We liepen net lekker in de polder, en de dames waren druk bezig geweest onzichtbare muisjes uit te graven. Op een gegeven moment kwam Vera naar me toe van "eh baas, help eens even". Had ze met haar bek hompen aarde uit de grond staan trekken, en 1 zo'n klomp zat nu vast tussen d'r voortanden
Ik had mijn handen in mijn zakken, en haal die er dus uit om die klomp aarde voor mevrouw te verwijderen. Maar terwijl ik mijn handen uit mijn zakken haalde, waaide er ook een restantje van een papieren zakdoekje uit, over het gras heen, de sloot in.
Vera zag dat en bedacht zich geen moment "Apporrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt!!!!!!!!
" dacht ze, en ze schoot weg door het gras, de sloot in, achter dat restantje papieren zakdoek aan (het zal 10 bij 10 cm geweest zijn ofzo 
). In haar haast om het 'apportje' te vinden gaat ze een paar keer helemaal met haar kop onder water "waar waar????", en uiteindelijk komt ze nog net niet hoestend en proestend boven, met zowaar dat stukje zakdoek in haar bek. Of zal ik beter zeggen, tussen haar tanden
Die blik op d'r snuit was onbetaalbaar. Volgens mij dacht ze "is it a bird, is it a plane, noooo, het is superrrr Vera!! Goed van mij he baas?
"Stond ik daar in mijn eentje, in de verlate polder, hardop te schaterlachen om die hond
Om het af te maken klom ze daarna, met iets wat ooit zakdoek was tussen haar tanden, de kant op, en kwam al druipend naar mij toe gelopen. Groot was dan ook haar teleurstelling dat toen ze het af wilde komen geven bleek dat er niks meer van het apportje over was. Ahhhhhhhh
Alleen die muizen niet. Die worden snel weggegobbeld. 
