Moderator: moderatorteam
Marie-Josée schreef:Ik denk dat zoiets zeker in emotionele zaken een hele grote rol speelt.ranetje schreef:Maar ja, waarschijnlijk wordt de manier waarop je het leest beïnvloed door je eigen ervaringen?
We denken allemaal vanuit ons eigen kadertje en soms is het moeilijk om je te verplaatsen.Dat zie ik hier op het forum ook dagelijks
Precies. En eigenlijk toont de keuze van het liedje wat ik onder Saar's puppenfilm heb gemonteerd precies wat ik voelde. Zij maakt het verschil (van de poema's). "Ze is geen slap excuus voor wat ik graag had willen zijn. Geen droom, geen doel, geen stok om mee te slaan. Geen enkele illusie voor een lang gelukkig leven. Ze is geen antwoord op de vraag van ons bestaan. Niet de mooiste symfonie onder de film genaamd wij tweeën (met ons en wij bedoel ik Pieter en ik). Niet het schone koele bed wat mijn koortsen weg kan nemen. Niet het ritme van mijn hart, niet het zuiverste geweten. Ze kwam niet op het juiste moment. Maar dat kan me ook niet schelen.flatcoat schreef:Het hele verhaaltje gaat toch niet over de keuze tussen mens of dier ...... het geeft alleen de gedachten aan van iemand die veel steun/troost heeft aan haar hond en wat door een ander bestempeld wordt als "slechts" een hond. Die hond is gewoon belangrijk geworden in het leven van die persoon.
Zo moeilijk is dat toch niet om dat eruit te halen??
En guess what??? Het stukje gáát alleen over de steun die iemand van zijn hond ondervindt. Er wordt niet eens over de status honden versus mensen gesproken! Alleen maar dat mensen zeggen dat het "slechts" een hond isMaxine schreef:Ik vind steun hebben aan een hond iets heel anders dan honden boven mensen plaatsen.flatcoat schreef:Waarom lezen mensen toch dingen die er helemaal niet staan en daar dan ook nog conclusies aan verbinden?? Nooit iemand in je omgeving gekend die (door omstandigheden) een wat rottere periode in hun leven hebben meegemaakt en veel steun aan het hebben van een hond hebben gehad??
Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.Carma schreef:Ik vind het gedicht gewoon wat tè
Het suggereert in mijn beleving dat enkel een hond nog kan zorgen voor goede dingen in het leven. Ik zou dit niet willen. Mijn hond is ook niet "slechts" een hond, ik houd zielsveel van mijn hond (en). Maar het is geen vervanging van menselijk contact , zoals Martijn al zei, en dat zou m.i. ook niet zo moeten zijn. Je wereld wordt wel erg klein met enkel dieren als vrienden.
Zo is datMarion. schreef:En guess what??? Het stukje gáát alleen over de steun die iemand van zijn hond ondervindt. Er wordt niet eens over de status honden versus mensen gesproken! Alleen maar dat mensen zeggen dat het "slechts" een hond isMaxine schreef:Ik vind steun hebben aan een hond iets heel anders dan honden boven mensen plaatsen.flatcoat schreef:Waarom lezen mensen toch dingen die er helemaal niet staan en daar dan ook nog conclusies aan verbinden?? Nooit iemand in je omgeving gekend die (door omstandigheden) een wat rottere periode in hun leven hebben meegemaakt en veel steun aan het hebben van een hond hebben gehad??
Mjah dat is wel wat je er in kan lezen:iones schreef: Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.
Enige gezelschap, trotse en droevigste momenten, enige reden om door te gaan, beter persoon worden, op tijd opstaan en iets ondernemen, hoop op betere toekomst, het beste in haar omhoog brengen en afleiding van de zorgen van alle dag.heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.
Mijn trotse momenten waren met “maar” een hond en ook mijn droevigste momenten waren bij “maar” een hond.
Maar in die donkere dagen was het de tedere aanraking van "slechts" een hond die me kracht gaven en motiveerden om door te gaan.
"Slechts" een hond brengt medeleven en geduld bij mij omhoog waardoor ik een beter persoon ben geworden.
Door "slechts" een hond sta ik vroeg op, maak ik lange wandelingen en kijk ik verlangend uit naar de toekomst.
Voor mensen zoals ik is het niet "slechts" een hond maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, menige blijde herinnering uit het verleden en pure blijdschap voor het heden.
Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.
En daarom is het voor die persoon dus niet "slechts" een hondQal schreef:[Er wordt nogal wat toegeschreven aan de hond in kwestie.
Klopt en dan moet je je mi afvragen of je niet teveel toeschrijft aan de hond in kwestie. Of nog erger, aan het oordeel van de mensen om je heen wat dan weer raar is want de hond was haar enige gezelschap?flatcoat schreef:En daarom is het voor die persoon dus niet "slechts" een hond
heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.
Het is maar net hoe je leest toch? Ik kan me in ieder geval niet vinden in de tekst.Valerie schreef:Dat maak jij ervan dat staat er helemaal niet
geen vermenselijking, dat maak jij ervan. Waarom zou het vermenselijking zijn? Het gaat om hoe de persoon op de hond reageert en niet andersom.Qal schreef:Mjah dat is wel wat je er in kan lezen:iones schreef: Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.
Enige gezelschap, trotse en droevigste momenten, enige reden om door te gaan, beter persoon worden, op tijd opstaan en iets ondernemen, hoop op betere toekomst, het beste in haar omhoog brengen en afleiding van de zorgen van alle dag.heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.
Mijn trotse momenten waren met “maar” een hond en ook mijn droevigste momenten waren bij “maar” een hond.
Maar in die donkere dagen was het de tedere aanraking van "slechts" een hond die me kracht gaven en motiveerden om door te gaan.
"Slechts" een hond brengt medeleven en geduld bij mij omhoog waardoor ik een beter persoon ben geworden.
Door "slechts" een hond sta ik vroeg op, maak ik lange wandelingen en kijk ik verlangend uit naar de toekomst.
Voor mensen zoals ik is het niet "slechts" een hond maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, menige blijde herinnering uit het verleden en pure blijdschap voor het heden.
Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.
Er wordt nogal wat toegeschreven aan de hond in kwestie.
Dit is imho een gevalletje vermenselijking.
iones schreef:Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.Carma schreef:Ik vind het gedicht gewoon wat tè
Het suggereert in mijn beleving dat enkel een hond nog kan zorgen voor goede dingen in het leven. Ik zou dit niet willen. Mijn hond is ook niet "slechts" een hond, ik houd zielsveel van mijn hond (en). Maar het is geen vervanging van menselijk contact , zoals Martijn al zei, en dat zou m.i. ook niet zo moeten zijn. Je wereld wordt wel erg klein met enkel dieren als vrienden.
En dan gaat men hier weer gelijk de conclusie trekken dat dit ongezond is omdat die hond zo belangrijk is.
Ook vind ik het raar dat er zo weinigen in dit topic erin de ietwat sarcastische ondertoon van de titel van het gedicht herkennen. Kennelijk zijn ze dan ook niet onder de indruk als ze hun hond verliezen want het is "maar een hond".
Slechts zonder aanhalingstekens, dus alleen een hond. Geen mensen die af kunnen leiden van de zorgen van de dag of het goede omhoog halen. In dat opzicht krijgt de hond dus meer gedaan bij deze persoon dan een mens. Ik krijg daar een beetje de kriebels van, nou en?Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.
Die aanhalingstekens zijn perongeluk vergetenCarma schreef:[i]Slechts[/i] zonder aanhalingstekens, dus alleen een hond. Geen mensen die af kunnen leiden van de zorgen van de dag of het goede omhoog halen. In dat opzicht krijgt de hond dus meer gedaan bij deze persoon dan een mens. Ik krijg daar een beetje de kriebels van, nou en?Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.
Hadden ook nog gemoeten.
