bouvierpoedel schreef:Jaren geleden was er een huisarts uit Groningen die zijn moeder heeft geéutaniseert.
Mens was dik 90 geloof ik en overal klaar mee en zwaar ziek.
Niemand wilde haar de verlossende spuit geven.
Maar haar zoon wel .
Iedereen sprak er schande van.
Ik vond het de ultieme vorm van liefde .
idd, kan daar alleen maar met je in meegaan,
maar weet ook dat het voor veel mensen nog taboe is en daardoor van in de hoek van schande beland, dat is denk ik alleen wel meer de angst er voor dan iets anders....
stond ook op de rouwkaart voor mijn tante na de beslissing van mijn oom,
het was een keuze waar moed voor nodig was,
het is nl zo handig en makkelijk te kiezen om te willen vechten,
dat is een keuze die de hele wereld begrijpt en waar iedereen je in steunt,
de keuze voor niet meer vechten en een rustige vreedzame dood zonder pijn, zonder doodsstrijd wordt als een uitweg gezien,
zo zie ik dat niet.....juist daar is moed voor nodig, juist dat is de moeilijkste keuze...
alleen door deze keuze heeft mijn oom wel de mogelijkheid gehad ook bewust afscheid te nemen van zijn beide dochters, door hun reistijd (Paris en Mauritius, vooral die laatste, 24 uur en zelfs naar zijn keuze heeft het haar 2 wk gekocht voor ze op een vlucht mee kon, zijn datum en tijd hingen daar dan ook vanaf) hadden zij er anders niet bij kunnen zijn....
En zo denk ik er ook over met mijn honden.
Natuurlijk ligt het ook aan de situatie en het aantal honden die je hebt.
ik heb er afgelopen jaar 4 vaarwel moeten zeggen.
Waarvan 1 dement en af en toe onzindelijk.
Op zich was het nog waardig en vond haar wel iets innemend en vertederends hebben .
Maar de rest van de roedel begon haar uit te stoten en 2 vielen haar constant aan.
Ze was roedelleidster [ geweest ] en soms dan kwam dat besef weer naar boven.
Maar dat kon ze natuurlijk ook niet goed meer invullen.
Heb haar de dood gegunt en in laten slapen.
Terwijl ik weet dat als ik geen andere honden had gehad ze een langer leven zou hebben gehad.
Maar daar kan ik wel weer vrede mee hebben.
hier de dag voor ik Ace in heb laten slapen,
hij was heer en meester bij ons op het terrein, had een eigen kennel bij de ingang en iedere hond liep daar met respect langs,
de dag voor zijn grote "aanval" vloog een van de andere reuen in het voorbijlopen in het kennelpaneel,
nog geen 12 uur later kreeg hij zo'n zware hypo door zijn insulinoom dat het echt wat mij betreft gebeurd was, hij kon niet meer het heerschap zijn dat hij altijd geweest was....dat is alleen de dag er voor toch al aangevoeld door de anderen....
Mijn oude Shih net zo.
16 jaar en doof en bijna blind en af en toe een lichtelijke epileptische aanval met lichtelijke dementie.
Dus ook kijken hoe je andere honden er mee omgaan.
Gelukkig heb ik ook vrienden die mij ergens op attent maken en mijn oordeel kleuren.
zeker, ook hier, gelukkig niet alleen ons eigen oordeel, maar ook anderen....al zijn die vaak niet nodig....het is toch fijn als backup
)
Voor mij gevoel is het niet te vroeg geweest en zeker niet te laat. Nanni mocht gewoon niet aftakelen, dat paste niet bij haar. Dag voor inslapen nog lekker gesjanst met een knappe reu zoals alleen zij dat kon doen 
), maar met de hitte heeft ze het echt moeilijk.
