Ik heb de hond toch maar met koekjes meegelokt naar huis (had alleen een mini jachtlijntje, te kort voor 2). Rhodin heb ik bij het kleinste fixeermomentje berispt en beloont voor goed gedrag. Dat werkte al snel. Thuis aangekomen heb ik de dierenambulance gebeld en de hond bleek opgegeven te zijn als vermist. De dierenambulance zou de eigenaren opbellen en straks komen ze hem halen, ik heb geen idee wanneer precies. Ik wilde de labrador of Rhodin niet alleen in de keuken stoppen, dus ik heb de labrador samen met Rhodin in de kamer gedaan. Één keer heb ik 'Nee' moeten zeggen tegen Rhodin en ze tegelijkertijd opgesplitst en daarna gingen ze hun eigen gang, zonder enige spanning. En nu liggen ze allebei te tukken.
Nou, als iemand een jaar geleden tegen me had gezegd dat dit nog eens ging gebeuren had ik diegene volgens mij recht in het gezicht uitgelachen. En eigenlijk verwacht ik ook helemaal niet van Rhodin dat hij dit kan. Maar hij deed het, omdat ik het wilde. Dus eigenlijk ben ik best wel trots nu. 
(zij mij geloof ik niet), want toen Rhodin een jaar geleden een stuk vervelender was naar andere reuen, had ik hem aangelijnd en kwam die hond ook al achter ons aan midden in een woonwijk. Toen heb ik eerst geroepen om een baasje, die kwam niet, en vervolgens heb ik die hond zelf maar weggebruld. Op dat moment kwam het baasje de hoek om en zei ik dat ze die hond aangelijnd moest houden in aanlijngebied en niet op andere honden af moest laten stieren. Ze reageerde toen nogal lullig, ik weet niet eens meer wat ze zei, maar ik weet nog wel dat ik met het stoom uit de oren doorgelopen ben. En nu werd ik bedankt voor de goede zorgen door een hele berouwvolle, vriendelijke dame, haha! Ze was heel blij en ik hoop dat ze er wat van hebben geleerd, die hond had echt een stuk gelopen (+/- 3 kwartier wandelen van huis), want hij kwam uit de buurt waar de ouders van mijn vriend wonen en waar ik hem eerder dus ook trof. Hij heeft ook nog een bot meegepikt uit de tuin. Nou ja, vooruit dan maar. 