Hond in laten slapen + kind

[smoekie]

dus ja ik spreek wel uit persoonlijke ervaring, maar ik voel me echt niet persoonlijk aangesproken door jou post

Ok, zo kwam het op over, en dat is in ieder geval niet de bedoeling geweest

[Naima]

Wie zegt dat ik dat niet heb mee gemaakt
Ben de 50 gepasseert en heb ondertussen genoeg en zelfs meer mee gemaakt dan de gemiddelde mens.
Niet dat iik er altijd even blij mee ben geweest maar de meeste dingen horen wel bij het leven .
Dus zo zei het.

En dat je je kind er bij laat zijn wil niet zeggen dat je er niet voor je hond kunt zijn.
Je hond gaat dood en die weet dat niet ,maar je kind mag toch ook afscheid nemen van haar hond/huisgenoot .
Of heb je het alleenrecht op verdriet.
Maar goed het gaat helemaal niet over de hond of je kind blijkbaar.
Maar meer over jou zoals je zelf aangaf.

Ik weet niet of je daarvoor de 50 gepasseerd moet zijn, ook jongere mensen hebben vaak genoeg op hun bordje gehad hoor en je wordt niet per se door de ervaring zelf wijzer, maar door wat je ermee doet. En niemand vindt dat kinderen geen afscheid mogen nemen, voor zover ik gelezen heb. Vind zelf dat het per kind erg kan verschillen hoe je het aanpakt en ook zit er veel verschil tussen een kind van bijv 6 of een van 10 imo

[iones]

Afscheid nemen kan een kind ook ZONDER dat het bij het inslapen aanwezig is.
Het verschilt per kind of hij/zij het aan kan of niet. Sommige kinderen zijn heel gevoelig, anderen weer wat nuchterder. Het is zo, dood hoort bij het leven en dat moeten kinderen leren. Maar de hoedanigheid kan soms verschillen in aanpak per kind, al naar gelang van behoefte. Ouders kennen hun kinderen als het goed is, en kunnen inschatten of het goed of kwaad doet.

Ik ben het er wel mee eens dat een kind afscheid van de hond moet kunnen nemen. Ik heb bij onze eerste hond die kans niet gekregen. Mijn moeder ging er lomp mee om.

[Liesbeth]

Kinderen onder de 10-12 jaar zou ik zelf niet zo gauw bij het daadwerkelijke "inslapen" laten. Oudere kinderen zou ik vragen of ze het zelf willen. Dit vooral ook omdat het sterven van een dier niet altijd vlekkeloos gaat. Ik heb daar zelf gelukkig geen ervaring mee en ik wil dat een jong(er) kind niet aandoen.
Wat ik wél heel belangrijk vind is dat er de mogelijkheid is om afscheid te nemen na het overlijden.

Toen ik een jaar of 11 was is "mijn" hondje dood gevonden door andere mensen. Ik heb haar nooit meer gezien, die mensen hebben haar begraven. Omdat ik haar niet gezien heb toen ze dood was, heb ik nog jaren gedacht dat ik haar tegen zou kunnen komen. Zelfs nadat het echt niet meer mogelijk kon zijn vanwege alle jaren die er overheen waren gegaan.

[Hanneke2]

Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

Wat een domme opmerkingen...

Als je het hele topic had gelezen wist je dat 'inslapen' soms verre van vredig gaat. Ik moet er niet aan denken dat mijn kinders erbij waren geweest toen Beau een spuitje kreeg. Zowel de da als ik stonden te shaken bij die kotsende krijsende kat. Ik kon hem amper aaien want hij hapte om zich heen. En dat was na de extra spuit omdat hij na de eerste nog compleet wakker bleef. Ik heb het mijn kinders nooit verteld, en ik ga het ze ook niet vertellen, hoogstens als ze zelf voor de keuze staan om hun kinderen erbij te laten. Het was een nachtmerrie en ik hoop het nooit meer mee te maken, maar ik zou als ouder toch altijd dat risico afwegen.

Ik denk dat een kind het ook best wel kan begrijpen en waarderen als het huisdier of een broertje/zusje even heel veel belangrijker is in een bepaalde situatie. Want voor hem/haar zouden ouders hetzelfde doen.

[chrico]

Ik vind 6,5 jaar te jong om het daadwerkelijk te kunnen begrijpen wat er gebeurd en het ook te zien zoals wij het zien en niet straks van ik wil geen prik want toen ging de hond dood.

Wel vind ik dat je als ouders je kinderen kan begeleiden in het stukje afscheid nemen. Hier maakte de kinderen op die leeftijd tekeningen waarop stond getekend wat zij de hond/kat nog wilde vertellen of van wat zij dachten waar hun maatje heen ging.
Als het dier thuis ingeslapen werd plakte ik de tekening op de kastdeur terwijl de kinderen er nog bij waren, konden ze een laatste knuf geven en gingen zij elders heen. Bij thuiskomst konden zij van het overleden dier nogmaals afscheid nemen en kregen zij de tijd om het te begrijpen voor het dier begraven werd.

[Hanneke2]

Kinderen onder de 10-12 jaar zou ik zelf niet zo gauw bij het daadwerkelijke "inslapen" laten. Oudere kinderen zou ik vragen of ze het zelf willen. Dit vooral ook omdat het sterven van een dier niet altijd vlekkeloos gaat. Ik heb daar zelf gelukkig geen ervaring mee en ik wil dat een jong(er) kind niet aandoen.
Wat ik wél heel belangrijk vind is dat er de mogelijkheid is om afscheid te nemen na het overlijden.

Wat jij zegt. En een dood beest is veel minder eng dan een dood mens (vind ik) dus ook een kleutertje kan in mijn ogen nog prima een laatste aaitje geven, en ondertussen ook hevig geïnterresseerd zijn in dat 'dood' zijn. Als ouder moet je op zo'n moment wel eventuele angsten wegnemen, duidelijk maken dat het dier absoluut niet wakker zal worden onder al die aarde na de begrafenis, en dat er geen pijn meer is en zo. Maar op dat moment ben je zelf helemaal in controle, dus dat gaat wel goed. Tijdens het inslapen heb je die controle niet.

Toen ik een jaar of 11 was is "mijn" hondje dood gevonden door andere mensen. Ik heb haar nooit meer gezien, die mensen hebben haar begraven. Omdat ik haar niet gezien heb toen ze dood was, heb ik nog jaren gedacht dat ik haar tegen zou kunnen komen. Zelfs nadat het echt niet meer mogelijk kon zijn vanwege alle jaren die er overheen waren gegaan.

Dat heb ik nog steeds met mijn konijn dat weggelopen is toen ik 17 was. Hij kan nu niet meer leven, maar het was een volle ram, dus misschien zitten er wel nazaten met witte blesjes ergens daar in de buurt. Het is heel anders afscheid nemen dan wanneer je kan aaien en begraven.

[smoekie]

Feit blijft simpelweg dat het alleen voor de ouder te beoordelen is een kind er wel of niet bij te laten. Ik zou mijn kinderen er niet bij laten als ik zou weten dat ze overstuur zouden raken of wat dan ook. Dan zouden ze "erna" er maar bij komen. Maar zoals ik ze ken, zou er morgen wat met Nell gebeuren dat we haar moeten laten inslapen, zou ik ze op Zoë na erbij laten. Blijft moeilijk zulke dingen.

[loony]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

[Felix]

Ik denk dat de meeste wel volwassen genoeg zullen zijn, om bij het laten inslapen van hun of haar hond, en dat dan vooral in combinatie met een kind erbij .. Een waardige en passende keuzen kunnen (en zullen) maken ...

Dus een ieder geeft er invulling aan, zoals zij of hij het goed dunkt

[Budkes]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

[Rami]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ik ook...

Verder denk ik dat het zo enorm afhangt van het kind in kwestie. Zo ben ik zelf wel bij het inslapen van (met name kleine) dieren geweest zoals onze katten, konijn etc. vanaf dat ik een jaar of 7, 8 was. Was altijd met dieren in de weer en ja, die gingen ook wel eens dood. Het zou bijzonder raar geweest zijn als mijn ouders me daar buiten hadden gehouden.

[tineke]

Ik heb mijn kinderen altijd betrokken bij het overlijden van onze dieren en al naar gelang hun leeftijd zijn ze er ook bij geweest.
Toen ze daar te jong voor waren ,tenminste toen ik ze daar te jong voor vond ,liet ik ze wel afscheid nemen naderhand thuis of op het crematorium.
Een van onze honden stierf op hele jonge leeftijd aan een darminvaginatie ,die is tijdens de operatie ingeslapen toen bleek dat het een niet haalbare zaak was.
Dat heeft mijn dochter die toen nog erg jong was moeilijk kunnen accepteren.
Op het crematorium zag ze dat hij echt dood was ,voelde hem, en kon het toen gaan accepteren dat hij echt weg was.
Toen ze klein waren maakte we dan een mooie tekening van het overleden dier en spraken we erover en haalde leuke herinneringen op.
Haar eigen hondje van mijn dochter die thuis was blijven wonen toen zij op haar zelf ging ,hele dagen werken en ook nog stappen in het weekend is wat teveel voor een hondje , is ze ook nog bij geweest toen het afscheid daar was.
Uiteraard wist ze dat het eraan zat te komen hij had een hartkwaaltje en werd erg benauwd dus op een gegeven moment is het zover dat je afscheid gaat nemen.
Ze is toen naar huis gekomen heeft nog een dag met hem geknuffeld en gedaan hem bij haar in bed genomen als vanouds en de volgende dag is hij ingeslapen.
Tijger onze poes is het laatste dier wat bij ons ingeslapen is waar ze een hechte band mee hadden vanuit hun jeugd en toen is mijn zoon nog meegeweest.
Zo'n grote jongen/man al die dan nadat hij overleden is zo overmand door verdriet zijn jeugdmaatje voor het laatst gedag zegt
Orson is thuis overleden in mijn armen zonder poespas en zonder iemand er verder bij en dat stond toch iets verder van mijn kinderen af omdat ze toen al geruime tijd het huis uit waren.
Wel begrepen ze mijn verdriet ,dat heb ik ook altijd getoond bij het overlijden van al onze dieren , en wisten ze hoe speciaal Orson voor mij was en waren ze erg lief en troostend voor me.
Mijn oudste kleinzoon vroeg wie hij was toen hij kort na zijn dood een grote foto van hem in huis zag staan ,Orson zat bij leven altijd apart als hun er waren ,en toen zei ik bescheiden dat is de mooiste en liefste van de hele wereld.
We kijken samen vaak naar het fimpje van Orson ,hij vraagt dan om het filmpje van de mooiste en liefste van de hele wereld maar voornamelijk omdat hij het liedje erbij zo leuk vind en de foto waarop de kerstcadeautjes van dat jaar te zien zijn wordt hij erg vrolijk van.

[_Leonie]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ik ook...

Verder denk ik dat het zo enorm afhangt van het kind in kwestie. Zo ben ik zelf wel bij het inslapen van (met name kleine) dieren geweest zoals onze katten, konijn etc. vanaf dat ik een jaar of 7, 8 was. Was altijd met dieren in de weer en ja, die gingen ook wel eens dood. Het zou bijzonder raar geweest zijn als mijn ouders me daar buiten hadden gehouden.

En daarnaast is het niet erg om als kind met dood geconfronteerd te worden, daar leren ze ook van, maar je moet er wel met enige zorgvuldigheid mee omgaan.

[iones]

Toen ik een jaar of 11 was is "mijn" hondje dood gevonden door andere mensen. Ik heb haar nooit meer gezien, die mensen hebben haar begraven. Omdat ik haar niet gezien heb toen ze dood was, heb ik nog jaren gedacht dat ik haar tegen zou kunnen komen. Zelfs nadat het echt niet meer mogelijk kon zijn vanwege alle jaren die er overheen waren gegaan.

Juist, en ik had dus precies hetzelfde! Omdat ik haar niet dood had gezien. Sindsdien heb ik er altijd voor gezorgd dat ik het dier met eigen ogen dood heb gezien, als geruststelling. Het is een soort veiligheidsstelling, een zekerheid dat het dier niet meer lijdt en niets meer kan overkomen.

[loony]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ik heb het hun nooit kwalijk genomen, ik weet dat het hondje zwart was, voor de rest herinner ik me heel de hond nimeer.

[Nakisha]

Mijn ouders waren er toch gemakkelijker in...
Wij hadden niet met het inslapen van dieren te maken toen ik écht nog klein was. Wel is toen een kat van ons aangereden en gevonden en moest iemand identificeren; ik mocht toen niet mee. Achteraf lag ze er heel netjes bij en had het wel gekund, maar mijn moeder wist niet wat ze zou aantreffen...

Het eerste geval van inslapen kwam pas toen ik 10 of 11 was; onze oude kater Nika van bijna 24 was gewoon op. Ik mocht er toen gewoon bij zijn.
Nika heeft zichzelf helemaal ondergekotst en ik geloof wel dat hij heeft liggen trillen/schokken... Maar wat me echt bijbleef, was dat ik hem kon aaien tot hij dood was. Het is geen nare herinnering verder... ik kon gewoon afscheid nemen.

Het hangt van vele factoren af wat ik zelf zou doen met een kind... maar in principe is het erbij zijn tijdens het inslapen voor mij geen taboe.

[smoekie]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ach welnee. Ik vond het verschrikkelijk thuis te komen en te horen dat "rakkie" er niet meer was. Hoe erg ik het ook vond, ik kon mijn ouder (later) ook echt wel begrijpen hoor. Zij konden beter dan ik inschatten hoe ik zou reageren. Kan ik het nog zo erg vinden, ik ga er van uit dat zij het het beste met mij voor hadden. Nogmaals ik vond het verschrikkelijk om thuis te komen en te horen dat ze er niet meer was en ik heb het ze echt wel kwalijk genomen, maar zoals nu door jou verondersteld wordt dat je het ze de rest van je leven kwalijk zou nemen. nee, dat is niet mijn ervaring terwijl het zo klein als ik was toch echt "mijn" hond was.

[Budkes]

Toen ik nog kind was en op een dag van school kwam, was pacha ineens weg.
Volgens men ouders weggelopen en ze belden naar asiels. Ze zeiden dat ie vast bij een ander goed baasje was terechtgekomen.
10jaar later hadden we het over de hond en hij was die dag gestorven en al begraven toen ik thuiskwam. En ik was er goed ingetrapt en had geen traan gelaten.

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ach welnee. Ik vond het verschrikkelijk thuis te komen en te horen dat "rakkie" er niet meer was. Hoe erg ik het ook vond, ik kon mijn ouder (later) ook echt wel begrijpen hoor. Zij konden beter dan ik inschatten hoe ik zou reageren. Kan ik het nog zo erg vinden, ik ga er van uit dat zij het het beste met mij voor hadden. Nogmaals ik vond het verschrikkelijk om thuis te komen en te horen dat ze er niet meer was en ik heb het ze echt wel kwalijk genomen, maar zoals nu door jou verondersteld wordt dat je het ze de rest van je leven kwalijk zou nemen. nee, dat is niet mijn ervaring terwijl het zo klein als ik was toch echt "mijn" hond was.

Ik zeg ook niet dat jij ze dat de rest van je leven kwalijk zou blijven nemen, ik heb het over mezelf.
Daarnaast is het nogal een verschil. Ze hebben immers tegen jou gewoon de waarheid gezegd, namelijk dat je hondje dood was. Terwijl ze tegen Loony zeiden dat het hondje was weggelopen.
En dat zou ik ze dus kwalijk nemen.

[Hanneke2]

Toen ik een jaar of 11 was is "mijn" hondje dood gevonden door andere mensen. Ik heb haar nooit meer gezien, die mensen hebben haar begraven. Omdat ik haar niet gezien heb toen ze dood was, heb ik nog jaren gedacht dat ik haar tegen zou kunnen komen. Zelfs nadat het echt niet meer mogelijk kon zijn vanwege alle jaren die er overheen waren gegaan.

Juist, en ik had dus precies hetzelfde! Omdat ik haar niet dood had gezien. Sindsdien heb ik er altijd voor gezorgd dat ik het dier met eigen ogen dood heb gezien, als geruststelling. Het is een soort veiligheidsstelling, een zekerheid dat het dier niet meer lijdt en niets meer kan overkomen.

Dat, en ik wil ze ook allemaal in mijn eigen tuin begraven. Zal nog effe een discussie worden met de DA als een van de honden overlijdt, want eigenlijk mag een kat al niet, laat staan een hond.

[Budkes]

Toen ik een jaar of 11 was is "mijn" hondje dood gevonden door andere mensen. Ik heb haar nooit meer gezien, die mensen hebben haar begraven. Omdat ik haar niet gezien heb toen ze dood was, heb ik nog jaren gedacht dat ik haar tegen zou kunnen komen. Zelfs nadat het echt niet meer mogelijk kon zijn vanwege alle jaren die er overheen waren gegaan.

Juist, en ik had dus precies hetzelfde! Omdat ik haar niet dood had gezien. Sindsdien heb ik er altijd voor gezorgd dat ik het dier met eigen ogen dood heb gezien, als geruststelling. Het is een soort veiligheidsstelling, een zekerheid dat het dier niet meer lijdt en niets meer kan overkomen.

Dat, en ik wil ze ook allemaal in mijn eigen tuin begraven. Zal nog effe een discussie worden met de DA als een van de honden overlijdt, want eigenlijk mag een kat al niet, laat staan een hond.

Hoef je niet over te discusseren hoor, dat mag gewoon, een hond in je tuin begraven.

[smoekie]

Ik zou ze dat de rest van mijn leven kwalijk blijven nemen........

Ach welnee. Ik vond het verschrikkelijk thuis te komen en te horen dat "rakkie" er niet meer was. Hoe erg ik het ook vond, ik kon mijn ouder (later) ook echt wel begrijpen hoor. Zij konden beter dan ik inschatten hoe ik zou reageren. Kan ik het nog zo erg vinden, ik ga er van uit dat zij het het beste met mij voor hadden. Nogmaals ik vond het verschrikkelijk om thuis te komen en te horen dat ze er niet meer was en ik heb het ze echt wel kwalijk genomen, maar zoals nu door jou verondersteld wordt dat je het ze de rest van je leven kwalijk zou nemen. nee, dat is niet mijn ervaring terwijl het zo klein als ik was toch echt "mijn" hond was.

Ik zeg ook niet dat jij ze dat de rest van je leven kwalijk zou blijven nemen, ik heb het over mezelf.
Daarnaast is het nogal een verschil. Ze hebben immers tegen jou gewoon de waarheid gezegd, namelijk dat je hondje dood was. Terwijl ze tegen Loony zeiden dat het hondje was weggelopen.
En dat zou ik ze dus kwalijk nemen.

Ja ok, heb je ook weer gelijk in. Hier deden ze gewoon datgene waarvan ze dachten dat het “goed” was, en zo zullen de ouders van Loony ook wel hebben gereageerd. Die hebben gedacht daarmee “goed” te doen. Zelf heb ik dan zoiets van (denk ik) ze doen het niet moedwillig,ze doen het om je ergens tegen te “beschermen” (verdriet) en of dat nou goed geweest is of niet, je kunt ze hun keuze kwalijk nemen, maar de rest van je leven? Nee daar kan ik me persoonlijk niets bij voorstellen in ieder geval.

Dat, en ik wil ze ook allemaal in mijn eigen tuin begraven. Zal nog effe een discussie worden met de DA als een van de honden overlijdt, want eigenlijk mag een kat al niet, laat staan een hond.

Waarom zou dat een discussie met je DA worden. Dat bepaal je toch zeker zelf wel? Hier hield de rol van de DA op als hij de hond een spuitje had gegeven en zich ervan verzekerd had dat de hond dood was. De honden in mijn ouderlijk huis zijn gewoon in de tuin begraven, en toen zij eenmaal hier woonde (geen tuin) heeft ze de 2 honden elders begraven. Maar nooit geen gesprek/discussie met de DA gehad ofzo.

[kiki78]

van een aantal katten weet ik helemaal niet wanneer ze zijn ingeslapen en hoe dat gegaan is. Kan me vaag herinneren dat we die katten hebben gehad. De katten daarna kan ik me wel nog allemaal herinneren. Ben er niet altijd bij geweest maar er werd heel open over gesproken, het dier was ziek, kon niet beter worden en had pijn dus ging de dierenarts helpen zodat het dier dood ging. Daarna werden ze thuis begraven.
De eerste hond weet ik nog heel goed, ik was 15 en Tara was echt op. We zijn 's middags met zijn alle gaan wandelen (mijn zus ging niet mee want die had niks met die hond). Mijn moeder, vader en ik hebben huilend door het bos gelopen en daarna door naar de dierenarts. We hebben haar samen vastgehouden en geaaid en ze is heel rustig gegaan.
Bij 1 kat waar ik bij was duurde het erg lang voordat ze sliep, de dierenarts legde alles goed uit. Ik was toen een jaar of 13 en stelde ook veel vragen.
Later toen ik net mijn rijbewijs had ging ik alleen met een kat naar de dierenarts, hij was al een tijdje ziek en had last van zijn nieren. Bij de dierenarts overlegt of hij nog iets kon doen maar dat kon niet dus zelf besloten om hem in te laten slapen. Ik kwam dus huilend met een dode kat thuis. Vooraf wel besproken met mijn ouders dat als de dierenarts niks meer kon doen dat ik hem mocht laten gaan.

Mijn oma is overleden toen ik 4 was. Ze is heel lang ziek geweest, kanker. Ik kan me nog heel veel herinneren van die tijd. We werden als kleine kinderen er bij betrokken. Het moment van overlijden kan ik me niet herinneren, geen idee waar wij toen waren onder gebracht. Ik ben wel nog een keer of 3 bij oma geweest daarna om afscheid te nemen en weet nog precies wat ze aanhad en waar ze lag opgebaard. Ook van de begravenis kan ik me nog redelijk veel herinneren. Vooral dat de mannen die de kist naar de begraafplaats droegen het niet goed vonden dat wij tikkertje om de kist heen deden.

Denk dat het heel erg kind afhankelijk is welke keuze je maakt. Ik heb zelf geen kinderen maar als ik hier 1 van de dieren moet laten inslapen wil ik er zijn voor het dier en me niet druk hoeven maken om andere mensen.

[tura]

Ik heb 2 kinderen, een van 5 en een 11 jaar. In de zomer van 2008 is onze oudste hond ingeslapen, Nica, rottweiler van 12,5 jr. De jongste was toen bijna 4 jaar, die is niet meegeweest naar de DA. De oudste van 9 jaar toen, hebben we de keus gelaten en hij wilde zelf mee.

[estelle]

Rosalie was bij Ghaya, ik geloof zo'n 3jaar oud. We hebben haar in laten slapen terwijl Rosalie bij de buurvrouw was.
Thuis in haar mandje gelegd en toen Rosalie erbij gehaald maar het drong bepaald niet tot haar door. Toen zij sliep hebben we Ghaya begraven. We hebben er toen eigenlijk weinig over gezegd tegen Rosalie. Niet dat ze dood zou gaan e.d. eigenlijk niks. Voor Rosalie was Ghaya er gewoon niet meer en klaar. Scheelt misschien ook dat er nog 4 honden rondliepen dus tsja.

Bij Chello heeft ze ook weinig ervan meegemaakt. Ze sliep al toen we Chello vrij plots in hebben laten slapen. Ook hij was er gewoon niet meer toen ze 's ochtends beneden kwam.

Met Kimba was een heel ander verhaal. Ze was toen ruim 4. Ze is meegeweest, samen met ons pleegzoontje, naar de DA maar toen ik behoorlijk over mijn toeren raakte is ze met Frank en pleegzoon naar de wachtkamer gegaan want daar begrepen ze beiden (pleegzoon dus ook) weinig van en dat maakte ze ook angstig.
Wel was ze er weer bij natuurlijk toen Kimba inde auto werd gelegd en ze is mee geweest naar het crematorium.
Ze begreep het niet zo heel goed. Je laat je hond dan natuurlijk achter maar Rosalie vond dat heel raar "Mam!! Wanneer gaan we Kimba nou weer ophalen?" of "mamaa je vergeet Kimba!". Toen we weer thuis waren heeft ze paniekerig bij de achterklep gestaan want Kimba zat daar in. Hebben toen moeten laten zien dat Kimba r niet was. Ik wist niet goed wat ik daar nu op moest zeggen, wel gezegd dat Kimba heel ziek was en dat kimba nu dood was. Maar ja, wat is dood dan? "komt Kimba nooit meer terug mama?". En ook het cremeren.... hoe leg je dat nou uit zonder dat ze daar bang van worden.
Nu zegt ze tegen iedereen dat kima niet dood is hoor maar dat Kimba gewoon in het potje zit.