Twee Amstaffs aan één hand, slappe lijn en netjes mee lopen op vlot tempo.
Mensen die vol verwondering kijken, een kind die tegen zijn moeder zegt: 'kijk mama! Die mevrouw heeft twee honden aan één hand!'
Vrienden en bekenden die me hebben zien lopen en hun verbazing uitspreken.
Helemaal zelfverzekerd loop ik langs honden en ze lopen netjes met me mee.
Mijn andere hand heb ik vrij voor eventuele correcties, die correcties zijn heel klein, een aanraking is voldoende.
Ik hoef geen kracht meer te gebruiken.
Ik loop glunderend met ze over straat, groet mensen die normaal niets zeggen tegen me, en ze groeten me eindelijk terug.
Mensen hebben ineens respect voor me, omdat ik twee Staffies uitlaat aan een slap lijntje met één hand
Ze kijken ook op een andere manier, ze zien nu twee rustige honden die braaf zijn en onder controle zijn ipv drukke enge honden die hun gang gaan.
Bij het oversteken stoppen ze op het geluid van een 'fingersnap'.
Ik kreeg van een man een leuk compliment, hij liep al een tijdje achter/naast me en zei toen hij de bocht om ging: 'netjes afgericht hoor'
Hoe trotser ik me daardoor allemaal voel, hoe zelfverzekerder ik word, en hoe beter het allemaal lukt.
Ik denk dat ik over een tijdje het zelfs aandurf om anderen te helpen om dit ook te kunnen doen.
En mensen helpen met hun dieren is iets dat ik altijd al erg fijn vind.
Iig ben ik trots, heel trots zelfs









