Gister durfde we het dus aan en warempel, hij bleef mij goed in de gaten houden en zodra ik omdraaiden kwam hij gelijk naar mij toe. Dat werd beloond met een enorme knuffel (is hij gek op). Net met het kleine rondje, weer los op een veldje en meneer had de smaak te pakken. Een stukje rennen en weer omkijken. Bij mij zat mijn hart in de keel,zou hij niet de benen nemen? blijft hij benaderbaar?etc. etc. maar gelukkig, Dalí bleef ons steeds weer opzoeken en kwam zelf toen ik de riem pakte en zei dat we weer naar huis zouden gaan. Wat een doorbraak!!
Dit was gister weer aan de lijn.
