Hond in laten slapen + kind

[Danielle]

Voor een vriendin van mij vraag ik ervaringsdeskundigen om raad. Een van hun 4 honden (10 jaar) zal waarschijnlijk komende week ingeslapen moeten worden. Mijn vrienden hebben een dochtertje van 6,5 jaar die erg gek is met alle honden. Zij vragen zich nu af hoe ze om moeten gaan met het hele gebeuren. Ze willen liever niet dat het kind aanwezig is bij het daadwerkelijke inslapen (de DA komt aan huis), maar vragen zich af of ze haar afscheid moeten laten nemen voordat de hond dood is, of toch nog als de hond al overleden is. Het kind is een behoorlijke piekeraar en kan lang met dingen rond blijven lopen voordat ze erover praat. Dit is de 1e keer dat de dood dichtbij komt voor het kind, er is nog nooit eerder een dier of mens nabij overleden.

Zijn er misschien sites waar tips ofzo opstaan (ouders zijn niet gelovig, mijn 1e zoektocht via google leidde alleen naar christelijke sites).

[Felix]

We hebben zelf hier twee keer een hond in moeten slapen, en daar waren toen ook steeds de neefjes van bij. Dus, of het goed is of niet .. Geen idee

Maar ik denk dat het kind, en mischien de ouders later er spijt van kunnen krijgen als ze niet bij het inslapen heeft mogen zijn ...

Voor de rest, Sterkte .. Het verlies hakt er altijd behoorlijk erin vindt ik

[*Esther]

In een van de laatste "Ouders van NU" staat een artikel over kinderen en huisdieren. Geschreven door een DA uit mijn praktijk zag ik later tot mijn verrassing.
Hij beschreef ook dat kinderen en vaak bij waren bij het inslapen van hun huisdier bij hem in de praktijk. En vertelde dat zijn ervaring was dat kinderen het luchtiger oppakken dan wij dat kunnen doen.
Britt was 9 toen hier voor het eerst een dier overleed en is daar wel bij geweest.
Verder ga ik mee met Nanna's verhaal.

[S@ndr@]

Bij Baco hebben we het van tevoren verteld, het is gebeurd toen ze er niet waren, en we hebben hem pas begraven toen ze de gelegenheid hadden gehad, om afscheidt te nemen.
(het gekke is dat ik dacht van ze willen hem niet meer zien, en ze wouden het allebei nog wel, dus blij toe dat hij dus nog boven de grond was en dat het kon

[doggyfun]

Hoi Danielle,

Toen wij vorig jaar Spooky in hebben laten slapen, hebben we Kaylee de vrije keus gelaten.....
We hebben haar verteld dat Spook ziek was en niet meer beter kon worden.
Ze is toen wel meegeweest naar de dierenarts, en ook mee de spreekkamer in......
Zij wilde er toen perse bij blijven, want ze wilde weten wat er met Spooky ging gebeuren.

Ook toen Spooky opgebaard lag in het crematorium is ze meegeweest.
Hier eveneens de vrije keus gelaten, wel of niet meegaan, wel mee naar binnen gaan en met papa in de wachtruimte wachten, of met zijn allen naar binnen.
Ze koos toen om ook mee te gaan, en heeft Spooky nog geaaid en een kus gegeven.
Daarna hebben we er nog vaak over gepraat, en ze heeft het een plekje kunnen geven op haar manier.

Dit kindje is dan iets ouder dan Kaylee, dus misschien dat ze toch zelf die keuzes kan/wil maken?

Weet niet hoor, maar zo is het in elk geval bij ons gegaan.....en ik hoop natuurlijk dat het nog jaaaaaaaaaaaaaaaaaaren duurt voor de volgende hond hier overlijdt, maar ik zou het persoonlijk weer zo doen.

Veel sterkte in elk geval voor je vriendin en haar familie.

Groetjes,
corina

[Ceseman]

PS: de topictitel laat wel ruimte voor wat typische interpretaties

Dat was ook mijn 1e gedachte...Huh??


Laat het kind vrij in haar keuze nadat ze is ingelicht dat 1 van de honden naar de hondenhemel gaat, om er wel of niet bij te zijn.
Vooral omdat je schrijft dat ze gek met de honden is, is het ook belangrijk dat ze haar emoties kwijt kan naar aanleiding van het overlijden van de ene hond.
Ik denk als je haar er niet bij zou laten, dat ze achteraf met meer vragen en onbeantwoorde emoties zit, dan wanneer je haar er wel bij laat.
Ook voor kinderen belangrijk dat leven hoort bij de dood.

[Femmel]

Ik denk dat het helemaal van het kind afhankelijk is. Wat weet/snapt ze van de dood en hoe gaat ze daar mee om. Beseft ze dat het leven voor de hond niet leuk meer is?

Ik zou met het kind praten, uitleggen wat er gaat gebeuren en dan aan de reaktie zien of ik haar erbij zou laten. Voor een kind is het misschien juist heel moeilijk om een hond "gewoon" nooit meer te zien, terwijl ze niet snappen wat er gebeurt is?

Wellicht is afscheid laten nemen vóór het inslapen EN na het inslapen wel de beste keuze. Stel dat het meisje helemaal in paniek slaat tijdens het inslapen dan moeten de ouders er zijn voor hun dochter en kunnen ze er niet zijn voor hun hond.

Moeilijk hoor.

[Bonnie F]

Kinderen weten niet wat "dood" is.
Onze katten en honden hebben altijd nog een dagje in huis gelegen voor we ze in de tuin begroeven.
Iedereen die wilde kwam afscheid nemen. Ook de buurkinderen. Onze buren vertelden ons dat wij hun kinderen hierdoor hebben geleerd wat dood is. Het is een twijfelachtige eer.

[mwillow]

Toevallig hebben wij een aantal projecten lopen omtrent rouwbegeleiding bij kinderen. Overlijden van huisdieren is daar een klein onderdeel van, maar verdient zeker de aandacht. Onderschat niet hoe een kind dat kan ervaren als het niet goed bij het hele proces is betrokken en voorbereid. Maar vlak ook de nazorg niet uit. Ik kan maar 1 site vinden die bewust aan rouwbegeleiding bij kinderen van huisdieren doet. Misschien heb je er iets aan.
http://www.bentcomad.nl/index2.php?cat=1&id=6" onclick="window.open(this.href);return false;

[miekmiek]

Duidelijk zijn. Ik heb overigens nooit de term inslapen gebruikt, maar mijn kinderen waren wat jonger en ik was bang dat ze het dan niet goed zouden begrijpen. Mijn angst was altijd dat er wat mis zou gaan bij de injecties, je hoort soms van honden die erg piepen, huilen of stuiptrekken.

[miekmiek]

precies. het klonk vrij hard, maar ik zei dus gewoon dat de DA de hond (of in mijn geval kat) ging doodmaken. Dat begrepen ze prima en er was geen verwarring.

[M@ri@nne]

Lotte was nog jonger toen wij onze vorige honden verloren.
De 1ste is ingeslapen door de DA thuis. Daarna is lotte thuis gekomen en mocht ze afscheid nemen. Wij hebben bewust ook door gezegd en niet ingeslapen.
Na een half uurtje werd Laika opgehaald door de dierenambulance en hebben we haar uitgezwaaid.
Volgens Lotte waren dat de mensen van de hemel die haar naar de hemel brachten.
Tosca is totaal onverwachts bij ons in de auto overleden. Lotte was daar niet bij. Die hebben we opgehaald van school om weer afscheid te nemen.




Vul niet teveel in. Als Lotte vroeg of er in de hemel ook speelgoed was vroeg ik aan haar wat zij zelf dacht.En dat beaamde ik.
Zo kun je je kind geen informatie geven waar ze njiet aan toe zijn.
Het is inmiddels een paar jaar geleden maar van de week stond ze nog tegen de sterren te praten. En naast Tosca en Laika zijn daar nog meer bekenden dieren bij gekomen.

[S@ndr@]

ik vind dat spastische gedoe over doodgaan altijd zo raar, de kans dat je aan leven dood gaat is 100%
dus ik heb het mijn kinderen ook gewoon verteld ook met het hondje wat we voor Baco hadden en in hebben laten slapen op 15 jarige leeftijd, gewoon gezegd, crue of niet

[Felix]

Dat verhaal van Lotte .. Gewoon ontroerend om te lezen, en om naar te kijken .. Mooier en beter kun je het denk ik niet doen ...

[L@nghaar]

Duidelijk zijn. Ik heb overigens nooit de term inslapen gebruikt, maar mijn kinderen waren wat jonger en ik was bang dat ze het dan niet goed zouden begrijpen.

daar heb je wel een punt. omgekeerd zouden ze ook kunnen denken dat zij misschien ook wel niet meer wakker worden als ze 'inslapen'.

of als ze een keer een spuitje krijgen dat zij dan ook dood gaan/ inslapen, dus inderdaad daarmee oppassen.

Voor de rest ga ik met Nanna mee, er niet te veel heisa van maken, kinderen zitten vaak helemaal niet te wachten op allerlei uitleg en als ze vragen hebben komen ze er vaak zelf wel mee.

Het verhaal van Lotte is erg ontroerend, de foto's ook , wat een goed idee dat jullie daar foto's van gemaakt hebben.

[~Suzanne~]

Ik heb geen kinderen maar kan me voorstellen dat het woord "dood" beter is dan "inslapen".. met het laatste denk ik dat er een verwarring kan ontstaan als kinderen 'savonds "gaan slapen"....
Het verhaal van Lotte is mooi... klopt..

Sterkte trouwens voor TS haar vriendin...

Suzanne

[Podenji]

mijn zus maakte er ook nooit veel heisa om en vertelde haar kinderen wel dat het overleden dier nu bij de zon was. Anderen vertellen dat het dier een sterretje aan de hemel is geworden.

de topictitel is wel een beetje vreemd

@ m@ri@nne: ontroerende fotos zeg, mooi om te zien.

[iones]

beetje rare titel van dit topic. Hond inslapen + kind. Alsof ze dus allebei ingeslapen moeten worden.....,


Maar goed. Ik ken het kind niet. Ik weet niet of ze zich sterk kan houden op het moment dat het gebeurt. Ik zou vooraf aan het kind uitleggen dat ze in die situatie op de eerste plaats aan de hond moet denken, want die gaat sterven en dat ze zich op dat moment omwille van de hond sterk moet houden. Als ze denkt dat ze dat niet aankan, dan weet je of ze er wel of niet bij kan zijn. Ik denk dat het leerzaam kan zijn.

[smoekie]

Elk kind is natuurlijk anders, en ik kan dan alleen maar vanuit mijn eigen ervaring spreken, en dat is dat ik het verschrikkelijk vond om thuis te komen en te horen te krijgen dat Rakkie was ingeslapen Heb het er vreselijk moeilijk mee gehad. IK was dan wel wat ouder, maar toch echt wel oud genoeg dat ik dat graag van te voren had willen weten en liefst nog erbij zou zijn geweest.

Als ik kijk naar het overlijden van mijn vader waarbij ik allebei de kinderen er gewoon bij heb gelaten in de tijd dat hij thuis opgebaard lag, ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Zo hebben ze beter afscheid kunnen nemen.

Denk niet dat er iemand is die kan zeggen dat ze het wel of niet moet doen. Zij weet als moeder zijnde beter wat het beste is dan anderen.
Persoonlijk zou ik het wel doen in ieder geval.

[*Ellen*]

Wat ik het belangrijkste vind is dat de hond zo rustig mogelijk inslaapt. Zonder emotionele toestanden. Het dier heeft geen idee dat hij dood gemaakt wordt, dus laat alle emotie achterwege.
Huilen mag als de hond dood is, eerder niet. Een dier slaapt veel rustiger in als de baasjes( en kinderen) geen aandacht van het dier vragen.
Ik zou zowiezo geen kind bij het inslapen aanwezig laten, want het gaat niet altijd even soepel.
James ( de labrador van Tinus en zijn ex) sliep niet rustig in. Hij ging gillen en brullen na de spuit, het was afschuwelijk om te zien. Ik ben zo blij dat haar zoontje er niet bij was, kind zou er een trauma aan over houden wellicht.

Ik weet niet hoe deze hond ingeslapen gaat worden ? Als het eerst een verdovingsspuit is, dan zou ik het wel aandurven een kind erbij te laten als de hond onder zeil is.
Eerder niet.

Toen ik mijn konijn in liet slapen vroeg de dierenarts na de eerste prik of het goed was of zijn dochter ( jaar of 6) kwam kijken. Konijn was al onder zeil en lag rustig. Kind erbij, heeft het konijn geaaid en ik heb uitgelegd dat konijn heel ziek was en erg oud en pijn had, en dat haar pappa mijn konijn ging helpen om dood te gaan. We hebben konijn geaaid tot hij na de tweede prik echt dood was.
Dat vond ze prima. Ik vond het heel bijzonder om te zien hoe dat kind ermee om ging.

Maar ja, dit was een konijn, geen hond, en ze kende het dier niet.

[blacky]

Wij hebben onze kinderen niet mee genomen naar de DA toen wij onze Blacky moesten laten inslapen. We hebben ze afschijd laten nemen hier thuis. Ze hebben hem uitgezwaaid toen we hem in de auto hadden getild en weg reden. Onze DA vroeg nog wel of ze hem voor ons moest opbaren zodat de kinderen nog eens afschijd konden nemen. Wij hebben er toen voor gekozen om dat niet te doen.

Wel had ik er een rede voor omde kinderen niet mee te nemen. Twee maanden eerder moest ik een cavia laten inslapen, die van de spuit een heftige epileptische aanval kreeg. Was toen ook erg blij dat onze kinderen daar niet bij waren.

[noekie]

Toen scooby overleed was milan 2 jaar en was ik net met spoed naar de dierenarts gegaan voor een bloedtransfusie.
Milan was dus in de kamer terwijl scooby weggleed.
We hebben het wel verteld dat scooby dood was, maar op die leeftijd is dat moeilijk te begrijpen.
We hebben verteld dat scooby nu in de hondenhemel is en lekker speelt met alle andere hondjes.
Omdat hij wilde weten waar dat was hebben we gezegd dat scooby een ster is.Hij heeft zelf toen een ster aangewezen.
Dat andor afgelopen september is ingeslapen was hij gewoon mee naar de da.
We hadden van te voren uitgelegd dat andor heel erg ziek was en nu hij 5 is begrijpt hij dat goed.
Alles wat de da deed hebben we uitgelegd.
Hij vertelde zelf dat andor nu met scooby kon spelen en ook een ster is.

[iones]

Elk kind is natuurlijk anders, en ik kan dan alleen maar vanuit mijn eigen ervaring spreken, en dat is dat ik het verschrikkelijk vond om thuis te komen en te horen te krijgen dat Rakkie was ingeslapen Heb het er vreselijk moeilijk mee gehad. IK was dan wel wat ouder, maar toch echt wel oud genoeg dat ik dat graag van te voren had willen weten en liefst nog erbij zou zijn geweest.

Precies zo is het mij dus ook vergaan toen Beatle stierf. ik was toen 9 jaar. Ik kwam thuis, de mand stond er niet meer en mama was aan het stofzuigen. Ze vond het ook niet nodig een mededeling te doen. Ik ben een week ziek geweest.

Wat ik het belangrijkste vind is dat de hond zo rustig mogelijk inslaapt. Zonder emotionele toestanden. Het dier heeft geen idee dat hij dood gemaakt wordt, dus laat alle emotie achterwege.
Huilen mag als de hond dood is, eerder niet. Een dier slaapt veel rustiger in als de baasjes( en kinderen) geen aandacht van het dier vragen.

Precies, en daarom moet ze het van te voren met het kind bespreken of die het aankan, of die zich sterk kan houden. Het gaat namelijk op de eerste plaats om de hond. Dat is de eerste waar rekening mee gehouden moet worden. De rest komt dat ene moment allemaal op de laatste plaats.

[Ellepel]

Mijn dochter is nu acht....onze Luca had een tumor in zijn hoofd en zou ingeslapen worden.Normaal zou ik dat thuis laten doen, maar omdat onze dochter al behoorlijk gevoelig is, ditmaal bij de DA laten doen(waar de hond trouwens graag kwam, vond het een feestje altijd).Duidelijk verteld dat Luca erg ziek was,niet meer beter kon worden, en de dierenarts ging hem helpen om dood te gaan zodat ie niet meer een zeer hoofd had.Ze mocht van te voren nog even met hem knuffelen, hij kreeg een koekje.Heel bewust haar er niet bij laten zijn, ik had eerlijk gezegd ook even genoeg aan mijn eigen verdriet toen, dan wil je niet ook nog een kind moeten troosten of weghouden als het inslapen misschien niet zo soepel gaat....Luca is weer thuisgekomen, ze heeft hem nog een keer geknuffeld en toen mocht ze wel mee naar het crematorium om hem weg te brengen.De medewerkster daar vertelde haar dat Luca nu gen zeer hoofd meer had en een sterretje in de hemel zou worden, net als onze Cachou.Als ze 's avonds zou gaan slapen moest ze maar eens naar de hemel kijken en zwaaien naar Luca en Cachou....ze was best verdrietig natuurlijk, maar niet te.Idd even gezwaaid naar de sterren in de avond, en zo was het goed.Fijn he mam, dat ie nou geen zeer hoofd meer heeft.....Geen drama van gemaakt, wel laten merken dat je zelf ook verdrietig bent dat mag best....

[ranetje]

Ik zou er niet al te veel heisa omheen scheppen, dat maakt het groter dan het is.
Wel het kind van tevoren vertellen dat hun hond ziek is en ingeslapen gaat worden en het kind de keus laten daar wel of niet bij aanwezig te zijn (kan altijd nog de kamer uitlopen als het teveel wordt).
Laat het kind een mooie tekening maken voor de hond en geef die mee. Er mag natuurlijk gerust ruimte voor veel verdriet zijn, maar ik zou er niet teveel omheen gaan psychologiseren.

PS: de topictitel laat wel ruimte voor wat typische interpretaties

Eens
Ook met de opmerking over de topictitel.
Maakt wel erg nieuwschierig

[Budkes]

Wat ik het belangrijkste vind is dat de hond zo rustig mogelijk inslaapt. Zonder emotionele toestanden. Het dier heeft geen idee dat hij dood gemaakt wordt, dus laat alle emotie achterwege.
Huilen mag als de hond dood is, eerder niet. Een dier slaapt veel rustiger in als de baasjes( en kinderen) geen aandacht van het dier vragen.

Oh, ok. Ik heb met al mijn honden, katten en overige dieren tranen met tuiten gehuild als ze in mijn armen insliepen.
En ze zijn allemaal heel rustig ingeslapen. Geen overtrokken hysterisch gedoe hoor, maar tranen vanaf het moment dat de DA de voordeur binnenkwam. Ik heb nooit gemerkt dat mijn dieren, die ik toch allemaal van haver tot gort kende zich daar slechter door hebben gevoeld, ze zijn, zoals ik al zei, allemaal heel rustig en vredig ingeslapen.

Ik liet mijn kinderen altijd afscheid nemen van de dieren, als ze zelf wilden bij leven, en altijd als ze dood waren, dwz. de dieren bleven thuis tot de kinderen ook thuis waren. Een dood dier is niet eng en dat vinden mijn kinderen ook. Als ze erover wilden praten dan kon dat, maar ik heb ze altijd zelf de keuze gelaten. Bij het inslapen zelf zijn ze nooit geweest. Ik heb dan echt genoeg aan mezelf en idd het kan natuurlijk voorkomen dat niet alles vlekkeloos verloopt. Verder zien ze wel mijn enorme verdriet en huil ik net zo hard in hun bijzijn alswel als ik alleen ben, dat maakt me niet uit. Verdriet hoort bij het leven en dat mogen ze best zien, net zo als de dood bij het leven hoort. Maar ik liet de keus wel altijd aan de kinderen, maak er verder geen spektakel omheen. De hond gaat dood, ik heb veel verdriet en dat mogen ze zien, of ze mogen het uit de weg gaan, dat is hun keus. Geen psycholgisch gedoe er omheen, het hoort er gewoon bij.

[daan!]

ik denk dat wat je ook beslist goed is, je kent je eigen kinderen en jezelf het allerbest. Ik kan alleen vertellen hoe het hier ging.
Toen wij onze hond hier thuis hebben laten inslapen, was onze 'huisvriendin' hier, met de kinderen. Zo vertrouwd, en ze was hier al omdat wij met de hond bezig waren, en op en neer reden naar de kliniek
Ik vond het niet nodig dat de kindjes daadwerkelijk bij het inslapen waren, niet eens zozeer omdat ik dat te schadelijk of te heftig voor hun vond, maar het was mijn hond, en ik wilde op dat moment samen zijn met mijn hond, haar in mijn armen laten gaan, zonder me druk te hoeven maken over verdrietige kinderen.
Toen ze dood was, hebben we nog met het hele gezin en de rest van de roedel uitvoerig afscheid genomen.
Maar bij de laatste ademtocht, dan wil ik echt alle aandacht voor het dier.
Mijn kinderen zijn nu weer wat ouder, misschien zou ik nu een andere keus maken.

[*Ellen*]

ik denk dat wat je ook beslist goed is, je kent je eigen kinderen en jezelf het allerbest. Ik kan alleen vertellen hoe het hier ging.
Toen wij onze hond hier thuis hebben laten inslapen, was onze 'huisvriendin' hier, met de kinderen. Zo vertrouwd, en ze was hier al omdat wij met de hond bezig waren, en op en neer reden naar de kliniek
Ik vond het niet nodig dat de kindjes daadwerkelijk bij het inslapen waren, niet eens zozeer omdat ik dat te schadelijk of te heftig voor hun vond, maar het was mijn hond, en ik wilde op dat moment samen zijn met mijn hond, haar in mijn armen laten gaan, zonder me druk te hoeven maken over verdrietige kinderen.
Toen ze dood was, hebben we nog met het hele gezin en de rest van de roedel uitvoerig afscheid genomen.
Maar bij de laatste ademtocht, dan wil ik echt alle aandacht voor het dier.
Mijn kinderen zijn nu weer wat ouder, misschien zou ik nu een andere keus maken.

Daan, dat dus ja.

[Hanneke2]

Ik zou een kind van 6,5 niet bij het inslapen zelf laten zijn. Het kan (meestal) heel rustig en 'vredig' gaan, maar bij een van onze katten waren er extra spuiten nodig, en werd het een heel drama met kotsen en gillen voor hij eindelijk bewusteloos raakte. Dat is regelrecht trauma-materiaal voor een kind.

Ik weet niet of ik vantevoren zou laten weten dat de hond ingeslapen gaat worden. Dat geeft misschien ook een hoop spanning. Vertellen dat de hond heel oud en ziek was en dood is gegaan is misschien handiger. Maar dan lieg je weer een beetje. Lastig.

Als de hond eenmaal dood is, zou ik wel afscheid laten nemen. Kinderen willen dat ook graag zien, al is het maar een gerustelling dat zo'n huisdier er vredig bijligt en er geen bloederige toestanden zijn. En ik denk dat voor een kind de hele 'traditie' en 'ceremonie' belangrijk is. Tekeningen maken, erover praten op school, dingen voorbereiden voor het begraven of cremeren (bij elke kat hebben we hier samen het gat in de tuin gegraven). Zelfgeplukte bloemetjes, knuffeltje of speeltje of dekentje uitzoeken wat meebegraven wordt, iedereen even een praatje laten houden, al is het maar 'Dag!' tot aan een ellenlange ontroerende speech.

En zelf ook niet bang zijn je tranen de vrije loop te laten. En nog dagen of weken napraten, leuke herinneringen ophalen, misschien weer even huilen. Mooie foto ophangen.

Je wilt het kinders liever helemaal niet hoeven leren, maar als een dier of een mens doodgaat, 'nemen we afscheid op deze manier'. Met tranen en verdriet, en respect en praten en met gekoesterde herinneringen.

[Naima]

Wat ik het belangrijkste vind is dat de hond zo rustig mogelijk inslaapt. Zonder emotionele toestanden. Het dier heeft geen idee dat hij dood gemaakt wordt, dus laat alle emotie achterwege.
Huilen mag als de hond dood is, eerder niet. Een dier slaapt veel rustiger in als de baasjes( en kinderen) geen aandacht van het dier vragen.

Oh, ok. Ik heb met al mijn honden, katten en overige dieren tranen met tuiten gehuild als ze in mijn armen insliepen.
En ze zijn allemaal heel rustig ingeslapen. Geen overtrokken hysterisch gedoe hoor, maar tranen vanaf het moment dat de DA de voordeur binnenkwam. Ik heb nooit gemerkt dat mijn dieren, die ik toch allemaal van haver tot gort kende zich daar slechter door hebben gevoeld, ze zijn, zoals ik al zei, allemaal heel rustig en vredig ingeslapen.

Ik liet mijn kinderen altijd afscheid nemen van de dieren, als ze zelf wilden bij leven, en altijd als ze dood waren, dwz. de dieren bleven thuis tot de kinderen ook thuis waren. Een dood dier is niet eng en dat vinden mijn kinderen ook. Als ze erover wilden praten dan kon dat, maar ik heb ze altijd zelf de keuze gelaten. Bij het inslapen zelf zijn ze nooit geweest. Ik heb dan echt genoeg aan mezelf en idd het kan natuurlijk voorkomen dat niet alles vlekkeloos verloopt. Verder zien ze wel mijn enorme verdriet en huil ik net zo hard in hun bijzijn alswel als ik alleen ben, dat maakt me niet uit. Verdriet hoort bij het leven en dat mogen ze best zien, net zo als de dood bij het leven hoort. Maar ik liet de keus wel altijd aan de kinderen, maak er verder geen spektakel omheen. De hond gaat dood, ik heb veel verdriet en dat mogen ze zien, of ze mogen het uit de weg gaan, dat is hun keus. Geen psycholgisch gedoe er omheen, het hoort er gewoon bij.

Mooi gezegd, zo denk ik er ook over idd. TS: sterkte voor je vriendin!