ik zit zo in de knoop. Het betreft het volgende. Ik kreeg mijn hondje Lara op mijn 18e toen ik net aan mijn eerste jaar op de universiteit begonnen was. Ik heb haar nu vier jaar en in die vier jaar heb ik zo enorm veel tijd voor haar gehad. Uiteraard laat ik haar wel eens alleen, al is het alleen maar omdat ik wil dat ze dat kan, maar het komt niet vaak voor. Ik doe (bijna) iedere dag een grote wandeling met haar door het bos, strand, duinen, park of ga met haar naar de manege wandelen of zo. Kortom krijgt ze genoeg beweging en aandacht.
Waar ik echter geen rekening mee hield toen ik haar als pup vasthield, was dat de dag zou komen dat ik zou moeten gaan werken. Dat is nu bijna aangebroken. In september begin ik op een advocatenkantoor als advocaat-stagiaire. Ik zal jullie bij voorbaat gelijk geven wanneer jullie zeggen dat het niet slim is geweest van me om toen aan een hond te beginnen, omdat ik nog niet 'gesettled' was, nog niet wist waar ik aan toe was qua baan later, etc. Maar goed, ik was toen 18 en heb toen wel meer stomme beslissingen gemaakt.
Feit is dat ik haar nu voor geen goud meer zou willen missen. Ik ben een enorme dierenvriend en Lara is mijn alles. Zij gaat ten alle tijd voor alles en zij krijgt wat ze nodig heeft als hond. Als zij door iets vies wilt rollen, laat ik haar, omdat ik dat fijn vind voor haar. Ik wil voor haar het allerbeste, net als wij allemaal op dit forum denk ik. Maar ja, ik krijg dus een hele drukke baan vanaf september. Gelukkig wordt Lara geen hondje dat 8 uur per dag alleen hoeft te zijn, want ze kan bij mijn ouders/schoonouders of ik mag haar meenemen naar kantoor, dus dat is het probleem niet. Mijn probleem is dat ik nu niet zo vaak meer met haar kan wandelen
En dan denk ik: Ik ben een slechte baas, omdat ik destijds in mijn egoïsme een hondje wilde (bij mijn ouders thuis had ik altijd honden en nu woonde ik opeens samen en miste de aanwezigheid van zo'n maatje), maar haar nu niet meer het optimale leven kan geven wat ze eigenlijk wel verdient.Ik zit dus allemaal oplossingen te bedenken: in de lente/zomer sowieso iedere avond na het werk naar het strand (woon er vlakbij) of naar het bos (woon ik ook vlakbij), gewoon lekker 1 a 2 uur wandelen met haar. Overdags gaat ze dan iets minder, maar krijgt ze bij mijn ouders genoeg aandacht. Die wandelen dan ook wel met haar, maar niet zoals ik het doe, heel lang en leuke nieuwe dingen, klimmen, zwemmen, etc. Maar in de winter
Dan misschien maar proberen of het tussen de middag kan, of anders gewoon wat minder, het is niet anders. Lara is ook wel een hondje dat van d'r rust houdt en graag ook wel één keer in de week een dagje niet 2 uur achter elkaar wilt wandelen, maar ik vind dat dat geen excuus is om minder te wandelen. Nou ja, wat ik hiermee eigenlijk wil, is even mijn verhaal kwijt. En ik bied bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan voor het feit dat ik niet beter nadacht toen ik 18 was, maar nogmaals, ik wil haar nu niet missen en wil alles op alles zetten om toch te zorgen dat ze per dag aan haar beweging komt. Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal!
Edit: tekstfoutje
. Sommige mensen noemen mijn wandelingen 'dwangmatig wandelen', maar ik zie dit niet zo, alhoewel Lara er soms wel eens genoeg van heeft. Maar dan zal ik proberen hierop in te spelen en op de dagen dat ze wat minder zin heeft, ook geen uren te gaan wandelen.
.
ik weet zeker dat er heel veel hondjes zijn die graag willen ruilen met lara .
