Vanmorgen stond ik bij het begin van het bos even op mijn loopmaatje te wachten, toen er twee chocolade labradors uit het bos kwamen. Sil is altijd gek op labradors maar op de een of andere manier zijn de bruine toch altijd nog het leukst! Dus die wil er enthousiast op af stieren met Spike in zijn kielzog (Willem zat aan de lijn) maar ik kende de honden niet en floot ze dus terug. Als door een wesp gestoken gingen ze tegelijk vol in de ankers en kwamen terug. Dat vond ik al erg knap, normaal kijken ze eens om en komen pas als ik echt duidelijk maak dat het menens is.(lees: zwaai met koekjes

) De labjes daarentegen, werden ook teruggeroepen, maar denderden vrolijk door, om al kwispelend mijn mannen te begroeten. Meteen werd er een ren en stoeipartijtje met Sil opgezet, Spike had al door dat dit voor hem te ruw werd en kwam op mijn voet zitten. Toen de eigenaren van de labjes in beeld kwamen zag ik dat het twee geleidehonden betrof :N: , die dus eventjes vrij hadden, en meteen allebei een tros bananen in hun oren hadden gestopt. Ik riep Sil dus uit zijn spel en liet hem en Spike los voor mijn voeten zitten, zodat zij de honden wat makkelijker terug konden roepen. Die gingen wel naar de baas, maar slechts na heel lang aandringen.
Op zo'n moment ben je gewoon lekker trots op je mannen

, die zaten daar toch maar mooi keurig aan mijn voet ondanks de groooooote verleiding.
En die hoogopgeleidde labjes? Die lieten zien dat ze ondanks de hoge opleiding toch echt wel labjes waren

Mooi om te zien was trouwens, dat zodra het 'werktuig' en de beugel vastgemaakt werden, de honden meteen weer serieus aan het werk gingen.