Gisteravond heb ik een training gehad met de paarden en ben huiswaarts vertrokken. Thuis aangekomen, vertelden mijn moeder en broertje met een lach op het gezicht dat Beau 'zo raar' deed. Hij knauwde op zijn kleed, likte de vloer af en kwijlde veel. Ik kon er niet om lachen toen ik hem zag, hij begroette me niet, had écht veel kwijl en luisterde totaal niet. Ik ben direct met hem gaan lopen om eens te kijken hoe het ging. Hij trok me naar het gras toe en begon het gras naar binnen te schrokken. Hij heeft een tijdje mogen eten, maar ik wou toen huiswaarts, hij had echter genoeg kracht om zich te verzetten, dus ik maakte me nog niet ernstige zorgen. Thuis aangekomen wou ik even met hem knuffelen maar ik kon zijn buik zowat zíén opzetten. Mijn moeder wou de dierenarts niet bellen, het was vast niet zo ernstig. Ik ben zelf maar naar boven gelopen en heb daar even mobiel gebelt, ze zei dat ik het even moest aankijken. Beneden gekomen ben ik nogmaals met hem naar buiten geweest, voor een frisse neus voor hem, misschien zou het wat goeds doen. Zijn buik werd echter alleen maar groter en harder, ik wilde huiswaarts dus ik zette wat kracht op de riem, die ik normaal hard nodig heb. Beau kieperde zo om
Bij de dierenarts aangekomen, ging ze even voelen aan zijn buik, hij vond het duidelijk niet prettig, maar werd wat rustiger als ik bleef praten. Ze heeft een röntgenfoto gemaakt en daarin was héél erg veel gas te zien en zijn maag was ietwat gekanteld en was zo erg opgezwollen dat hij tegen zijn ruggengraat aanzat.. Beau moest onder narcose om te redden wat er te redden viel, maar het zag er niet goed uit. Hij kreeg een sonde en de dierenarts heeft gespoeld, maar er kwam bijna niks uit. Ze zag er praktisch niets meer in. Ik dacht werkelijk dat ik hem zou verliezen.. Ze deed haar best, maar leek tergelijkertijd heel wanhopig. Hij lag daar, onder narcose, alles helemaal slap. Ineens besefte ik me, wat ik die tijd dat Beau er was, met hem gedaan heb. Alle mooie momenten kwamen even langs.. Ze had het inmiddels over operaties en dergelijke, want er kwam niks uit zijn maag via de sonde. Het laatste wat we hebben gedaan is een tweede foto maken. Dat was verschrikkelijk, je moet namelijk even wachten.. Alles wat er nog zou gebeuren, of juist niet, hing van die foto af. Zou ik dan echt zonder Beau terug naar huis gaan? Toen ik de foto mocht zien kon ik het niet meer houden, zijn maag was gekrompen en hij was al veel gas kwijt! Hij zou het gewoon overleven, zijn maag was zelfs teruggekantelt! Hij heeft nu nog wat pijnstillers en krijgt kleinere porties eten.
Toen we weer in de auto zaten zei mijn moeder.. 'Hij zat vandaag wel langer in de bosjes, misschien zat hij te eten.'
















