Zen is helemaal zichzelf niet, is allleen stil als ie opgehokt wordt, maar ik kan m niet hele dagen opsluiten, dus we lopen, we lopen ons samen uit de naad, wandelen langs watertjes, bosjes, alles wat hem maar afleid van die loopse dozen, 1 voordeel, ik ontdek wel steeds nieuwe stukjes waar t leuk lopen/zitten/ruiken en zo is.
T arme joch jammerd, piept en ijsbeert zich een ongeluk
hopen dat alles snel voorbij is
