Er is veel veranderd en op positieve wijze...
Zo kreeg de oudste (ze heet Tara, kan ik nu wel zeggen
) ineens héél zacht haar en wat lange plukken zelfs hier en daar. Dat ging ook ineens heel snel, en eigenlijk vind ik dat aan de ene kant heel leuk, maar aan de andere kant jammer. Bepaalde dingen in haar vacht waren gewoon heel erg leuk, zou dat nog terugkomen? Volgens de DA niet, was het dus heel normaal die vachtverandering. Ik moet zeggen, het was voor Tara het allerbeste wat we konden doen voor haar, toen die tien dagen eenmaal voorbij waren, sinds die dag (ze mochten weer alles) lijkt ze wel weer helemaal zoals ze was voor ze ooit pups kreeg. Een paar dagen na de operatie begon het al hoor, maar werd ze natuurlijk getemperd door me, maar ze is heerlijk vrolijk, staat heel de dag met die staart te zwaaien en die hondenlach staat heel de dag op! Ze wil heel de dag spelen en knuffelen, hartstikke gezellig
Ook zitten die twee kilootjes erbij die ze er maar nooit op kreeg, ze was altijd erg dun. De DA vond haar voor de operatie mooi slank, maar als ze eens een slechte dag met eten had voorheen, zag je gelijk haar ribben. nu zitten die extra twee kilo erop en het staat haar ook fantastisch, ze is veel mooier om te zien 
De jongste, Gigi, heeft ook een ware verandering ondergaan. Sinds de castratie zit ze in een enorme groeistuip (ik dacht altijd dat dat groeien dan juist minder was) en ze is een stuk zekerder van zichzelf. Dat is wel apart, in een eerder topic had ik het er met mensen over dat een castratie ook juist kan zorgen dat onzekerheid erger kan worden. Maar bij haar is dat helemaal niet het geval! Ook zij heeft andere vacht al, ze heeft ineens lange haren aan haar staart en is nog zachter dan ze al was. Het meest grappige is eigenlijk dat haar oren nooit stonden (tenzij ze aan het rennen/jagen/spelen was), sinds de operatie doet ze ze niet meer naar beneden! :smile1: Ik vind het ontzettend lollig!
Wel is ze enorm 'op' onze dochter van acht. Ze zijn altijd vriendinnetjes geweest, maar ze heeft dus zelfs een paar dagen gehad dat ze vond dat die kleine meid van háár was. Dat gaf een paar correctiedagen, hoewel we het natuurlijk heel erg lollig vonden, was het niet oké, ze sloeg er heel erg in door soms. Eén keer hapte ze mijn partner in zijn gezicht omdat hij met die meid aan het stoeien was. En dat is natuurlijk niet oké
Inmiddels zijn we ook al wezen zwemmen met ze, gek genoeg waren ze beiden onzeker bij het water. Terwijl beiden gewoon voorheen zwommen
maar misschien dat daar een andere reden voor was...Tara vindt werpen nu echt geweldig en komt steeds de bal terugbrengen. Voorheen had ze nog weleens zoiets van: uhuh, ik zie dáár ook wat, effe checken!
Apporteren was iets dat duurde heul lang voor ze daar echt de lol van in ging zien, dus dat dit zomaar zo goed is omgeslagen, is echt geweldig! En hoe verder ik werp, hoe sneller ze gaat! Ze vliegt letterlijk door de lucht of het niets is! Gigi vindt het ook leuk, maar vindt het leuker om steeds vooruit te racen en dan al dan niet terug te komen. Dat is onveranderd. Het maffe is dat ze meestal racet naar het eerste de beste bankje en op dat bankje op dr kont gaat zitten wachten tot ik er ben
mensen moeten daar altijd vreselijk om lachen!En beiden gaan weer lekker mee fietsen!!
Ook wilde ik kwijt wat ik heb ontdekt. Na alle toestanden met uitlaten had ik er hier eerder een topic over geopend. Voor en na de castratie heb ik het ze een aantal keren lekker zelf uit laten zoeken. Toch, hoewel het al beter ging, het hield niet op. Maar!!! Ikheb het een en ander nu helder.
Ten eerste ging het al beter omdat we zagen dat Tara nu eigenlijk alleen wilde spelen, maar Gigi zo gewend was dat ze buiten afgesnauwd werd,dat ze meteen in de verdediging schiet steeds. Logisch, maar nu werden de rollen ineens omgedraaid. Toch werd Tara dat dan weer zat en hoewel minder heftig, het gebeurde nog steeds. Inmiddels is het eurekamoment gekomen. Het zit namelijk zo (tja, ze gaan weleens zonder lijnen naar buiten, alleen nooit samen); de trigger zit hem in de halsband. Heel raar, maar ook heel logisch. Na wat probeer en graafwerk en veel observatie weten we nu hoe het zit.
Zodra de halsbanden omgaan, probeerde Tara altijd te zorgen dat Gigi achterbleef thuis bij Kazan zeg maar. Tot het einde van de straat probeerde ze Gigi altijd terug te sturen, wat een heel gek gezicht was. Uiteindelijk lukte het dan wel altijd ze uit elkaar te houden en verder te lopen. Het gaat dan goed tot een stuk verderop. Het geheim was; zolang er geen mensen in de buurt zijn, vreemden dan, was er niets aan de hand. Zodra er dus mensen in de buurt waren, zeker als Gigi aangehaald werd, flipte Tara. Als Gigi te ver van haar vandaan was, flipte ze ook. Als Gigi het te gezellig had met andere honden of mensen vonden haar interessant, werd ze naar mij gejaagd of verstopt. Wat dat betreft hadden bepaalde mensen gelijk in haar overbemoedering. Het vreemde was echter wél dat als de meiden samen aan een hand stijf tegen elkaar liepen het eigenlijk altijd heel goed ging. mAar aangelijnd dus. We moesten ook bij onszelf te rade gaan en er ging een lampje op.
Toen Tara pups had en het was de tijd dat ze weggingen, had ze daar altijd erge moeite mee. Ze was nog erg jong, maar was een echte moederhond en ze wilde eigenlijk geen afstand van ze doen. Hoewel ze oud genoeg waren en al wat ze deed was spelen en corrigeren. Iedere pup die met zijn/haar nieuwe baasjes meeging, heeft ze gerouwt, gejoeld, in het raam geklommen, etc. We deden het altijd op een bepaalde manier, voordat ze werden opgehaald. De pup die wegging zeg maar, zetten we bij Tara, in ons gedeelte (de huiskamer was in tweeen gedeeld,zodat de pups de rust konden hebben als dat nodig was) het bandje ging dan om (!!!!), Tara kon zien wie er kwam en met wie de pups weggingen en dan gingen ze weg (kort samengevat). Nooit hadden we dus stilgestaan bij dit moment. Gewoon 'vergeten' eigenlijk dat dit misschien iets bij haar teweegbracht. Na die erkenning kon ik er ook wat aan doen!
Toen ik de tuigen kocht werd het namelijk ook minder en nu dragen ze dus elkaars tuigen en riemen, maar ook heb ik wéér nieuwe halsbanden gekocht. Van die leuke, ik wilde ze graag vn die blingbanden geven
en heb ze een paar dagen lekker met band en al de hele dag om laten lopen, wat dus hetzelfde resultaat gaf in huis en in de tuin. Tara veranderde echt en gedroeg zich zoals ze zich tijdens het uitlaten gedroeg. Na een minuut of tien gaf ze het eigenlijk al op. En na een tijjde deed ze het dan wéér. Duidelijk was, dat ze Gigi iedere keer naar mij dreef en dan moet Gigi dus bij mij gaan liggen. De proef op de som genomen en dan de banden af en toe afgedaan en dan gedroeg iedereen zich weer zoals ze zich gedragen thuis; spelen, gezellig, samen slapen, eten etc. En dan de banden weer om en jawel hoor! Daar gingen ze weer!Nooit eerder had ik ervan gehoord eigenlijk, maar nu oefen ik veel met de dames en het gaat eigenlijk heel goed. Veel in de tuin, corrigeren, banden lang omhouden (dat hoeven ze namelijk nooit, thuis is banden af) en het wordt Tara langzaam maar zeker dus duidelijk dat Gigi niet voorgoed weggaat. Nu snap ik ook waarom ze Gigi altijd weg probeerde te jagen bij de voordeur als ze haar band al omhad. Ook snapo ik nu waarom ze altijd zo hysterisch wordt als ik Gigi alleen meeneem. Stom he, dat je die link dan niet legt? We dachten het toentertijd goed te doen, echt...
Goed, ik zie dt dit een ellenlange post wordt, wilde gewoon kwijt dat het heel erg goed gaat met de meisjes en da vind ik gewoon fijn!
.