Och en hij kroop bijna in me, helemaal op schoot, zijn kop onder mijn arm en ik mocht zowaar aan zijn voetje zitten om te voelen of daar misschien iets zat. Niets, tenminste geen overduidelijke reactie van de kant van De Keizer.
Ondertussen liep hij dus op 3 poten
Het wandeltje aan de korte riem en hem dan maar rustig houden, het is wel iets beter geworden na het wandeltje.
Bij thuiskomst ging hij zitten in de doorgang van de keuken naar de kamer met van die ongelofelijk zielige puppie oogjes dus ik zeg tegen hem; ach vent wat een ellende, wat doet er dan zo'n pijn? haha tilt hij zijn zere pootje op, tis ook wel een beetje een toneelspeler volgens mij









