Een aantal maanden geleden vroeg een hele goede vriendin van mij raad, wat te doen met haar hond Orio.
Orio heeft een enorm verleden.......
Geboren in Griekenland en als paar weken oude pup, samen met z'n broertje in een doos bij de vuilnis gezet.
Toeristen hebben hen gevonden voor dat de vuilnismannen er bij waren en hebben hen afgeven bij een mevrouw die zich inzet voor zwerfdieren.
Daar werden ze verzorgt en na een aantal weken konden ze voor adoptie aangeboden worden.
Orio's broertje werd vrij snel geplaatst via een Nederlandse stichting, Orio bleef achter en miste zijn broer (ook echt zijn steun en toeverlaat) en kon net settelen in de groep.
Om Orio te beschermen werd hij alleen gezet, en ontwikkelde langzaam maar zeker een enorme angst voor mensen.
Toch wist iemand vanuit Griekenland tijdens een reünie van de Nederlandse stichting een echtpaar uit Zaandam zover te krijgen dat zij Orio adopteerde.
Begin oktober 2006 was het Orio z'n beurt om naar NL te komen, vanaf Kreta naar Athene en via een vrachtvlucht aangekomen op schiphol.
's Avonds wilde de mensen (die absoluut geen ervaring hadden met angstige honden) een laatste rondje lopen met Orio en toen ging het mis.
Orio schoot uit z'n halsband en verdween........er is nog een zoektocht georganiseerd en de dagen erna kwamen er overal meldingen binnen van hem.
Hij bleef nergens lang, dus echt een vangactie kon je niet regelen.
Uiteindelijk is Orio vanaf Zaandam naar de afsluitdijk gelopen en daar is hij aangereden. Ik kwam toen in beeld omdat ik als opvanggezin voor deze stichting werkte en Orio was naar een d.a. praktijk in Slootdorp gebracht, waar ik vlakbij woonde.
Wat een zielig hoopje hond ik daar toen aantrof.......koud, in shock en een hele lelijk open fractuur aan z'n achterpoot.
Ik heb hem meegnomen naar mijn eigen d.a. toentertijd en daar moest hij nog 24 uur op een warmte plaat met infuus om de shock als eerste te behandelen, hij was te slecht om direct te opereren.
Ik ben bij hem gebleven tot hij onder narcose werd gebracht, heb af en toe gekeken hoe de operatie verliep, maar uiteindelijk konden ze zijn achterpoot niet meer redden en werd deze volledig geamputeerd.
Ook bij het wakker worden was ik bij hem, samen met m'n vriendin Michella.
Zij had zich aangemeld als medisch opvanggezin voor hem.
Orio herstelde goed, was wel zeer angstig, maar toonde nooit enige agressie naar mensen of dieren en liet alle medische handelingen gelaten over zich heen komen.
Na een paar weken melde zich een adoptant voor Orio en kon hij gaan.
De berichten waren elke keer voorzichtig positief, tot een telefoontje dat "de wond"weer was open gegaan!!!
Orio had helemaal geen wond meer die open kon, dus direct naar de dierenarts gestuurd die hem geopereerd had, zij kon helaas niet anders constateren dat dit een nieuwe wond was aan zijn goede achterpoot........een enorme brandwond
Later bleek dat Orio inderdaad vaak vastgebonden lag bij de kachel........mevrouw werd erg nerveus van zijn heen en weer lopen in huis.
Overbodig te zeggen dat Orio daar niet naar terug is gegaan.
Opnieuw kwam Orio bij Michella in huis en zij verzorgde de wond zo goed mogelijk en dat lukte, want hij had geen huidtransplantatie nodig.
Wel is het een enorm litteken geworden.
Na enkele weken bij Michella, moest Orio mee met haar naar Alphen, ze had een weekendje met de kinderen bij haar ouders gepland en Orio ging lekker mee.
Daar ontsnapte hij ook en is een week lang zoek geweest.Michella is bij elke melding vanaf Noord Holland daar heen gereden en uiteindelijk na een week zag ze hem daadwerkelijk zelf, riep hem en hij reageerde.
Michella belde direct de stichting met de woorden, ik heb hem en laat hem nooit meer gaan.........
Tot haar grote verdriet moet ze dat uiteindelijk toch........Orio is altijd een angstige hond gebleven, maar in een stabiele en redelijk rustige omgeving was dat prima te doen.
We zijn nu 4 jaar verder en de kinderen van Michella zijn ook 4 jaar ouder, meer hobby's, veel vrienden over de vloer en ook zijn Michella en haar man crisisopvang gaan doen voor kinderen.
Orio kan er niet meer goed mee overweg en maakte een steeds meer ongelukkige indruk op Michellla en daarom belde ze mij om te vragen wat te doen met " onze " Orio
We hebben afgesproken om te kijken of Orio hier wel weer een bepaald niveau van gelukkig zijn kan behalen en zich niet continu in zichzelf keert.
Zoals het nu gaat, lijkt het goed te gaan en begint zelfs al af en toe te spelen met de groep.
Orio zal nooit een hele vrije blije en spontane hond worden, maar als er 1 hond op de wereld een stukje geluk verdient dan is hij dat wel.
Zoals ik al zij, is hij een kleine 4 weken hier en Rene en ik hebben besloten om Orio hier te laten en hem geen druk op te leggen en hopen dat hij hier tot rust zal komen.
Michella mist hem enorm, maar heeft gekozen voor hem en niet voor zichzelf wat ik verschrikkelijk waardeer in haar.
voor Orio!
