Moon schreef:Ik ga nu twijfelen, maar weet haast zeker dat de test zonder baasje gebeurde
Daarom had ik nogal mijn twijfels of ik dat wel wilde. Maar voor ik echt een beslissing had genomen, kreeg Dante zijn eerste epi-aanval en daarna het andere gedoe. Toen is het er niet meer van gekomen
Dan heb je wel even andere zorgen inderdaad. Ik heb ook nog wat terug gegraven in mijn geheugen, maar ik kan me echt niet herinneren dat Stan apart is genomen. Degene die zich nu willen inschrijven, zullen daar wel duidelijkheid over krijgen. Ik zal het ook eens navragen.
Moon schreef:Die agressie schrik ik niet zo snel van hoor, dat heb ik vaak genoeg meegemaakt in mijn vroegere werk. Maar heb me niet echt gerealiseerd van te voren dat je hond hieraan ook blootgesteld wordt. En die begrijpt er natuurlijk niets van. Nu zal hij van een zo'n gebeurtenis heus niets krijgen hoor, maar ik vroeg me ineens af hoeveel risico je daar nu op loopt. Want als dat geregeld voor zou komen, zou ik dat toch mijn hond niet aan willen doen. Hoe fijn en goed het ook is voor mensen en kinderen met problemen..
Het zal heus wel eens voorkomen, maar of het veelvuldig gebeurt betwijfel ik, eerlijk gezegd. Ik stel uiteraard ook mijn honden niet zomaar hieraan bloot, dat begrijp je.
In mijn tak van vrijwilligerswerk heb ik kinderen met een behoorlijke leerachterstand, zwaar adhd, autisme en geestelijke beperking. Als ik ook maar het idee had dat mijn hond gevaar zou lopen, zou ik er acuut mee stoppen. Maar dat is niet het geval. Ik kan bijvoorbeeld exact aan mijn hond zien of er 'iets' aan verandering staat te gebeuren bij een bepaald kindje, dat je vooraf niet aan lichaamstaal kan zien. Dan houdt hij vanzelf afstand en is voorbereid op hetgeen wat mocht gebeuren. Meestal is dat een verbale woedeaanval en voordat dat uitmondt in totale hysterie (smijten met spullen) of wat dan ook, dan is daar al een begeleider bij en trek ik me terug tot het kind gekalmeerd is. Bij een volgende sessie heb je daar letterlijk totaal geen kind aan. Maar het is dan ook niet voor niets dat die kinderen iets mankeren. En dat is dan ook denk ik de kracht van zo'n therapiehond, het aanvoelen van situaties die je als handler wellicht te laat zou doorhebben. Mijn hond haalt hier zelf heel veel voldoening uit en vindt het schitterend deze kids te bezoeken en indirect komt dit hun therapievorm ten goede. Mijn andere hond Whooper is niet geschikt hiervoor, maar 'mag' wel als leeshond fungeren voor ADHD kinderen. Deze kinderen hebben grote concentratieproblemen en zouden er na 5 minuten al de brui aan geven om 1 bladzijde gelezen te krijgen. Maar door Whooper houden ze dat gerust een paar bladzijdes vol en dat is voor dit type kinderen heel erg waardevol EN ze zijn echt stapelgek op jouw dier. Dan denk ik, dat krijgt mijn bolle Jan toch maar mooi voor elkaar door alleen maar er te zijn, te liggen en geaaid te worden. Ook hij vindt dat schitterend, dus waarom zou ik hem dat ontnemen? Kijk naar je hond, ken je hond, leer de mensen kennen die je gaat bezoeken en persoonlijk vind ik dat de begeleiders (dus niet de handlers) dergelijk gedrag moeten kunnen zien of je daarvoor waarschuwen, zodat je daarop kunt inspelen. Ik zeg niet dat mij zoiets nooit zal gebeuren, maar ik ben er absoluut wel op voorbereid.
't trutje..
.
Wij wonen niet zo heel ver bij je uit de buurt.
