hoe verwerk je het overlijden van je hondje

[anja68]

hoi,
mijn hondje is 4 maanden geleden overleden,
er was een botje in haar darmen blijven zitten,
ze is daarvoor geopereerd,operatie geslaagd en al,
helaas kreeg ze 1 dag er na een buikvliesontsteking,
we hebben nachten met haar opgezeten,elke dag terug na dierenarts,
maar niks mocht baten,ze was een hoopje ellende en al,
uiteindelijk hebben we haar na 4 dagen lijden, laten inslapen,
en ze verlost van die verschrikkelijke pijn was,ze zou het ook volgens de dierenarts
nooit kunnen overleven,mijn probleem is nu,hoe verwerk je zoiets,
ik blijf om haar huilen, kom er zelf niet meer uit.heb meerdere honden gehad in mijn leven die overleden zijn, maar dat kon ik toch beter een plaatsje geven,
maar bij shieba,kan ik het gewoon nog niet begrijpen, ze was mijn alles,
ik kan het gewoon niet verwerken,heb ook nog 2 andere hondjes,zelfs die voelen dat bij mij aan,
heb nu medicijnen van huisarts zelfs, om uit dit dal van verdriet te komen, mijn vriend kan me er ook niet echt bij helpen,en weet ook niet wat hij met me aan moet,
dit ken ik ook van mezelf niet, dat hondje was 5 jaar bij mij,had haar van 6 weken af,
en ze was mijn lieveling,het was een stevige york-shire terrier van een dikke 5 kilo,daarbij was ze ook anders dan mijn andere hondjes, een beetje menselijk zelfs,ik kan gewoon niet zonder haar,
maar het moet,ik weet het...
wie heeft dat ook meegemaakt?
hoe leer ik dit verlies te accepteren?

ik vraag me zelfs af of het normaal is,
tips zijn welkom
mvg anja

[tekkel]

Ach wat een ellende
Het is vreselijk moeilijk om zoiets te accepteren, als een hondje zo jong en op zo'n manier sterft.
Ik heb geen tips voor je, behalve dat je het misschien kan proberen realistisch te bekijken: het hondje lijdt niet meer. Dat jij haar mist is logisch, maar het leven gaat door, dat van je familie en je andere dieren ook. En ook jouw eigen leven
Het is een cliché, maar probeer het een plaatsje te geven en trek jezelf uit het dal

[flatcoat]

Ik ga met Nanna mee ...... het is een vreselijke gebeurtenis geweest, je hebt je hondje zien lijden zonder er zelf ook maar iets aan te kunnen doen en uiteindelijk heb jij voor haar gekozen ...... Je hebt haar verlost van de pijn en ellende. Dat je haar mist en verdriet hebt is logisch, ze heeft vijf jaar deel uitgemaakt van je leven, van je dagelijkse doen en laten ...... Het verwerken van dit verdriet en gemis heeft tijd nodig, de één doet dit sneller dan de ander maar uiteindelijk verwerk jij dit ook. Vergeten doe je haar immers nooit .... ze zit voor altijd in je hart.
Probeer je leven op te pakken door je vriend en je andere honden je aandacht en liefde te geven en accepteer voor jezelf dat je verdriet mag hebben, dat je haar mag missen maar dat het gewone leven ook doorgaat.
Sterkte .... er komt een dag dat je met een glimlach aan haar terugdenkt.

[anja68]

dank jullie wel,
hoop inderdaad,dit verdriet niet op deze manier blijft,
en inderdaad mijn andere hondjes waren oud,toen ze zijn gestorven..
en dat is heel anders,
met haar was het leed en ellende,en daarbij ook het schuldgevoel,
want ik gaf haar dat bot!!
dus ik neem maar aan,dat ook dit zal overgaan,
en ben echt heel blij ik mijn tibaantje heb,en mijn kruising maltheser...
ook al maken ze veel ruzie,
en hoop echt,ik dit snel een plaats kan gaan geven..(op een gezonde manier)
dank jullie wel...
mvg anja

[Felix]

Hoop voor je dat het allemaal een plekje zal gaan vinden .. Het is immers al moeilijk genoeg zo lijkt me ..

Voor de rest, sterkte!

[flamme]

dank jullie wel,
hoop inderdaad,dit verdriet niet op deze manier blijft,
en inderdaad mijn andere hondjes waren oud,toen ze zijn gestorven..
en dat is heel anders,
met haar was het leed en ellende,en daarbij ook het schuldgevoel,
want ik gaf haar dat bot!!
dus ik neem maar aan,dat ook dit zal overgaan,
en ben echt heel blij ik mijn tibaantje heb,en mijn kruising maltheser...
ook al maken ze veel ruzie,
en hoop echt,ik dit snel een plaats kan gaan geven..(op een gezonde manier)
dank jullie wel...
mvg anja

Ik kan je zoooo goed begrijpen. En het is zo supermoeilijk. Wij hebben onze 1e hond af moeten geven toen hij bijna 4 was. Na een mysterieuze ziekte waarvan ik nog heel lang heb gedacht: " had ik maar naar een andere kliniek gegaan". Dat was het advies wat mijn dierenarts gaf en ik heb toen de keuze gemaakt dat niet te doen omdat hij toen goed op leek te knappen. 2 dagen later ging hij ineens achteruit en ging hij dood.
Ook nu, 7 jaar later denk ik nog bijna iedere dag aan hem. Nu echter weet ik dat ik dat het gedaan wat ik op dat moment goed achtte, en dat dat ik hem met andere onderzoeken geen plezier had gedaan. Hij heeft in de tijd die hij bij ons was een superleventje gehad. En wat ik zelf wel een mooie gedachte vind, ik heb heel veel ven hem geleerd wat ik nu toepas op mijn honden die ik nu heb.

Jouw hondje gaat niet uit je gedachte, en het doet gruwelijk pijn. Juist ook omdat het op zo'n rotmanier is gegaan op veel te jonge leeftijd. maar ook jij hebt er alles aan gedaan. En ik ben ervan overtuigd dat jouw Shieba en mijn Yorin samen aan de andere kant van de regenboogbrug pijnvrij kunnen spelen. Dat ze ook niet willen dat we ons gek maken met negatieve gedachten.....

Goed dat je nu even ondersteuning hebt via de huisarts. Ik wens je heel veel sterkte toe

[Caro.]

Tijd meis........ tijd.

Ik kan helemaal met je meevoelen, want ik heb dit zelf ook twee maal meegemaakt dat een hond veel te jong is overleden.
Mijn Tara op de leeftijd van 4 maanden door een ongeluk en mijn Moritz op 5,5 jarige leeftijd door ernstige ziekte.
Daarnaast een hond op 12,5 jarige leeftijd en ik kan dus (helaas) door ervaring zeggen, dat het verdriet heel anders is als een hond op leeftijd overlijd of erg jong overlijd.
Bij beide honden die zo jong overleden, heb ik het vreselijk moeilijk gehad en ik herken je schrijven en verdriet dan ook goed.

De tijd verzacht.... en in de tussentijd is het koppie omhoog proberen te houden, afleiding zoeken, je zelf heel goed voorhouden dat je geen schuld hebt, maar dat ziekte en ongelukken gebeuren.
Je hebt zielsveel van je hondenvriendinnetje gehouden en ze zou nooit willen dat je helemaal weg zou glijden. Hou haar herinnering hoog door zelf door te gaan en over een tijdje niet alleen met een traan, maar met een traan én een glimlach aan haar te denken. Dat zou ze vast veel liever willen.

Sterkte meid

[flatcoat]

Praat jezelf geen schuldgevoel aan door te denken dat jij haar dat botje gegeven hebt ...... voor dat ene botje heb je haar w.s. heel veel botjes gegeven en is er nooit iets gebeurd. Soms lopen dingen zo ..... je hebt niet alles in de hand. En velen hebben hun hond verloren, op allerlei verschillende manieren, jong of oud maar al die honden hebben een speciaal plaatsje in het hart van de baasjes. En vergeten doe je haar nooit, het gemis zal op de één of andere manier wel blijven maar het verdriet gaat slijten ..... de scherpe kantjes gaan er vanaf.
Je hebt goed voor haar geweest, heb haar vertroeteld enzo maar hebt haar ook een verder lijden bespaart ...... en ook dat is liefde voor je hond!!!!
En huil je ellende eruit, praat erover maar zoek ook afleiding in je andere honden ..... trek erop uit, verzet je gedachten hoe moeilijk het ook is.
Sterkte hoor!!

[gizmo]

Wat vreselijk dat jij je hond op deze manier hebt verloren
Maar ik ben het met Nannie eens
En pas vooral op met de medicatie ik weet niet wat jij hebt gekregen
Maar als het rustgevende medicijnen zijn zoals diazepam kijk er wel mee uit
Medicatie vlakt jouw gevoel af
Maar je moet het gewoon verwerken heel veel sterkte

[bouvierpoedel]

Kan het ook niet zijn dat er ergens in je gevoel/hoofd iets niet goed zit.??
Iedereen verwerkt het natuurlijk op zijn eigen manier en tijd.
Maar zoals je zelf al aan gaf duurdt het te lang voor jou en ben je dit niet gewend van jezelf.
Als je al uit balans bent door iets.
Hormonaal probleem ,ziekte of het verdriet van andere gebeurtenissen dan komt daar het verlies van je hondje daar boven op.
Word het moeilijker te handelen.
Je kunt ook een ritueel gaan doen om het leven en dood van je hond te verwerken en plaatsje te geven.

[Jacky]

Het is verschrikkelijk, je hond verliezen, maar je moet wel verder. Je hebt nog twee hondjes toch, kom op meid, hoe moeilijk het ook is. Zij heeft nu haar rust en geen pijn meer. Jullie moeten verder, je vriend/man en jullie andere hondjes.,
Je moet er weer uit gaan, ga lopen met je andere hondjes, ga weer leuke dingen doen. Je overleden hond heeft er niets aan als jij wegkwijnt, het brengt haar niet terug. De andere hondjes merken dat jij verdrietig bent, die hebben daar wel last van. Klinkt wat hard, maar je moet echt weer verder gaan met je leven hoor.
Verdriet moet gewoon slijten, tuurlijk, maar je moet er wel voor zorgen dat het niet ten koste gaan van.

Sterkte.

[S@ndr@]

Ik heb geen idee hoe je dit verwerkt op een goede manier,
ik denk zelf dat er maar een manier is, en dat is er dwars doorheen en alles voelen
Auw, pijn ,verdriet, wanhoop, heimwee, onrust, en spijt.
en als dat alles geweest is de prachtige herinneringen

[*tweety*]

Het is heel moeilijk.
Ook mijn teefje is op 3,5 jaar overleden door hartproblemen.
Het moet slijten, bij mij heeft het wel een tijdje geduurd voor ik daar helemaal overheen was.
Probeer aan de leuke dingen te denken die je met je hondje hebt meegemaakt en koester die herinneringen.
Sterkte!

[Sepje]

Ja... moeilijk dus...
Onze sam was bijna 17 dus hebben we er wel wat meer vrede mee.
Maar als je hond heel jong en onverwachts gaat.. lijkt me echt verschrikkelijk!
Je blijft je hondje altijd missen en hebt er nog altijd verdriet van... maar je denkt er steeds iets minder aan.
en elke keer wordt het minder pijnlijk.. al duurt het erg lang...

Veel sterkte!

[Bonnie F]

Tussen de regels door lees ik dat je zelf ook wel in de gaten hebt je niet helemaal op de goede weg zit.
Probeer iedere dag 3 dingen te doen.
-een "verplicht" moment om verdrietig te zijn. Begin het moment met het aansteken van een kaarsje en sluit het af met het uitblazen. Geeft jezelf de ruimte om alles te voelen, de pijn en het verdriet.
-een extra doe-ding: een extra lange wandeling met je honden, een uitje met je vriend, je huis een extra sopbeurt. Dat soort dingen.
-doe iets helemaal alleen voor jezelf: lekker in bad gaan, nagels lakken, iets lekkers eten of drinken, naar de schoonheidsspecialiste, sauna, sporten.

Dat gaat natuurlijk niet meteen goed, maar dat hoeft ook niet. Soms moet je alvast de dingen doen die goed voor je zijn en dan komt het gevoel dat het goed is later.

[Sandor]

kheb niet alles gelezen dus mss heeft iemand het al gezegd

maar het beste is om na het overlijden van een hond, zo snel mogelijk een andere kopen...

klinkt mss wat cru, maar het werkt

het slorpt (zeker int begin) al je energie op, je gaat je er hoe dan ook snel aan hechten

[S@ndr@]

kheb niet alles gelezen dus mss heeft iemand het al gezegd

maar het beste is om na het overlijden van een hond, zo snel mogelijk een andere kopen...

klinkt mss wat cru, maar het werkt

het slorpt (zeker int begin) al je energie op, je gaat je er hoe dan ook snel aan hechten

sorry hoor, maar ik heb het niet kunnen constateren , hoe blij ik ook ben met Van Gils,
het verdriet om Baco is er echt geen millimeter minder door geworden

[yamie]

kheb niet alles gelezen dus mss heeft iemand het al gezegd

maar het beste is om na het overlijden van een hond, zo snel mogelijk een andere kopen...

klinkt mss wat cru, maar het werkt

het slorpt (zeker int begin) al je energie op, je gaat je er hoe dan ook snel aan hechten

ach .... dat is voor iedereen verschillend, dus niks het IS het beste, wellicht dat dat voor jou gewerkt heeft, dat gaat echt niet altijd op.
soms is het juist ook een zeer foute beslissing.

ik ben in 2008 op vrij dramatische manier mijn meisje Sam kwijtgeraakt.
ook al lopen er hier genoeg andere honden rond, dat maakt het gemis en verdriet ( en schuldgevoel) niet minder, ja het krijgt een plek, ja je moet door, maar dat is soms verdomde moeilijk, het knijpt me nog regelmatig mijn keel dicht en kan er oprecht nog ziek van verdriet van zijn.
dus hoe er mee om te gaan? daar is geen standaard draaiboek voor, hoeft ook niet, iedereen moet zijn eigen manier daar in vinden.
wat bij mij wel helpt, is het gewoon te laten komen, het verdriet, de tranen, ik slik ze niet meer weg, dat heb ik een tijd wel gedaan, want tja... is toch al weer ff geleden, mensen begrijpen het ook niet altijd. maar juist dat niet erkennen van ... dat deed nog meer zeer. dan af en toe maar een enorm emo momentje, dat lucht ergens ook weer op.
ook al jank ik over 10 jaar nog steeds om Sam, so be it. zoveel heeft ze ook gewoon voor me betekend en nog......

sterkte TS

[Rataplan]

Dat is ook heel moeilijk om te verwerken. Dit jaar is onze hond Obelix overleden, van een gezonde jonge enthousiaste hond was het in twee uur voorbij met hem. Hij kreeg van de een op het andere moment een epileptische aanval. Elke minuut is wel honderd keer door mijn hoofd gegaan, wat had ik anders kunnen doen, hebben we de goede beslissing genomen, wat heeft hij gevoeld.............
Ik weet het niet, ik heb gedaan wat ik dacht dat goed voor hem was, alles uit liefde en ik denk dat het daar allemaal om gaat.
Het was je intentie niet om je hond ziek te maken maar gewoon een bot geven zoals wij allemaal zo vaak doen.
Ik denk dat je er gewoon door heen moet, al het verdriet en als rituelen je daar bij helpen dan moet je dat doen.
4 maanden is nog eigelijk pas, onze kinderen hebben ook nog regelmatig verdriet om Obelix ook al hebben we een "nieuwe"hond.
Sterkte!

[bouvierpoedel]

Je kunt ook een andere manier van denken starten.
niet dat je je hond zo mist.
Maar meer wat hij heeft toegevoegd aan waarde in je leven.
Dus een ongelooflijke aanwinst die je anders niet had gehad,.
En beter iemand kort gekend met liefde als helemaal nooit gekend.

[Sandor]

ach .... dat is voor iedereen verschillend, dus niks het IS het beste, wellicht dat dat voor jou gewerkt heeft, dat gaat echt niet altijd op.
soms is het juist ook een zeer foute beslissing.

dat zal voor iedereen iindeed verschillend zijn
een nieuwe hond is mss niet altijd de beste oplossing, maar in de meeste gevallen helpt het wel lijkt me Al is het maar om uw opgekropte affectie kwijt te geraken

het ging niet over mezelf maar over m'n buur...
zelf heb ik nooit veel moeite om me over een verliess heen te zetten

Je kunt ook een andere manier van denken starten.

dat is iets wat zeker helpt, maar dat lukt niet zomaar

geen idee wie het zei, maar er zei ooit iemand: 'everything that doesn't break you, makes you stronger'

[anja68]

hoi allemaal,
heel erg bedankt allemaal voor de tips,
daar heb ik zeker wat aan,
heel erg fijn van jullie,
en een andere hond erbij hoef ik niet,
heb er al 2,en inderdaad een nieuwe erbij gekocht,
omdat het maatje van shieba zo zielig alleen achter was gebleven..
en heb mijn hele leven al 2 hondjes altijd samen gehad..
nogmaals heel erg bedankt allemaal,
dit helpt me echt wel..
mvg anja

[smoekie]

Verlies van een hond blijft altijd ellendig. De manier waarop een hond "gaat" kan nog wel wat verschil uitmaken vwb het accepteren van de dood van je hond, maar het verdriet blijft nagenoeg even groot. De 1 zal er sneller "overheen" zijn dan de ander en er is niemand die jou kan vertellen hoe lang dat duurt of mag of hoort te duren. Zelfde als wanneer je een kind verliest (groot verschil maar toch) hoe iedereen met zijn of haar verdriet omgaat is totaal anders.

Ik ben in mijn leven verschillende honden verloren, maar toch was het verdriet bij alle even sterk, maar bij de 1 kon ik het beter accepteren dan bij de ander. Bij de 1 weet je dat het beter is om haar in te laten slapen, bij de ander is het ineens plotseling etc en dat maakt het toch net weer anders.

Probeer er toch niet al te veel in te blijven hangen, dat is het enige wat ik je kan zeggen. Je zult het een plaatsje moeten geven hoe moeilijk ook.

sterkte in ieder geval. Verdriet zal blijven maar steeds beter mee om te gaan

[petra/jacky]

Ik weet precies wat je mee maakt.
21 september is mijn goldenretriever DJ overleden, heel plotseling.
Nooit ziek en hij was 9 jaar oud, op zondag avond 20 september na het uitlaten ging hij opeens moeilijk lopen en viel zo maar om.
Kon niet meer op komen en wilde alleen nog maar liggen, natuurlijk meteen de dierenarts gebeld en na de nodige onderzoeken bleek dat hij een herseninfarct had gekregen.
Hij bleef vrolijk en alert maar kon niet meer lopen. We namen hem mee naar huis met een prednison injectie en de nodige pijnstillers....maar je begrijpt wel hij werd zieker en zieker.We hebben hem de hele zondag nacht geknuffeld en vertroeteld maar we moesten afscheid van hem nemen .....het ging steeds slechter.
Hij kreeg aanvallen en och ........arm beest.
Maandag morgen opweg naar de dierenarts werd het steeds slechter en slechter.
En om half elf is onze grootste vriend overleden..
Het is nu 3 maanden geleden ......en ik mis hem zo verschrikkelijk.


Ik heb nu jacky echt een schatje.....een heel lief kereltje.........maar ik mis mijn golden dj...mijn grootste vriend.....mijn alles.
Ik huil nog dagelijks om hem...al is het wel minder geworden.
Ik denk iedere dag aan hem en bij het zien van een golden krijg ik tranen in mijn ogen.
Het slijt dat weet ik..maar het gaat heel langzaam en dat is maar goed ook, want ik wil hem en zal hem dan ook nooit vergeten.


Dus Meis sterkte met dit verlies ik weet hoe je je voelt en meerdere met mij.

[Syllie09]

Ik heb het met mijn kat Donna gehad. Ze was een pers van 2,5, zo ongelofelijk lief en aanhankelijk etc. Ik kon gewoon niet zonder haar. Nooit echte eigenschappen opgemerkt dat het niet goed ging met haar. Tot dat ik een avond met mijn vriendje op msn zat en ik gewoon niet normaal mijn ding kon doen. Ze was zo ongelofelijk aanhankelijk. Ze wilde alleen maar knuffelen. Normaal was ze meer van het spelen maar nu die avond wilde ze alleen maar knuffelen. Dus ik zei tegen mijn vriend dat ik ging stoppen en haar ging knuffelen. Dus ikh eb dik een uur met haar geknuffeld. Ze kroop gewoon in mijn nek en toen ik de volgende ochtend wakker werd... Ik gaf de katten voer zoals altijd en ze kwam niet.. ik zoeken.. ze lag in een hoekje te slapen dacht ik ... maar ze was gewoon in geslapen... Dit heeft mij zeker een half jaar gekost... Ik kon er niet normaal over praten of daar kwamen die waterlanders weer. Maar ik was me er wel van bewust dat ik in shock was... Als een beestje ziek is kun je er naar toe werken. Je weet dan dat je afscheid moet nemen maar als het zo onverwachts gebeurd... pff heel moeilijk.

Heeeeel veel sterkte!! wat bij mij hielp was tegen mezelf zeggen dat je toch heeele fijne jaren zijn geweest. Je hebt alles gedaan wat je kon doen!

Groetjes Ilse

[Rhiannon]

Ik heb geen tips, ik weet alleen dat het minder aanwezig word de pijn en dat er dagen komen dat je er niet meer de hele dag aan denkt.

Dat er een ochtend komt dat je bij het opstaan zo maar aan iets anders denkt en dat er ook momenten zullen blijven komen dat je ineens aan je geliefde hondje denkt zelfs na 10 jaar nog een traan kunt laten vallen.
Het verlies van een dier wat je zo na aan het hart ligt blijft bij je maar de mooie herinneringen zorgen er voor dat je hart altijd gevuld zal zijn met dierbare die we niet meer fysiek aanraken kunnen.
Wat eens je hart aan geraakt heeft zal je altijd met je hart blijven voelen.
Zo maar ineens kunnen ze weer bij je zijn door een geluid een luchtje, ik hoef mijn ogen maar te sluiten en al mijn geliefde hondjes zijn weer voor even bij mij...