was.
Spike had echt ruimte en veel mensen om zich heen nodig, dus dat was toen voor hem het beste om te doen. Heb een tijdje geen hond willen hebben omdat ik er nog steeds verdrietig van was, ook al is hij nu helemaal in z'n element.
Wilde niet op zoek naar een hond, maar wachten tot er één op m'n pad kwam...

De volgende dag belde m'n ex met meer informatie. Een amstaff x bullterrier teefje van 12 weken oud, mager, nog nooit buiten de tuin geweest en totaal hyper. Mijn eerste reactie was 'neem maar mee'.
M'n ex wilde eigenlijk niet, maar ik heb vreselijk gezeurd en drie dagen later zijn we haar op gaan halen. Hij nam nog als argument dat we nu even geen geld hadden voor alle nieuwe hondenspullen, maar met een beetje speurwerk bleek dat we alles hadden, van hondenmand tot kluifjes en speelgoed

Had haar nog nooit gezien, maar was direct verliefd.
Ze was inderdaad vreselijk wild, had een bult op haar kop van zich steeds aan de salontafel stoten, sjeesde het hele huis door en was constant aan het stoeien met het jongste kindje.
We waren net op tijd, de eigenaar heeft toen wij kwamen iemand afgebeld die haar voor 150 euro op marktplaats had zien staan en al onderweg was. Hij wilde haar voor de fok gaan gebruiken

Op schoot in de auto was ze direct een stuk rustiger en eenmaal thuis ging ze gewoon braaf in haar mandje liggen. Ze zag er uit alsof ze dacht he he, eindelijk thuis

[PattyB]

Wat ben ik ook een ding he.. zit ik jullie verhalen te lezen en begin spontaan te janken.. Wat heerlijk om zoveel "liefde" hier te lezen..

[senna03]

Senna was 4 maanden toen ik naar haar ging kijken bij haar pleeggezin. Ik had haar alleen op foto's gezien en was meteen verkocht. Ze had gewoon iets, terwijl ze broodmager was, geen staart had en nog een kaal kontje van de operatie. Ik kwam binnen bij het pleeggezin en daar kwam ze aan, een slungeltje met mega-oren en met de mooiste ogen die ik ooit gezien had. Ze was nog mooier en leuker dan ik verwacht had.

[Nawosh]

Joan zagen we voor het eerst toen we op bezoek waren bij de fokker van een van onze bearded collies.
Ze vertelden dat ze net een hondje hadden teruggehaald dat vreselijk mishandeld was en te bang om een poot te verzetten.
Een van onze beardies was net daarvoor gestorven en we hadden al afgesproken dat we er even geen hond bij zouden nemen.
Joanie kwam de kamer in en wist inderdaad niet waar ze het moest zoeken van angst. Ze kroop achter de fokster en ons op de
bank en probeerde wanhopig er niet te zijn.
Na een klein poosje draaide ze zich voorzichtig in onze richting en deelde heel snel een klein likje uit. Op dat moment was er geen
weg meer terug......
Nog dezelfde dag hebben we de fokker gebeld en een paar dagen later is ze bij ons gekomen. Ze heeft een lange weg afgelegd maar
is tegenwoordig een ontspannen hondje dat vrolijk en blij geniet van het leven.