Haar verhaal raakte me, en wil dit graag met jullie delen..
Op 9 september j.l kwamen ze bij het dierenasiel een ontzettend verward en bang hondje brengen.
Een zwarte duitse herder-whippet teef van ongeveer 2 jaar oud.
Ze was bang voor alles en iedereen dat om haar heen gebeurde en raakte volledig in paniek bij de kleinste dingen.
Haar voeren en drinken brengen lukte amper, zo bang was ze.
Ze verwondde zichzelf door in paniek tegen de muur en spijlen aan te lopen.
Gelukkig kon ze bij een lieve vrouw, die haar liefdevol opving, totdat een nieuw baasje zich zou melden.
Perla ging zich ontzettend aan haar hechten, en zo werd duidelijk wat voor een ontzettende schat het was.
Ondertussen - niet wetende van het bestaan van Perla - had ik na jaren gevecht met mezelf "ja, nee, ja nee," besloten om dan eindelijk de stap te zetten om een hond te nemen.
Financieel kon het makkelijk, ik had de tijd, dus waarom in godsnaam niet?
Ik besloot het rustig aan te doen, ik had immers alle tijd.
Op internet prijkte een prachtige foto van een nog prachtigere hond.
Já hoor, liefde op het eerste gezicht.
Omdat het geen makkelijk gevalletje was heb ik mezelf nog eens streng toegesproken en ben verder gaan zoeken.
Ik kreeg haar echter niet uit mijn hoofd, en ben toch maar gaan informeren.
Om haar te ontmoeten moest ik vragenlijsten invullen, een soort kruisverhoor.
Er waren meerdere mensen die haar graag wilden, dus er moest een selectie plaatsvinden.
Het ging erom, wie was het beste baasje voor deze arme meid.
Natuurlijk helemaal goed, alleen ik moest nog een week wachten voordat ik hoorde of ik haar kon ontmoeten.
En ja hoor! Ik was de beste match!!
Ik ben meteen in de auto gesprongen en ben haar gaan bezoeken.
Natuurlijk was ze flink bang voor me in het begin, maar dat kwam al gauw goed.
Liefde op het eerste gezicht.. ik dacht meteen : "ik ga jou uit die put sleuren."
Ze vertelden mij dat ze ernstig mishandeld was, en dat het echt geen makkelijke opgave zou worden.
Het kon me allemaal niet boeien. Dit was mijn meisje, en ik zou voor haar door het vuur gaan.
Inmiddels is ze dus al een dikke maand bij mij en zijn we dikke maatjes.
Ze is volkomen ontspannen bij me en leert steeds meer dat dingen en mensen niet eng hoeven te zijn.
Om haar op weg te helpen is ze aan de chlomicalm in het begin, en therapie, maar de vooruitgang is zeker merkbaar.
Ook fijn is dat ze SUPER goed luisterd, ze doet alles meteen.
Ze wil het heel graag goed doen, en wil ook constand horen dat ze braaf is, en dat laat ik haar merken ook!
In het begin als ik "nee" zei, dook ze helemaal in elkaar, wachtend op wat komen zou.
Toen ze ontdekte dat ik haar niet in elkaar zou slaan als ze iets fout deed verdween dat gelukkig.
We hebben saampjes nog een lange weg te gaan, maar ik ga deze uitdaging graag aan.
Samen met haar,op een missie die haar meer zelfvertrouwen moet geven.
Ze heeft haar thuis gevonden, hoeft nooit meer bang te zijn en kan eindelijk genieten van haar leven.
Het bange hondje in het asiel
Eindelijk thuis
