Ooit problemen gehad met herplaatser(s)?

[Saschesfloor]

Ik kreeg Sacha toen ze 11 maanden oud was. De eerste 2 weken heeft ze doodsbang in haar mandje of in de gang gelegen. Dat was zo zielig. Buiten poepte en plaste ze bij de eerste grasspriet die ze zag en wilde dan gelijk weer naar huis. Een wandeling was haar vreemd.

Daarna begon ze te slopen, ze trok boeken uit de boekenkast en versnipperde die. Ook als ze net uit was geweest en ik moest daarna even snel een boodschap halen, dan poepte en plaste ze gewoon nog een keer in huis.

Verder heeft Sas haar hele leven al van alles gemankeerd. Ze was eigenlijk altijd ziek. Zware maag en darm ontstekingen die maar niet onder controle leken te komen. Mijn dierenarts heeft echt met zijn handen in het haar gezeten en heeft echt gedacht dat ze geen 5 zou worden. Maar gelukkig werkte de laatste optie en is ze daarna heel goed hersteld van de maag en darm ontstekingen. Alleen toen begonnen de problemen met haar huid en oren. Het blijkt nu na jaren dokteren (alles werd eigenlijk altijd op een voedselallergie afgeschreven) dat ze allergisch is voor voedsel, huisstofmijt, meelmijt en vlooien en met medicatie kan ze nu een korst en jeukvrij leven lijden. Ze wordt 11 eind van dit jaar.

Maar het is ondanks alle kwalen echt het meest leuke hondje wat je kan bedenken. Ik heb met haar in de GG1 getraind, ze heeft behendigheid en flyball gedaan, ze is nog steeds onvermoeibaar en loopt nog makkelijk 2 uur mee en het belangrijkste, ze is zo ontzettend lief!

[*Linda*]

Tja, mijn oude Patries was eigenlijk één grote waslijst met problemen Ze was hond-agressief, mens (angst) agressief, ze sloopte álles, ze was één grote gebruiksaanwijzing maar daarnaast voor mij een ontzettende lieve, vrolijke hond. Ik heb haar 15 jaar gehad, mijn meisje.

Sun was probleemloos, op wat hyperactief zijn in het begin na. Een schat van een hond, goed tot in het kleinste botje van zijn lijf...De hele wereld was lief en bestond alleen voor hem. Ik mis hem vreselijk...

Bono had voernijd, gemakkelijk eruit te trainen, al kan ik me voorstellen dat het voor een ander er misschien heel eng uitzag. Oh ja, en hij luistert erg slecht Verder een schat van een hond, met een heel stabiel karakter, gek op mensen en kinderen en altijd zijn blije, lompe zelf

Worrik is er net, en ïs een vrolijke jonge hond. De überpuber noem ik hem Hij zit overal op-onder en tussen en verzamelt als een gek de hele dag dingen door die vooral niet van hem zijn Hij heeft wel wat angst buiten voor mensen (borstelen, grommen) maar daar wordt hard aan gewerkt. Zalig ventje

[Veronique & Kyra]

Ik persoonlijk niet maar mijn ouders wel.

Mijn ouders hebben vroeger altijd Groenendaelers en Tervuerense herders gehad. Ze hebben ooit een Tervuer als herplaatser gehad die bij zijn vorige eigenaren flink mishandeld werd.
De eerste paar jaar hebben ze er een geweldige hond aan gehad, geen problemen. Tot mijn moeder op een dag aan het wandelen was. Voor hun huis was er toen nog niet gebouwd en was het braakliggend terrein. Mijn moeder liet hem altijd uit aan een heel lang touw. De hond zat ergens in de struikjes toen daar een kindje liep. Ineens riep dat kindje mijn moeder en strekte zijn arm uit: " mevrouw, die hond zit in de brandnetels".
Waarschijnlijk door die gestrekte arm, maar ineens ging het knopje om. De hond kreeg een vlek voor zijn ogen en wilde nog maar een ding: dat jongetje.
Mijn moeder kon hem gelukkig nog houden omdat ze hem aan het touw had, maar ze had het touw in haar hard gesneden.

Vanaf dat moment was er niets meer mee te doen. Ook in huis was het drama. Bezoek wilde hij aanvallen maar uiteindelijk ook mijn moeder. Zodra zij in de buurt kwam wilde hij haar aanvliegen, toen hebben ze de keus moeten maken om hem weg te doen. Het was gewoon onhandelbaar, mijn moeder was als de dood voor hem (wat de hond natuurlijk ook weer feilloos aanvoelde)
Mijn vader was vaak door de week van huis, dus mijn moeder zat dan alleen met hem. Dat was geen doen.

[renee-uk]

ik heb haast alleen maar herplaatsers gehad en die hadden allemaal wel hun eigen rugzakje, varierend van verlatingsangst tot hond- en mensagressie en van alles daar tussenin.
Op één na heb ik ze toch zover op de rails weten te krijgen dat ze een normaal hondenleven konden leiden, de enige waarbij ik het niet voor elkaar kreeg heb ik in laten slapen.
Ik vermoed dat het me nu met haar ook wel gelukt zou zijn, maar toen had ik nog niet zoveel ervaring met moeilijke honden en noch mijn DA noch een in die tijd startende MG gaven me een kans van slagen.
Beiden vonden inslapen de enige juiste optie en met heel veel pijn in mijn hart heb ik dat inderdaad gedaan

[Judith]

Boeiende verhalen allemaal, dat jullie er 100% voor gaan. Ik zelf ben nog niet zo'n ervaren honden eigenaar, dus ik weet ook niet of ik echt specifiek voor een probleem herplaatster zou gaan.

Ik zelf vind herplaatsers heerlijke honden, ondanks dat het allebei geen probleem honden was/is.
Toch zou ik zo weer voor een herplaatser gaan.

Zouden jullie na deze ervaringen als nog voor een herplaatser gaan.??

[renee-uk]

ja hoor, na deze honden komen er zeker weer herplaatsers
(Gina is er ook een trouwens )

[Mekkie]

Fritz is als 4 jarige herplaatser bij ons gekomen. Helemaal gelukkig met hem

Voordat Fritz bij ons kwam heeft hij Hutsje een paar jaar het leven zuur gemaakt :lol:

De eerste twee maandjes bij ons was het van beide kanten een beetje aftasten en deed hij enorm zijn best om zo'n perfect mogelijke hond te zijn... Nu, na 4 maanden is hij gelukkig wat stabieler en lekker relaxed hij geeft ook wat meer aan wat hij wil.

Fritz is alleen niet zo lief tegen de buurvrouw en kan op vreemd terrein niet bij andere honden maar daar is prima mee om te gaan.

Zou er zo een herplaatser bij nemen als ik een leukerd tegen kom. Een leuke stabiele teef waar Fritz lekker mee kan rauzen en spelen. Is ook goed voor zijn zelfvertrouwen denk ik.

[hondenvriend]

wij hebben 1 keer problemen gehad met een herplaatser. dat was een cane corso. die hond was 2,5 jaar toen we haar kregen,.
die was helemaal verkeerd opgevoed. we hebben haar meer dan een half jaar geprobeerd haar te her opvoeden. wat totaal niet gelukt is. en hebben haar toen weg gedaan.
hoe triest ook. maar de andere honden mogen daar niet onder lijden.

[Ragyo]

Ik zou best nog eens een herplaatser nemen maar niet meer 1 met zo'n geschiedenis, ik vind het enerzijds heel mooi om een hond dingen te leren, vertrouwen te geven etc, maar het continu waakzaam moeten zijn en overal strak bovenop moeten zitten omdat je hond agressief kan reageren is niet echt mijn ding.

[kayleigh*]

Onze hond is een herplaatser. Wij zijn als het goed is haar 3e baasjes. Toen wij haar ophaalden was ze ongeveer 3.5 jaar oud.
Bij haar eerste baasjes schijnt ze mishandeld te zijn geweest. Je kon niet aan haar oren, poten en staart komen.
Ook had ze voerneid, ging ze achter aanhangers aan en wilde achter katten aan gaan. Nu kan je praktisch alles met haar doen, alleen nagels knippen laat ze niet toe. Ook kunnen we nu gewoon bij haar voerbak komen zonder dat ze staat te grommen etc. Ze kan nu ook los langs katten lopen en gaat niet meer achter een aanhanger aan.

[fenneke]

heb inmiddels mijn 4e herplaatser

en nog nooit problemen gehad die ik niet kon handelen

elke hond heeft een eigen gebruiksaanwijzing en ik probeer geen situaties te laten omtstaan waarin ze zouden moeten reageren


zou zo weer voor een herplaatser gaan

[Tanja Simba&Bella]

Bella was bijna 4 toen ze bij ons kwam. Op een paar medische probleempjes na, vielen de problemen wel mee.
Spelen had ze nooit geleerd en als onze reu haar uitdaagde dan vatte ze zijn speelse gegrom totaal verkeerd op en dan viel ze hem aan. Eten moest ze ook even aan wennen, dat was schrokken om vervolgens de reu bij z'n bak weg te duwen en daar verder te gaan. Als wij haar dan corrigeerde wilde ze nog wel eens nijdig grommen en even een snap geven, maar gelukkig reageert ze goed op je stem.

Het grootste probleem was eigenlijk de medische verzorging....1 oor zat compleet dicht van een ontsteking toen wij haar ophaalde, ze had een krentenbaard en een onbekende huidontsteking. Toen wij haar oor wilde zalven beet ze letterlijk van zich af. Ook toen de ontsteking weg was, bleef oortje poetsen een probleem. Na maanden van opbouwen gaat het nu goed. Een flesje hoef ik nog steeds niet te proberen, maar cleaner op een doekje gaat goed.

Het mooiste van onze herplaatser vind ik eigenlijk de liefde die we van haar kregen en krijgen. We zagen haar steeds meer opbloeien tot een vrolijke meid en als we haar prezen omdat ze bijvoorbeeld enthousiast mee had gespeeld zinder uit te vallen, glinsterde haar oogjes...voor ons zal daarom de keuze de volgende keer ook niet moeilijk zijn...als er weer een hond bijkomt, is dat een herplaatser

[Ink]

Loekie is ook een herplaatser, en die is ook nog eens op oudere leeftijd (10 jaar) bij ons gekomen. Daarvoor had hij al 3 andere baasjes gehad, die hem ook nog eens niet allemaal even netjes behandeld hebben.

Toen hij net bij ons kwam was hij erg bang. Ik mocht hem wel aaien, maar zodra mijn vriend hem wilde aaien dook hij in elkaar. Commando's kende hij totaal niet, en loslopen ging haast niet, want hij kwam heel moeilijk terug. Nu zijn we een jaar verder met hem, en is er heel veel veranderd. Van een bang hondje is hij veranderd in een vrolijke speelse stuiterbal. Mijn vriend kan hem nu aaien en knuffelen zoveel hij wil. Toch blijft Loekie wel wat schrikkerig voor onverwachte bewegingen (ineens je hand optillen ofzo). Ook duikt hij nog wel eens in elkaar als je boos op hem bent omdat hij iets gedaan heeft dat niet mag. Ik denk dat hij daar echt erg negatieve ervaringen mee gehad heeft.
Hij komt nu keurig als je hem roept, en we kunnen hem dan ook zonder problemen los laten lopen. Alleen als er andere honden aankomen moet hij aan de lijn want dan valt hij uit. Commando's kent hij nog steeds niet goed, alleen 'zit' en 'hier', maar we hebben maar besloten om het daarbij te laten, omdat hij verder heel goed onder controle te houden is. We kunnen hem echt overal mee naartoe nemen, en iedereen is gek met hem. Echt onvoorstelbaar wat dat beestje in een jaar geleerd heeft!

Wij hebben dus erg positieve ervaringen met onze herplaatser!

[hondenvriend]

maar het continu waakzaam moeten zijn en overal strak bovenop moeten zitten omdat je hond agressief kan reageren is niet echt mijn ding.

de mijne ook niet

[saffie]

Boy was een jaar of zeven toen we hem kregen. Ik vind Boy ontzettend makkelijk, een genot om mee te wandelen of mee te nemen naar een hondenforumdag. In het begin was hij angstig met borstelen/teken verwijderen etc., en hij heeft me toen ook een keer gebeten. De verzorging gaat nu prima. Hij vind het nog steeds niet leuk, maar dat is dan maar zo.
En hij kan niet goed met (jonge) kinderen, maar dat is de reden dat hij herplaatst is dus dat wist ik van te voren. In het dagelijks leven levert het geen problemen op.

[Cash]

maar het continu waakzaam moeten zijn en overal strak bovenop moeten zitten omdat je hond agressief kan reageren is niet echt mijn ding.

Ik denk niet dat wie dan ook dat nou zo leuk vindt.
Maar wat al vaker is gezegd; je hebt nu eenmaal zo'n hond en dus heb je er maar mee te dealen.
Hera is hond-agressief, ik moet op straat altijd bedacht zijn op een hond die te dichtbij haar in de buurt zou kunnen komen, natuurlijk baal ik daar ook weleens van en natuurlijk is het 10x ontspannender lopen met Bikkel en Cash maar daarom heb ik haar nu wel eenmaal.

[Ragyo]

maar het continu waakzaam moeten zijn en overal strak bovenop moeten zitten omdat je hond agressief kan reageren is niet echt mijn ding.

Ik denk niet dat wie dan ook dat nou zo leuk vindt.
Maar wat al vaker is gezegd; je hebt nu eenmaal zo'n hond en dus heb je er maar mee te dealen.
Hera is hond-agressief, ik moet op straat altijd bedacht zijn op een hond die te dichtbij haar in de buurt zou kunnen komen, natuurlijk baal ik daar ook weleens van en natuurlijk is het 10x ontspannender lopen met Bikkel en Cash maar daarom heb ik haar nu wel eenmaal.

De vraag was of je het nog eens zou doen... ik zou dus niet nog eens zo'n hond als Kiba nemen. Als ik van tevoren had geweten dat hij zo neigde tot agressie had ik hem sowieso niet genomen denk ik. En soms denk ik er nog steeds over een ander huis voor hem te zoeken, maar dat is ook omdat het met Ragyo samen nog altijd niet zo leuk is in huis (voor Ragyo).
Van de ene kant kan ik best dealen met het gedrag in de zin van, ik hou er rekening mee, zorg dat Kiba zijn energie veilig kwijt kan, dat ie steeds beter leert omgaan met andere honden etc. Waar ik minder goed mee kan dealen, is dat ik gewoon niet echt voor mijn plezier meer ga wandelen omdat ik er niet bij kan ontspannen, en dat ik het gevoel blijf houden dat ik Ragyo tekort doe. Ik heb Kiba nu 1,5 jaar en kan nog altijd niet vanuit mijn hart zeggen, dat ik hem voor altijd wil houden. Ook al is ie verder nog zo'n super heerlijke enthousiaste druif (hoop dat ik niet al te lullige reactie hierop krijg, maar het zit me alweer weken dwars en moet er ff uit)

[Cash]

Oh okay dat heb ik even gemist die vraag.
Ja ik heb dat ook wel hoor dat ik zoals met Hera eigenlijk niet weer wil. Niet eens voor mezelf maar wel voor de hond. Het blijft zonde dat als ik in het bos loop Hera niet los kan terwijl ik 9 van de 10 keer niemand tegenkom en ik achteraf denk 'tjonge ze had best los gekund' maar dat risico durf ik dan niet te nemen.
En nu heb ik het geluk dat ik hier heel veel mogelijkheden heb om Hera los te laten spelen en rennen dus wat dat betreft scheelt dat ook wel. Bij mijn ouders weet ik echt geen plek waar ze veilig los zou kunnen, ja op industrieterreinen, maar daar is voor haar ook geen zak aan....al dat asfalt.

Wij hebben ook wel zitten te twijfelen hoor voor Cash kwam. Want de kans dat Cash straks ook niet meer met andere honden is aanwezig.
Maar goed, het bloed kruipt ....

[elly p]

Zelf zou ik zeker nog voor een herplaatser gaan, maar zolang we Anna hebben,
beginnen we er niet aan. Het begin voor haar, hier in huis is moeilijk geweest.
Onmiddellijk 3 honden bij haar in de buurt, terwijl ze vroeger altijd alleen was.
Achteraf gezien was ze beter geplaatst in een huis zonder andere honden.. maja,
toen we daar achter kwamen, kon ik haar niet meer missen.
Ze kan 't ook niet helpen dat ze zo is.. misschien wel 1 herplaatsing teveel.
Wij zijn haar derde baasje + verblijf in 't asiel.
Dus, ja, ik zou zeker nog voor een herplaatser gaan, omdat ieder beestje een nieuwe
kans verdient.

[Drazic]

Mijn eerste herplaatser was een rottweiler dat was gewoon een schat van een hond nooit problemen mee gehad!
Mijn 2de was Boris bij hem heb ik weleens mijn bedenkingen van wat dat hondje allemaal heeft meegemaakt en ook zijn eigen karakter.
Want Boris is van nature wel een doordrammer (denk ik )maar goed door hem zo ik zeggen nooit geen herplaatser meer,terwijl ik erg blij ben met hem en hij ook veel voordelen heeft voornamelijk met wandelen hij blijft aan de riem netjes volgen en als hij los is komt hij gelijk terug als je hem roept.Alleen zijn verlatingsangst vind ik dan weer erg vervelend (voornamelijk voor het hondje zelf)
Je kunt hem niet zomaar optillen of aanraken want dan gilt hij het uit van angst daar moet je altijd bij na denken (gelukkig is dat al een heel stuk beter geworden)
Bigboy is een heel ander verhaal.
Bigboy is een heel erg lief en aanhankelijk hondje dat geen stap verkeerd zet en altijd luistert (bij hem zou ik zeggen zo wil ik er wel 10)
Alleen bij hem is het weer jammer dat hij een binnen vetter is en snel in paniek is bij nieuwe situaties en dan weer een week diarree heeft van de spanningen die hij heeft gehad.
Maar door hem zou ik wel zo weer aan een herplaatser beginnen!!

[Minna]

Van de 7 honden die hier nu lopen zijn er 4 herplaatsers. Ko is bij Tijs gekomen toen die maand of 9 was, geen echte problemen.
Chic kwam met 15 maanden bij ons na een zeer traumatische leven bij de eerste eigenaar. Haar zelfvertrouwen was niet aanwezig, verlatingsangst, paniek bij slaande bewegingen, paniek bij trainingsveldjes etc.
Wat we daar aan hebben gedaan is veel meenemen, positieve ervaringen opdoen, veel verschillende trainingen, met overal het doel om haar zelfvertrouwen op te krikken. Zij was gelukkig wel sociaal gebleven ondanks constant in een varikennel in bijkeuken, niks meegemaakt behalve stroom en slaag, graatmager, kopschuw etc.
Nu is het een geweldige hond, doet prima in allerlei sporten en in huis, ziet er nu ook mooi en gezond uit. Chic is nu 4.
Hoopje kwam met 9 maanden met hond-hond aggressie, weglopen, mens-aggressie, aggressie naar paarden, schapen, koeien...noem maar op. Slopen, trekken aan de riem en heel erg...Compleet gestoord zeg maar.
Met haar veel met clicker getrained, maar ook correcties gebruikt uiteraard. Nu is ze een perfecte hond in huis, loopt (als enige van onze honden ) netjes aan de riem, doet dogdance/heelwork op zeer hoog niveau, kan al met meeste vreemde mensen in een ruimte, alleen los laten lopen doen we niet, zij is vanwege veiligheid van de omgeving (en van haar) altijd aan de riem. Maar met haar blijft het wel oppassen.
Draakje is nu een paar maanden bij ons, zou ook vreselijke probleem zijn, druk, onhandelbaar, bijten etc, enige probleem die we hebben gemerkt is dat ze niet graag wordt vastgepakt/betast door vreemden, maar dat is ook alles. Ze gaat wel graag naar andere mensen als ze er zelf heen mag ipv benadert te worden, en neemt dan een koekje aan, en je kan haar gewoon aaien. Dus daar werken we wel aan, ze hoeft bvb betasten niet leuk te vinden, maar wel toelaten. Dat doen we met een clicker en handtarget training. Voor de rest is het een perfecte hond, slim, wil altijd werken, uithoudingsvermogen, super sociaal met andere honden, sociaal met alle nieuwe omgevingen etc.
Mijn voorkeur is wel puppy, maar ja...hiervoor heb ik ook herplaatsers gehad, eerste hollander reu van mij was 2 toen die bij mij kwam na 2 jaar in een schuur te hebben geleefd, mijn eerste smous was een herplaatser die was gebruikt als voetbal, daarna nog een hollander teef die anders spuit zou krijgen omdat ze niet mooi genoeg was...
Ik zoek dus niet per se een herplaatser, maar een goede hond voor sport(en) die bij mij past. Voordeel van herplaatser is dat je weet al hoe de hond fysiek is en je kan gelijk wat zwaarder trainen, met puppy is het maar heel kort en weinig.
Maar als ik dan weer de puppyfotos en filmpjes zie van Pinkki en Dappie...

[*Silvia*]

Wij zijn van sammy ook de 3de eigenaars en wij hebben hem hier 4 jaar geleden in huis genomen enne moet zeggen dit is zo een makkelijke hond er is geen nadeel aan hem te bekennen terwijl de vorige eigenaren ons toch echt heel wat verteld hadden dat hij moeilijk en vervelend was en weet ik allemaal meer.

[Ilupa]

Toen wij voor de eerste keer een hond namen kwamen we via vrienden bij een golden retrieverkennel terecht die nog een volwassen teef hadden die het iets minder deed in de shows en die ze wouden herplaatsen. Die hond was geweldig lief, kende alle basiscommando's etc en we mochten haar dus op proefperiode meenemen. (De hond werd zeker niet gedumpd of zo. De eigenaars lasten bewust een proefperiode in en waren één en al bereidwilligheid om ons te helpen of haar terug te nemen als het niet zou klikken.)

Ik was toen een jaar of elf en toen ging die hond een beetje extreem aan mij "hangen". Zat jankend voor het toilet tot ik weer buitenkwam en volgde me als een schaduw, letterlijk de hele dag lang. Dat was wel fijn, maar na een paar dagen begon ze (voor ons totaal onvoorspelbaar) opeens heel aggressief te worden naar mijn vader en bezoekers als die in mijn buurt kwamen. (De eerste keer dat dat gebeurde zat ze effectief het toilet te bewaken waar ik op zat. Toen mijn vader langs kwam gingen alle tanden bloot en alle haren recht en ging ze woedend blaffen. De dagen daarna waren er nog een paar zo'n incidenten.) Tijdens wandelingen was ze dan weer abnormaal angstig voor vreemde honden. Omdat we geen ervaring hadden met honden en een zo "eenvoudig" mogelijke hond wouden, hebben we toen maar besloten om haar niet over te nemen en in de plaats een pup te nemen. Omdat die incidenten voorvielen als mensen mij benaderden was ik dus logischerwijs van al haar uitvallen getuige en werd stilaan ook een beetje bang voor haar. Met die hond kon zéker gewerkt worden, maar wij zijn er dus niet aan begonnen. (Die mensen van de kennel vermoedden dat de aanpassing van een leven in een grote roedel hondenvrienden naar een gezin misschien toch een beetje veel ineens was voor die hond en hebben haar uiteindelijk gehouden.) Toen hebben we een pup genomen en met haar (100% positieve) hondenervaring opgedaan. Maar later komt er zeker nog eens een herplaatser bij ons wonen!

[Ilupa]

Ik persoonlijk niet maar mijn ouders wel.

Mijn ouders hebben vroeger altijd Groenendaelers en Tervuerense herders gehad. Ze hebben ooit een Tervuer als herplaatser gehad die bij zijn vorige eigenaren flink mishandeld werd.
De eerste paar jaar hebben ze er een geweldige hond aan gehad, geen problemen. Tot mijn moeder op een dag aan het wandelen was. Voor hun huis was er toen nog niet gebouwd en was het braakliggend terrein. Mijn moeder liet hem altijd uit aan een heel lang touw. De hond zat ergens in de struikjes toen daar een kindje liep. Ineens riep dat kindje mijn moeder en strekte zijn arm uit: " mevrouw, die hond zit in de brandnetels".
Waarschijnlijk door die gestrekte arm, maar ineens ging het knopje om. De hond kreeg een vlek voor zijn ogen en wilde nog maar een ding: dat jongetje.
Mijn moeder kon hem gelukkig nog houden omdat ze hem aan het touw had, maar ze had het touw in haar hard gesneden.

Vanaf dat moment was er niets meer mee te doen. Ook in huis was het drama. Bezoek wilde hij aanvallen maar uiteindelijk ook mijn moeder. Zodra zij in de buurt kwam wilde hij haar aanvliegen, toen hebben ze de keus moeten maken om hem weg te doen. Het was gewoon onhandelbaar, mijn moeder was als de dood voor hem (wat de hond natuurlijk ook weer feilloos aanvoelde)
Mijn vader was vaak door de week van huis, dus mijn moeder zat dan alleen met hem. Dat was geen doen.

Heftig zeg!
Is het dan bij de nieuwe eigenaren in orde gekomen?

[alm@]

Ik heb ook alleen maar herplaatsers (gehad). Ieder had/heeft zo zijn probleempjes maar niks onoverkomelijks.

[Danoontje powerrr]

Hier een herplaatser. Het is maar net wat je onder problemen verstaat.
Mijn hond had grote baknijd, sloopte, was totaal niet zindelijk en nog nooit zonder lijn buiten geweest en wat nerveus.
Ook denk ik dat hij verlatingsangst heeft, maar ik heb er geen gt bij gehaald ofzo.
Ik zie dat niet als probleemgedrag, ik heb moeilijkere honden meegemaakt. Leuk is anders natuurlijk
Wat ik eraan gedaan heb is de baknijd negeren, kostbare spullen wegbergen en het loslopen trainen.
En hem als een pup behandelen qua onzindelijkheid en het niet alleen kunnen zijn.
Baknijd en het slopen is nu opgelost, hij is zo goed als zindelijk en buiten is hij braaf.
Als windhond zijnde wil hij wel eens nijntjes zoeken maar dat is controleerbaar.
Dus ik heb er zelf niks speciaals aan gedaan ofzo, gewoon gezond verstand zoals je met een pup ook doet.
De credits gaan naar mijn andere hond die hem veel vertrouwen en rust geeft en dat merk je.
Hij is geschat op 2 jaar oud en ik heb hem nu 6 maanden.
Of mijn volgende hond een herplaatser wordt weet ik nog niet, dat is maar net hoe het tegen die tijd loopt.

[Jacintha]

Anouk is een herplaatser met een behoorlijk rugzakje, wij haalden haar uit het asiel toen ze net een jaar oud was en toen waren wij al de 4e eigenaren.
Ze was angstig voor zo ongeveer alles, de stofzuiger, als je per ongeluk tegen de CV tikte, kinderen, containers op de straat, mensen die er anders uit zagen (hoed of pet op, wandelstok, rollator etc) en was daarnaast ook nog eens angst-agressief.
Maar ze was ook dominant, dus best wel een lastige combi.
Met heeeeeeel veel geduld hebben we haar weer op het goeie spoor kunnen krijgen, ze is alleen nog steeds doodsbang voor onweer en vuurwerk.
En ze is nogsteeds niet altijd te vertrouwen met kinderen, dus daar laten we haar ook zeker niet mee samen.

We zouden wel weer een herplaatser nemen, alleen niet meer uit dit asiel. Als ik geen stage in dit asiel gelopen had, was ik er nooit achter gekomen wat haar verleden was geweest. We hebben haar pas echt goed kunnen begeleiden toen we hier achter zijn gekomen en als zij ons dit gewoon eerlijk hadden verteld, hadden we haar veel eerder veel beter kunnen helpen met haar problemen.

[Brigitte]

Elektra komt uit het asiel maar was nog erg jong, een pup dus die moest zowiezo nog alles leren. Buffel kwam met 4 maanden en was onzindelijk en had zulke erge darmproblemen (altijd alleen Frolic gegeten) dat hij de 1ste 3 weken alleen meer binen continu alles onder poepte hij staat nu nog steeds op een speciaal leverdieet want zodra hij daaraf gaat is het weer ellende. Verder is het een perfecte hond.

[gyanty]

Onze eerste herplaatster was wat je noemt een hond from hell. Basje de terrier kwam met 3 jaar bij ons. Liet zich niet op zijn lichaam aanraken toen hij net bij ons was (dit ging na veel oefenen op gegeven moment prima hoor), gromde en beet erg snel, kon niet met kinderen, de meeste vreemden waren ook niet aan hem besteed (behalve die enkeling die hij verkoos tot goed), kon met de meeste honden niet, kon niet met andere dieren, agressief tegen de stofzuiger, plasticflessen en ik vergeet waarschijnlijk nog een heleboel dingen. Maar toch was deze hond voor mij helemaal geweldig en hebben we echt nog veel plezier gehad. Bas heeft veel moeten leren. Heeft niet alles kunnen leren, maar werd een prima handelbare gelukkige hond met zijn nukken! Bas en ik waren 4 poten en 2 handen op 1 buik!

Met de andere honden geen problemen gehad eigenlijk

[Jolande1961]

Wat is een probleem?
Wij hebben Sammie uit het asiel meegenomen, toen ze zo'n 7,5 - 8 mnd oud was. Had een week of 7 in het asiel gezeten, was met 6 andere pups (ca. 6 mnd.)
in 3 dagen tijd op 3 verschillende locaties gevonden. De socialisatieperiode gemist dus.
De eerste dagen was ze extreem angstig, moesten haar vangen om uit te kunnen laten. Daarna ging het met mij beter, met wederhelft niet.
Heeft de eerste 2-3 maanden veel angstplassen in huis gedaan, zelfs de erker van onze woning volgeplast en gepoept (poep zat tegen de ramen omhoog). Ze wilde op de vlucht voor wederhelft. Toen heeft ze ook zijn hand kapotgebeten (ook angst).
Het heeft toch wel bijna een jaar geduurd, voordat het ook met wederhelft beter ging klikken.
Ook alles, wat we voor de hand lieten staan/liggen gesloopt, maar daar konden we zelf rekening mee houden, nou ja, alleen de plinten niet dan.
Nu nog steeds gaat het minder, als ik niet thuisben en een ander wel, heeft ook nog wel eens een terugslag.
Maar we zouden het zo weer doen.