Rond een uur of half 7 vanochtend schrok ik wakker, ik hoorde geblaf ergens buiten. Er wonen hier veel honden, dus ik hoor wel vaker geblaf, maar meteen voelde ik dat het niet goed zat. Ik ben onmiddelijk uit bed gesprongen en gaan kijken en naast onze woonboot zit een bruggetje, daar stond de dierenambulance, onze buurman en er zat een hondje onder het bruggetje op het dunne ijs!
Meteen in de kleren geschoten en die kant op gerend. Het pupje had bij de buurman in de tuin gezeten en toen hij zijn hond naar buiten deed, niet wetende dat daar een puppy zat, jaagde zijn hond de pup het ijs op. Het hondje was doodsbenauwd, ze konden niet bij hem komen en ook het hondje lokken lukte niet. De kant was veel te steil om op te klimmen voor zo'n klein hondje. Het was een herdermixje, een reutje, van max. een maand of 3. De doodsbange pup rende over het ijs heen weg van de mensen, wat op sommige plaatsen flinterdun was en je hoorde het kraken en knappen. De ellende is dat er een sluis in de buurt zit en het water regelmatig daalt en stijgt, waardoor het ijs op sommige plaatsen dik is, met het risico dat hij er onder zou schieten en niet boven zou komen en op andere plaatsen heel dun, hij zakte er af en toe met een pootje al door. Ik heb doodsangsten uitgestaan, wat een ellende!

Uiteindelijk is de man van de dierenambulance met gevaar zelf in de gracht te vallen over de brugleuning geklommen en op een paal gaan staan die in het water stond, de pup zocht beschutting bij die paal, terwijl het ijs daar het dunste was. Het hondje zakte er op dat moment doorheen in het ijskoude water en probeerde het ijs weer op te klimmen, maar het lukte hem niet. Doordat hij nu niet weg kon komen lukte het de man van de da een vangstok om zijn kopje te krijgen en het pupje uit het wak te kunnen trekken. Het hondje was zo bang, hij gilde erover. Hij gaf de stok aan zijn collega en zij trok de pup omhoog, wel een paar meter totdat ze hem over de reling kon tillen.... en toen... glipte zijn koppie door de lus en duikelde hij ongeveer 3 à 4 meter naar beneden, brak door het ijs heen en was koppie onder!

Mijn hart sloeg echt over op dat moment. Het was afschuwelijk, zo'n klein hondje, in zulke paniek, helemaal onderkoeld. Het was een wonder dat het hondje weer boven kwam en toen kreeg de man (die daar nog steeds stond te balanceren) de lus weer om de kop van het pupje en hebben ze het hondje eindelijk in veiligheid kunnen brengenn.
Hij was helemaal onderkoeld en panisch, hij piepte, jankte en begon flink te bijten. Hij moest gewoon een snuitje om, zo erg beet hij door de angst. Wat een trieste aanblik, ik bood meteen aan om hem mee te nemen naar huis, maar ze wilden hem liever zelf mee nemen, op zich erg logisch natuurlijk. De mensen van de dierenambulance deden erg hun best en waren echt geweldig, alleen van Kalmerende signalen wisten ze niet zo veel...

Het hondje schoot daarop in een shock en werd helemaal apathisch. Nadat we hem ingewikkeld hadden in zilverfolie hebben ze hem meegenomen. Net heb ik Dierenambulance gebeld en het pupje is gelukkig weer herenigd met de eigenaar en weer helemaal opgeknapt! Maar wat een ellende zeg... Hij heeft daar een uur op het ijs gezeten, is er één keer doorgezakt en is daarna nog van metershoog er weer doorheen gevallen. Plus dat hij zo angstig was dat hij de noodzaak zag van zich af te gaan bijten. Het arme beestje. Ik kroop na het hele gebeuren weer in bed, maar mijn hart bonste nog in mijn keel. Pfff, ik kende dat hondje niet eens, maar dat heeft me wel een paar jaar van mijn leven gekost... Dank jullie wel, mensen van de dierenambulance!!
