Gisteravond besloot ik dat het dusdanig rustig was op de weg dat ik het wel weer durfde te proberen. Een eerdere poging een half jaar geleden vond ik niet zo geslaagd. Ze was veel te onrustig, ik ging aldoor bijna op m'n bek.
Dus ik stap gisteren weer op, angstzweet op m'n voorhoofd
En gaan met die banaan. Na een opmerking van mij was het duidelijk dat er niet gehapt mocht worden in been/fiets en ging ze keihard rennen. Laat maar even dacht ik. De buurt had dus weer iets geinigs om te zien, een halve gare die voortgetrokken werd door een idiote hond 
Ze kon toen een stuk los, wat ze helemaal geweldig vond. We hebben een stuk om het hards gestreden, eindelijk gaat die slak eens op een normaal tempo dacht ze volgens mij.
Toen weer vast en het kwartje was gevallen. Aha, ik moet niet te ver van de fiets draven, dan ben ik braaf. Had dat dan eerder gezegd
Een kwartier later kwamen we weer thuis, en heelhuids
kijken of de volgende rit (geheel) wat rustiger gaat 
Fenna vind t wel leuk. En idd, ein-de-lijk eens een lekker tempo, denkt ze. 
Ben zelfs al eens uitgemaakt voor dierenmishandelaar toen ik met haar fietste en ze op haar aller zieligst naast de fiets sjokte 
of ze moet opeens daar en op dat moment poepen 
